Πάρε μάτι...

Χιόνια στο καμπαναριό.

2012-02-01T11:12:00.001+02:00

1η Φλεβάρη φίλες και φίλοι, χιονίζει στο κέντρο της Αθήνας όπως και σε πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδας, καθώς και της Ευρώπης αν και αυτό το τελευταίο δεν μας κάνει εντύπωση γιατί είναι πολύ συχνό φαινόμενο. Αλλά στο κέντρο της Αθήνας είναι σπάνιο και φέτος βρήκε το γαμημένο που είμαστε να μας κλαίνε οι ρέγγες και οι σπάροι και δεν έχουμε πετρέλαιο και έχουμε γεμίσει άστεγους γαμώ το Μέρφι μέσα. Αλλά όχι, δε φταίει ο Μέρφι, να που μία φορά δε φταίει αυτός. Εμείς φταίμε φίλες και φίλοι, όλο το φταίξιμο είναι δικό μας και πρέπει να το πάρουμε πάνω μας. Όχι για να βγάλουμε το μαστίγιο με τις 9 ουρές και να βαράμε την πλάτη μας κλαίγοντας τη μοίρα μας, σαφώς όχι, αλλά για να κάνουμε κάτι. Εκτός αν μας ευχαριστεί το θέαμα του χιονισμένου άστεγου στο Σύνταγμα και την Ομόνοια.

Πάμε παρακάτω κι ας αλλάξω τροπάρι γιατί η αλήθεια είναι πως για χαβαλέ είπα να γράψω και πως βρέθηκε να γράφω τέτοια δεν ξέρω. Βασικά βάφω τα μαλλιά μου τώρα και στην αναμονή, είπα να κάτσω να γράψω. Βέβαια δεν έχω δάχτυλα γιατί μέσα στο σπίτι μου έχω 12 βαθμούς αυτή τη στιγμή και μ' αρέσει πάρα πολύ που άλλαξα και παράθυρα πέρσυ, σκέψου να μην άλλαζα. 9 θα είχα. Ό,τι και να ανάψω, ό,τι και να κάνω δεν ανεβαίνει το μπουρδέλο. Το "ό,τι" βέβαια είναι σχετικό γιατί αρνούμαι να ανάψω τα ερκοντίσια επειδή θα μου έρθει η ΔΕΗ 7549327648299302 ευρώ και δεν έχω, οπότε ανάβω κάτι σόμπες-αερόθερμα τύπου που δεν καίνε πολύ αλλά μου κλάνουν τ' αρχίδια. Άσε που δε μπορώ να μην ανοίξω να αεριστεί το σπίτι για λίγο, οπότε όση ζέστη κι αν έχει καταφέρει να κάνει, φεύγει κι αυτή κουνώντας το μαντήλι.

Αυτό ήταν ένα παράδειγμα για το "φταίμε εμείς για ό,τι περνάμε". Δεν ήξερα ας πούμε, σαν τη διπλανή, να μην ανοίγω ποτέ το σπίτι μου να αερίζεται και να περνάς έξω από την πόρτα και να μυρίζει ξινίλα; Θα μύριζε ξινίλα αλλά θα είχε και ζεστούλα. Ξινή ζεστούλα.

Κι επειδή θα κάνω εμετούλη, αλλάζω θέμα. Που λέτε. Όταν βάφω τα μαλλιά μου διασκεδάζω πάρα πολύ. Τώρα το συνειδητοποίησα. Όταν είναι να τα βάψω βαριέμαι του θανάτου, πω ρε πούστη λέω, γάμησέ με τώρα, ώχου κλπ, και γι'αυτό έχω επιλέξει ένα χρώμα που είναι κοντά στο δικό μου ούτως ώστε να μην ασχολούμαι και πολύ σαν κάτι γκόμενες με τη ρίζα τη μαύρη κι από κάτω κόκκινο, ξανθό, δεν ξέρω, α πα πα. Όταν όμως κάτσω τελικά να τα βάψω έχει πολύ πλάκα γιατί έχουμε παράσταση στον καθρέφτη. Σήμερα έκανα την Ελεωνόρα Ζουγανέλη και τραγουδούσα την Αττική Οδό που ούτε μ' αρέσει ούτε ξέρω πως πάει αλλά είχα πιάσει το πινέλο και έλεγα στην Αττική Οδό ω στην Αττική Οδό και γελούσα μόνη μου. Με ποιο τρόπο έκανα την Ελεωνόρα; Να σας πω. Είχα βάψει τη μία πλευρά του κεφαλιού, οπότε τα μαλλιά είχαν κολλήσει από τη μία και από την άλλη είχε την μπούκλα της πουτάνας, χαμός εννοώ. Οπότε ήταν σαν να είχα ξυρισμένη τη μία πλευρά και καλά, οπότε να η Ελεωνόρα. Μετά, έβαψα και την άλλη πλευρά και κατέληξα με μοϊκάνα οπότε τραγούδησα το Anarchy in UK. Μετά έκανα την Grace Jones, μετά το καθυστερημένο που έχει να πλυθεί πολύ καιρό κι έχουν κολλήσει τα μαλλιά στο κεφάλι του και μετά ήρθα εδώ.

Που λέτε. Πολύ κρύο, ψιλοτρέμω. Και τώρα που είπα τρέμω, περιττό να πω ότι σηκώθηκα πρωί πρωί και πήγα γιόγκα. Δεν υπάρχω. Αυτά που κάνω άμα μου τα πει άλλος δε θα τονε πιστέψω. Τι να πω πια. Γιατί τη θυμήθηκα; Γιατί είμαι άχρηστη και έτρεμα από την ταλαιπώρια. Κι αυτή η κοπέλα ρε παιδί μου, ανοίξτε τα πόδια, σηκώστε τα πάνω, σηκώστε και τα χέρια, και με τι θα στηριζόμαστε ρε κοπελιά, συγνώμη κιόλας. Με τον κώλο. Γέρναμε και πέφταμε σαν τα μαραμένα γιούλια. Εμένα πόνεσε ο κώλος μου πάντως κι έτρεμε και η κοιλίτσα μου.

Τι άλλο ήθελα να πω, δε θυμάμαι. Ωραίες μουσικές ο Εν Λευκώ. Εγώ πάντως σας αφιερώνω το Χιόνια στο Καμπαναριό λόγω καιρού και σας αφήνω να πάω να βάλω καμιά ζακέτα γιατί θα πέσω τ' ανάσκελα και θα λερώσω με βαφή τη λευκή φλοκάτη και δε γουστάρω. Καλό μήνα να έχετε και προσπαθήστε να μείνετε ζεστοί όσο μπορείτε. Καλή συνέχεια, τα ξαναλέμε.

Αυτό που φεύγει.

2012-01-25T21:47:00.000+02:00

Γιατί μονίμως αυτό που σου αρέσει χάνεται; Πώς γίνεται αυτό και γιατί; Και θέλει να μας πει δηλαδή πως είναι χιλιάδες πράγματα αυτά που αρέσουν; Γιατί αλλιώς δεν εξηγείται. Αν σε 6μιση δισεκατομμύρια ανθρώπους, χάνεται αυτό που τους αρέσει τότε τι μένει; Τι μένει ρε, πες! Τα άσχημα; Αυτά που δε σου αρέσουν; Αυτά που είναι ωραία αλλά εσένα δε σου αρέσουν; Αυτά που αρέσουν σε σένα τα έχουν οι άλλοι κι αυτά που αρέσουν στους άλλους τα έχεις εσύ; Γιατί ο άνθρωπος είναι τόσο μαλάκας;

Και δω κολλάει η μοναδική απάντηση που ταιριάζει παντού και πάντα και συνοψίζει την ύπαρξή μας: Γιατί έτσι.

Γιατί χρησιμοποιείς μια κρέμα και μετά από λίγο σταματάει η κυκλοφορία της;

Γιατί σου αρέσει κάποιος κι αυτός είναι αλλού;

Γιατί θα συνεννοηθείς με τη μάνα σου μετά θάνατον;

Γιατί ένα πρόγραμμα σου άρεσε στο γυμναστήριο που μετά βίας πας έτσι κι αλλιώς και το βγάλανε κι αυτό;

Γιατί ότι σου αρέσει πρέπει να είναι δύσκολο;

Γιατί έτσι.

Και γαμώ τις απαντήσεις. Πολύ ζεν και φιλοσοφική και δεν κοροϊδεύω καθόλου. Τα πράγματα είναι έτσι γιατί έτσι είναι. Γιατί έτσι ρε παιδί μου, τι θες τώρα; Κάτι γίνεται στον κόσμο, χιλιάδες πράγματα, εκατομμύρια πράγματα ταυτόχρονα με αυτά που κάνεις εσύ, βγαίνει μια απόφαση κι αυτή είναι να μην έχεις αυτό που θες. Τώρα γιατί και πως, σιγά μην βγάλεις άκρη. Γιατί έτσι λοιπόν κι άμα θες, υπάρχει η φιλοσοφία και το ζεν να τα μελετήσεις να κουλάρεις να μη σε νοιάζει κιόλας.

Άμα μπορείς. Γιατί άμα είσαι διαόλου κέρατο θα τα περάσεις δύσκολα φίλε μου. Θα αναρωτιέσαι όλη την ώρα γιατί και πως και άμα και αυτό θα σου απαντάει συνέχεια γιατί έτσι, γιατί έτσι και γιατί έτσι. Και είναι γιατί έτσι, γιατί άμα ρωτήσεις, οι απαντήσεις που παίρνεις είναι κάτι ακατανόητες μαλακίες που δεν δικαιολογούν καθόλου την απόφαση του να μην έχεις αυτό που θες, οπότε τελικά το γιατί έτσι είναι η καλύτερη απάντηση που μπορείς να έχεις.

Παράδειγμα:

Ρωτάς γιατί δεν υπάρχει πια αυτό το πρόγραμμα του γυμναστηρίου. Απαντάνε, γιατί δεν έχει κόσμο. Τις φορές που είχες πάει εσύ γινόταν το μαδομούνι. Πόσο κόσμο ήθελε δηλαδή να έχει; Να κρέμονται από τα παράθυρα, να θυμίζει ινδικό λεωφορείο, να κολλήσουμε μύκητες; Δεν καταλαβαίνω. Η απάντηση ήταν μαλακία και άρα, να το γιατί έτσι είναι η καλύτερη απάντηση που θα μπορούσες να έχεις. Η φιλοσοφία του ζεν και η ζεν πλευρά της φιλοσοφίας. Αποδέξου αυτό που είναι γιατί έτσι είναι και όσο και να αντιδράς και να σπάζεσαι, αυτό έτσι θα είναι. Άσε που όσο αντιδράς, τόσο χειρότερο θα σου φαίνεται. Αν όμως αρχίσεις να το κοιτάς καλύτερα, μπορεί να γουστάρεις και στο τέλος, δεν ξέρεις. Ένα πράμα όπως το προξενιό. Στην αρχή είναι κοντός, στραβός και άχαρος και αργότερα έχει ωραίο χαμόγελο και είναι ευγενικός. Βέβαια αυτό εδώ δεν κολλάει μιας και μιλάμε για κάτι που θες και ΔΕΝ έχεις. Από το Κάτι δηλαδή έχεις το Τίποτα. Ε βρες κάτι στο τίποτα να σου αρέσει. Απλό. Μην τα θέλουμε και όλα δικά μας.

Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα γιατί πετάει ψηλά στον ουρανό και κάνει μίου.

2012-01-15T12:25:00.001+02:00

Σας παρακαλώ πολύ που είναι κρύο αυτό εκεί έξω. Δεν ξέρω τι κάνει στα βου που και στα παραπέρα, μιλάω για την Αθήνα. Χέστε με σας παρακαλώ. Όποιος έχει ταξιδέψει εκτός Ελλάδας και συγκεκριμένα σε καμιά βόρεια χώρα, θα ξέρει πάρα πολύ καλά τι σημαίνει κρύο. Εγώ θυμάμαι στην Πράγα να είμαι τόσο ντυμένη που έγερνα δεξιά αριστερά, δεν περπατούσα, σαν μπάλα ήμουν. Άκου κάνει κρύο. Δεν είναι να βλέπεις τηλεόραση, α πα πα. Είδα εκεί λίγο στην Κύπρο γιατί ήταν ανοιχτή και να λέει κρύο στην Ελλάδα, τσούζει, δέρνει, χτυπάει, καταστρέφει, μαλάκα, λέω, την πούτσισα. Που θα πάω πίσω, θα ψοφήσω, ω ρε πούστη. Τρόμος με έπιασε. Δεν έχει και καλοριφέρ στο σπίτι, δεν το ανάβουν δηλαδή, έχω τα σώματα διακοσμητικά, τώρα σκέφτομαι μήπως τα στολίσω. Κι έρχομαι Ελλάδα, φρίκη εγώ, να λέει ο πιλότος 4 βαθμούς έξω, ω ρε πούστη εγώ, σκατά, βγαίνω από το αεροπλάνο, στέκομαι στη σκάλα ως άλλη Τζάκι Ωνάση, αφουγκράζομαι, πιο κρύο ρε μαλάκα, κάνω τη γκριμάτσα του ξενερώματος και κατέβηκα αεράτη και κυρία με το παλτό ξεκούμπωτο. Μετά από λίγο έλιωσα κιόλας αλλά αυτά θα τα πούμε παρακάτω, τώρα μιλάμε για το κρύο γιατί δεν είναι κρύο αυτό, συγνώμη κιόλας. Πρώτα απ'όλα είναι αναζωογονητικό και φρέσκο ωραίο πράμα. Τι θέλετε; Σαπίλα και ζέστη, υγρασία και σκατά; Φάτε λίγο κρυάκι να σφίξουν οι κώλοι, εγώ γουστάρω. Θα βάλω επιτέλους και τα κασκόλ μου, τα σκουφάκια μου, που τα έχω και να βάζω στον πάτο μου όλο ζέστη, ζέστη, ζέστη. Ήμαρτον Γενάρης είναι, να κάνει κρύο, γιατί να μην κάνει; ...Μόνο τους άστεγους λυπάμαι. Γι' αυτό καλά θα κάνει να τελειώνει το κρύο γιατί εδώ είναι Ελλάδα και στην Ελλάδα δεν κάνει κρύο.

Τι να βλέπεις τηλεόραση, μαλακία είναι. Έβρεχε στην Κύπρο, τι έβρεχε δηλαδή, ξεκωλιάστηκε. Ε, αυτοί το έχουν πάρα πολύ μεγάλη ανάγκη, δεν έχουν νερό. Κι έλεγε στην τηλεόραση, μα τα έβλεπα και συγχυζόμουν, κοίτα ρε μαλάκα, σκεφτόμουν, έλεγε λοιπόν ευαγγέλιο, παράδεισος και δώρο Θεού οι βροχές και στην επόμενη σκηνή, χαλασμός κυρίου, κατακλυσμός και κόλαση. Αλήθεια, στην επόμενη σκηνή, δεν είχες προλάβει να το ξεχάσεις. Εκτός αν είσαι ψάρι. Αλλά τότε δε θα έβλεπες τηλεόραση φαντάζομαι. Βέβαια, μη βλέποντας τηλεόραση εδώ που τα λέμε, χάνεις πράμα. Τώρα είδα κατά τύχη στο ίντερνετ, ότι βούλιαξε ένα κρουαζιερόπλοιο στην Ιταλία, μπάταρε να πω καλύτερα και έγινε της πουτάνας. Το καλύτερο είναι ότι κρουαζιερόπλοιο της ίδιας εταιρίας είχε ξαναστουκάρει πριν δυο χρόνια. Θα το έχουν σπορ φαίνεται. Διαβάστε το άρθρο και δείτε φωτό, μιλάμε η φωτό με το τέρας μισοβυθισμένο μπροστά στην πόλη είναι σαν ψέμματα. Φαντάζεσαι να είσαι κάτοικος του μέρους αυτού, να μην έχεις πάρει χαμπάρι τίποτα, να ξυπνήσεις το πρωί, να ανοίξεις το παραθύρι και να δεις μέσα στη μούρη σου ένα βυθισμένο κρουαζιερόπλοιο; Σοκ θα πάθεις.

Διασκέδασα πολύ όμως με την άλλη είδηση. Που έριξαν πέτρες κι γιαούρτια στη Μπακογιάννη στο Ηράκλειο. Δείτε το άρθρο. Εγώ διασκέδασα μεν αλλά μετά σκεφτόμουν που έγραφε ότι η Μπακογιάννη έμεινε ατάραχη. Αλλά θα μου πεις φυσικό είναι, η κόρη του δράκουλα τι ταραχή να έχει; Έχετε δει ταινίες με το Δράκουλα; Τον βλέπετε να ταράζεται; Ή πάρτε το αλλιώς. Σκεφτείτε να είχατε τους γονείς της. Ανατριχιάσατε; Οπότε τι να ταραχτεί; Και τον αντίχριστο να δει, το τέρας του Παρανόρμαλ Ακτίβιτι να δει, πάλι κουλ θα είναι.

Λοιπόν, και τώρα στα δικά μας. Ναι, θα είναι μεγάλο το ποστ, τόσο καιρό έχω να μιλήσω, αφήστε με τώρα που βρέχει έξω κι έχω ανοίξει όλα τα ερ κοντίσιον γιατί μπορεί να μην κάνει κρύο στην Ελλάδα αλλά στο σπίτι μου κάνει. 11 βαθμούς είχα όταν ήρθα από την Κύπρο. Πιο ζέστη είχε έξω, αλήθεια. Αφού ώρες ώρες σκέφτομαι να σύρω κανένα καναπέ στο μπαλκόνι και να κάθομαι εκεί. Τις μεσημεριανές ώρες που βγάζει ήλιο, όταν βγάζει, είναι πολύ πιο ζεστά από μέσα, γάμησέ τα. Τέλος πάντων, πάμε παρακάτω.

Κύπρος. Για την Κύπρο δυστυχώς δεν μπορώ να πω τίποτα γιατί αρέσει στην κουμπάρα μου και δεν θέλω να τη στενοχωρήσω. Επειδή εμένα όχι μόνο δε μου αρέσει, κάτι χειρότερο, αλλά το βουλώνω και δε λέω τίποτα. Θα πω μόνο ότι όταν γύρισα και πάτησα το πόδι μου στο αεροδρόμιο εδώ, μου ήρθε μια διάθεση να γονατίσω να φιλήσω το πάτωμα. Δεν το έκανα, προχώρησα. Καλά, μη φανταστείτε ότι με βασάνιζαν, γενικά άμα λείπω πολύ από τη χώρα, με πιάνει μια γλύκα όταν γυρίζω, την αγαπώ την κωλόχωρα, τι να κάνω. Κι άμα είμαι σε κανένα μέρος χειρότερο από δω, ε τότε πραγματικά με πιάνει να τη φιλήσω. Άμα όμως επιστρέφω από κανένα μέρος τύπου Μααστρίχτ (έτσι το λένε κανονικά αλλά μου φαίνεται αηδία και γω γουστάρω να το λέω Μάστριχτ και αυτό θα κάνω) τότε με το που πατάω εδώ ρίχνω μούντζες και θέλω να βάλω φωτιά. Αλλά μετά κοιτάω τον ουρανό και με ρίχνει πάλι η παλιόχωρα.

Που λέτε. Γυρίζω πίσω, αρχίδια κρύο, ωραίος ήλιος ντάλα, θέλω να φιλήσω το πάτωμα. Είμαι πολύ χαρούμενη που ήρθα. Και με το που πατάω το πόδι μου στη χώρα, άρχισαν οι μαλακίες. Αμέσως όμως. Αφού μου ήρθαν γέλια. Δεν δούλευαν ούτε οι κυλιόμενοι διάδρομοι, ούτε οι κυλιόμενες σκάλες. Δεν είχε αυτόματο μηχάνημα να βγάλεις εισιτήριο για το τρένο, είχε μόνο ένα υπάλληλο και μια ουρά 20 ατόμων με το μετρό να φεύγει σε 2 λεπτά. Κάπου εκεί ομολογώ πως έβρισα λίγο αλλά και πάλι ήμουν χαρούμενη που ήρθα. Βγάζω το εισιτήριο, τρέχω προς τις σκάλες. 2 πατώματα να κατέβεις, δεν λειτουργούσαν οι κυλιόμενες. Εκεί έβρισα κανονικά, δυνατά. Μπήκα μέσα, έκατσα, έφυγε. Πρόλαβα. Ίδρωσα. Με κοίταζε ένας μαλάκας για να τον πάρει ο ύπνος. Θα είχα πρόβατα πάνω μου, δεν ξέρω. Μετά είχα δουλειές. Έπρεπε φτάνοντας να πάρω το αυτοκίνητο να πάω για να προλάβω. Το πήρα. Χαχαχαχα. Γελάστε. Γιατί δε γελάτε; Άκου πήρε το αυτοκίνητο. Παίρνω το αυτοκίνητο, ακόμα χαρούμενη που ήρθα, φτάνω σημειωτόν μέχρι την Ομόνοια, κλειστή. Πρεζάκια, ζόμπι, γριές, γέροι, παρανοημένοι, κουτσοί, στραβοί, τυφλοί, ανάπηροι και 580 αυτοκίνητα όλα στην Ομόνοια. Εκεί άρχισα να γελάω. Φανταστείτε πόσο χαρούμενη ήμουν που ήρθα. Τελικά πάρκαρα Εξάρχεια, σχήμα οξύμωρο αλλά εγώ πάρκαρα και νομιμότατα, και πήρα το μετρό. Ε ναι, που πας με το αμάξι; Εντάξει, για να προλάβω να μην τρέχω. Τελικά έτρεχα και γελούσα στο δρόμο. Αλήθεια. Είμαι παιδί της πόλης, τελείωσε. Μου αρέσει και ο κήπος, να τον τσαπίζω, να έχω την ησυχία μου αλλά τη γουστάρω και την πόλη. Δε μου αρέσει το σπρωξίδι, καθόλου, για την ακρίβεια δε θέλω να με ακουμπάνε καν, αλλά η πόλη μου αρέσει. Μετά, αφού συνάντησα ακόμα μερικά σάπια αποβράσματα γυρίζοντας προς το σπίτι, ανεβηκα στους 11 βαθμούς και ησύχασα. Ελλαδούλα, μπουρδέλο υπέρτατο, σ'αγαπώ.

(Κρατήστε αυτό που λέω και συγκρίνετέ το με το τι θα πει το στόμα μου όταν γυρίσω από Ολλανδία. Θα ξαναπάω στον κολλητό σε λίγο καιρό στον παράδεισο, φασισταριά και αρχίδια οι ολλανδοί ναι, αλλά το μέρος, συγνώμη, να με συγχωρείτε, δεν παλεύει, λιμνούλα με κύκνους και πουλιά από πάνω, βιβλιοπωλείο παλιά εκκλησία με πέτρα, συγνώμη κιόλας, συγνώμη, με συγχωρείτε, συγνώμη, συγνώμη. Τότε να δείτε πως θα μου φανεί όταν γυρίσω. Σα να έρχομαι στο Δελχί, εκεί θα πέσει βρίσιμο. Αλλά τώρα, μετά την Κύπρο, Ελλαδούλα λαβ φορ έβερ).

Δεν έγινε τίποτα εκεί, μην τα διαβάζει η κουμπάρα μου και στενοχωριέται, όχι, το κλανίδι κλανίδι, αφού όταν ανακοίνωνε η μαμά της οικογένειας (γιαγιά) τι θα μαγειρέψει και είχε μέσα τη λέξη "κρεμμύδια" ή "όσπριο" εγώ, η κουμπάρα και ο κουμπάρος, όπου και να καθόμασταν κι ό,τι και να κάναμε, πεταγόμαστε από τη θέση μας λες και ήμασταν συνεννοημένοι και φωνάζαμε όχι, όχι ρε γαμωτο, όχι! Η γυναίκα φυσικά δεν καταλάβαινε γιατί λέμε έτσι, ότι με αυτά θα κάνω χημικό πόλεμο και ρωτούσε με απορία στα μάτια "γιατί, δεν σας αρέσει;" Πως, πως, μας αρέσει, τι να της πεις; Τέλος πάντων. Πάει κι αυτό. Τα παιδάκια χάρμα, πόσο πολύ, πάρα πολύ τα αγαπώ, δεν μπορώ να περιγράψω. Νομίζω πως αν μου έλεγε η κουμπάρα μου "ξέρεις μωρέ, πάρ'τα, βαρέθηκα" δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να τα πάρω δικά μου. Κι ας είναι τρία. Πολύ τα αγαπώ. Όλους τους αγαπώ εκεί αλλά τα παιδιά σπάνε τα κοντέρ, τι να κάνω τώρα.

Που λέτε. Εντυπωσιάστηκα πάλι με την Aegean. Έχω κάνει πολλά ταξίδια με αεροπλάνο και έχω πια μέτρο σύγκρισης. Ξέρω πότε ο πιλότος είναι για φάπες, πότε γαμάει και δέρνει, βλέπω ρε παιδί μου τι γίνεται. Πρώτα απ' όλα, αφού πιάσαμε τον πιλότο, έχω να πω τα θερμά μου συγχαρητήρια μιας και βίωσα μία από τις καλύτερες προσγειώσεις που έχω ζήσει ποτέ. Εύγε και μπράβο του κι ας είχε μια ένρινη αμερικάνικη προφορά όταν έλεγε "Ειτζίεν", αφού γελούσα ψιλοδυνατά και με κοιτούσε ο διπλανός μου. Καλά, το αεροπλάνο ήταν τίγκα φαντάρους. Τα καημένα, σαββατοκύριακο, άδεια θα είχαν. Και ήταν όλα ήσυχα. Όλα. Δεν άκουγες φασαρία. Και είχα το μαλάκα πίσω μου. Πώς γίνεται να είναι ένας ο μαλάκας σε όλο το αεροπλάνο και να είναι πίσω μου δεν ξέρω. Ένας βλάκας μαλάκας χοντρός με μούσι τράγου, τι μαλάκας βλάκας ηλίθιος ήταν αυτός, 8 η ώρα το πρωί μας είχε σπάσει τον πούτσο να φωνάζει, να λέει για λεφτά, χρηματιστήρια και να βαράει την καρέκλα μου. Μαντέψτε. Δε μίλησα. Ναι εγώ. Έκανα μιάμιση ώρα, ολόκληρη, μία ώρα και μισή, υπομονή, δεν είπα τίποτα. Ήταν κι αυτό στο πλαίσιο χαίρομαι που επιστρέφω. Βαριόμουν κιόλας, νύσταζα, σκεφτόμουν ότι τιμωρούμαι για όσα έχω κάνει και τέτοια. Γιατί, τι έχεις κάνει; Α καλά. Σε αεροπλάνο; ΤΙΣ μαλακίες.

Θυμάμαι παρέα, παλιά τώρα, μικρά ήμασταν, να πηγαίνουμε Λονδίνο στον κολλητό που σπούδαζε. Είχαμε φάει τα λυσσακά μας στο αεροπλάνο. Εγώ είχα κάνει το πλαστικό μαχαίρι σφεντόνα και εκτόξευα ένα καπάκι από μπουκάλι νερού (τότε μπορούσες να μεταφέρεις ό,τι σκατά ήθελες στο αεροπλάνο, πρόλαβα μέχρι και το κάπνισμα εκεί μέσα, μεγάλες στιγμές) το οποίο ζητούσα πίσω ευγενικά από τον κύριο ή την κυρία που προσγειωνόταν πάνω τους. Πώς σας φαίνεται; Μετά, μασούσα το φαΐ μου, το κρατούσα στο στόμα, έπαιρνα τη σακούλα του εμετού, υποκρινόμουν ότι κάνω εμετό και έδειχνα το περιεχόμενο στους φίλους μου. Και μετά γελούσα φυσικά. Τι άλλο έκανα; Α ναι. Πατούσα το κουμπί της καρέκλας μου να πεφτει να σηκώνεται να πέφτει να σηκώνεται, μπρος πίσω, το είχαμε βρει πολύ αστείο με την κολλητή μου και γελούσαμε, την ώρα που ο πίσω μου προσπαθούσε να φάει. Μία του κολλούσα στη μούρη το δίσκο μία του τον έπαιρνα, μιλάμε για πολύ μαλακισμένο. Κι ο άνθρωπος αυτός συγκεκριμένα, πρέπει να ήταν άγιος δεν το συζητώ, ήταν πάρα πολύ ψηλός ο άνθρωπος ο καημένος, τα γόνατά του έβγαιναν δίπλα μας και γω πάνω κάτω την καρέκλα, τον ανάγκαζα να κάνει σπαγκάτ, να του έρχεται ο δίσκος στο πηγούνι, να του φεύγει και αυτός δεν είπε ποτέ τίποτα. 3μιση ώρες εκεί μέσα πτήση να τα σπάμε και δεν είπε κανείς τίποτα. Αυτόν τον άνθρωπο δεν θα τον ξεχάσω, πολύ τον βασανίσαμε. Και ξέρετε τι ώρα τα κάναμε όλα αυτά; 4 το πρωί γιατί παίρναμε συνήθως πτήσεις τσάρτερ. Εκεί δηλαδή που όλοι ήταν με ρωγμές στα μάτια, εμείς είχαμε βγάλει πριόνια και κομπρεσέρ και βαρούσαμε. Αυτά θυμόμουν λοιπόν όσο ο μαλάκας, βλάκας, ο ηλίθιος χοντρομπαλάς χτυπιόταν πίσω μου. Βέβαια, σκεφτομουν ότι αυτός δεν είναι 20 χρονών που ήμουν εγώ τότε, αλλά 50 και καλά θα κάνει να το μπουκώσει αλλά είπα, γάμησέ το.

Μου αρέσουν πάρα πολύ τα αεροπλάνα, πρέπει να το έχω ξαναπεί αυτό. Πολύ μου αρέσουν. Τα γουστάρω τρελά. Και δε φοβάμαι. Τι να φοβηθώ; Ακούστε να το ξέρετε να μη φοβάστε και σεις. Αν γίνει κάτι και πέσει το αεροπλάνο, δε θα προλάβετε να καταλάβετε τίποτα. Θα πεθάνετε τσάκα τσάκα. Χαμπάρι δε θα πάρετε. Είναι τόσο μεγάλη η πίεση, που το μυαλό σας θα κολλήσει στο ταβάνι και θα χαιρετήσετε, οπότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να φοβάστε. Τώρα, άμα προσκρούσει σε κανένα βουνό, αυτό ναι, είναι πρόβλημα. Γιατί κι εκεί θα πεθάνετε αλλά αργά και βασανιστικά.

Εγώ πάντως δε φοβάμαι. Και θέλω πάντα παράθυρο. Κολλάω τη μύτη μου και μένω εκεί να χαζεύω. Ακουμπάς και το κεφάλι σου άμα θες να κοιμηθείς, βολεύει γενικά, είναι και πανέμορφη η θέα, πολύ μου αρέσει. Αυτή τη φορά, καθόμουν στην έξοδο κινδύνου. Να την προτιμάτε γιατί είναι πιο φαρδύς ο διάδρομος εκεί και χωράνε τα πόδια σας καλύτερα. Αλλά. Μπάζει κρύο. Όχι πάντα, δεν ξέρω αν έτυχε, πάντως θυμάμαι μια φορά ότι από κει έμπαζε κρύο. Μπορεί να ήμουν και σε μπακατέλα αεροπλάνο με μανιβέλα και να επιζήσαμε τυχαία, δεν ξέρω, πάντως έχω την αίσθηση ότι από κει μπάζει λίγο. Αλλά είναι πιο άνετα. Διάλεξα λοιπόν αυτή τη θέση, παράθυρο φυσικά, μπήκα, στρώθηκα, κόλλησα μύτη. Με βαρούσε όμως ο βλάκας από πίσω και δε με άφηνε στην ησυχία μου να κοιμηθώ που ήθελα, οπότε άρχισα να κοιτάω, να διαβάζω τα περιοδικά, να βλέπω γύρω μου. Δίπλα μου καθόταν ένας φαντάρος. Νύσταζε ο καημένος και φαινόταν και συνεσταλμένος. Άμα βλέπω συνεσταλμένους ανθρώπους, με πιάνει τρελά να κάνω μαλακίες, δεν το σκέφτομαι, είναι αυτόματο. Οπότε, εκεί που χάζευα, κοίταξα την έξοδο κινδύνου. Είχε κολλημένες οδηγίες στην καρέκλα μπροστά μου και πάνω στην ίδια την έξοδο. Τις κοιτάω, τις ξανακοιτάω, ήταν λίγο γκάο (γραμματική κατάσταση αναλφάβητων οπλιτών - σας εντυπωσίασα; αυτό σημαίνει το γκάου που λέμε), τελικά αντιλήφθηκα ότι άμα γίνει μαλακία και είναι να πέσει το αεροπλάνο, εγώ θα σώσω το μισό αεροπλάνο. Και ο βλάκας ο μπουχέσας πίσω μου γιατί κι αυτός είχε πόρτα. Ναι καλά. Εγώ θα το έσωζα, τελείωσε. Άρχισα να διασκεδάζω με την ιδέα, έκανα πιο πίσω να δω καλύτερα τα σχέδια, με πήρε χαμπάρι ο διπλανός. Τι έπρεπε να κάνω λοιπόν. Έπρεπε να βγάλω ένα καπάκι στο πάνω μέρος της πόρτας, να το πετάξω δίπλα μου, στα μούτρα του διπλανού μου ή της άλλης που καθόταν στο διάδρομο, μετά έπρεπε να πιάσω την πόρτα με το ένα χέρι σε κείνο το σημείο που βγάζοντας το καπάκι είχε εμφανιστεί ένα χερούλι και με το άλλο χέρι το άλλο χερούλι που είχε κάτω. Αφού την έπιανα, έπρεπε να τη στρίψω, να τη βγάλω και να την πετάξω έξω από το αεροσκάφος. Άρχισα να διασκεδάζω περισσότερο. Μιλάμε δεν υπάρχουν αυτά που θα έκανα. Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Ήταν το φτερό. Απορία: δε θα έκανε γκελ η πόρτα πάνω στο φτερό να μας έρθει καπέλο; Και στα αρχίδια μας, σκέφτηκα, εδώ πέφτουμε. Αφού λοιπόν εγώ η ηρωίδα έκανα όλα αυτά, θα βγαίναμε οι μισοί έξω από το αεροσκάφος.

Και μόλις σας απέδειξα ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα σωτηρίας αν γίνει κάτι σε αεροπλάνο. Μα είστε σοβαροί; Είναι δυνατόν εγώ να βγάλω την πόρτα και να την πετάξω έξω; Με τέτοια πίεση; Και τι φαντάζεστε; Ότι το αεροπλάνο θα έχει παρκάρει σε κανένα σύννεφο, όλοι μέσα θα είναι ψύχραιμοι και θα είμαι γω με άλλους 7 βλάκες να βγάζουμε τις πόρτες ήσυχα ήσυχα; Πλάκα κάνουμε; Το αεροπλάνο πρώτα απ'όλα θα μπατάρει, θα κουνιέται, θα τραντάζεται, ενδεχομένως να έχει ανοίξει και τρύπα. Εκτός αυτού, όλοι, ή οι περισσότεροι τουλάχιστον θα κάνουν σαν τρελοί, θα ουρλιάζουν, θα σπρώχνονται άμα δουν πόρτα, να πάνε που, δεν ξέρω. Ο μπουχέσας πίσω μου θα μιλάει ακόμα για λεφτά ή θα έχει κατουρηθεί πάνω του και θα είναι ανήμπορος να αντιδράσει. Ίσως μόνο να λέει με κείνη την απαίσια προφορά που είχε -γιατί δεν του έφτανε η μαλακία του, μιλούσε και αγγλικά- θέρτι θάουζαντ φάιβ χάντρεντ και ωραία το είπα, χειρότερα τα έλεγε.

...Ξέχασα να πω ότι έξω είχε -56 βαθμούς Κελσίου. Πιστεύετε ότι θα επιζούσε κανείς ή θα μπορούσε να αναπνεύσει; Εκτός βέβαια αν συναντούσε τη γιγαντιαία φασολιά του Τζακ και γατζωνόταν πάνω στα φύλλα της.

Σκορπάω την ελπίδα ώρες ώρες, το ξέρω.

Αυτά σκεφτόμουν και διασκέδαζα. Ο διπλανός κοίταζε λοξά γιατί κουνιόμουν και χαμογελούσα, μπορεί να φοβόταν ότι είμαι κουνημένη και σου λέει κάτσε να έχω το νου μου. Εμένα λοιπόν με έπιασε να δω τι θα γίνει με την πόρτα, πόσο εύκολα βγαίνει συν ότι ήρθε το αυτόματο πείραγμα συνεσταλμένου. Πήρα θέση λοιπόν προς την πόρτα κι έβαλα το χέρι μου στο καπάκι. Μετά το έβγαλα. Ο τύπος είχε γυρίσει. Σοβαρη εγώ. Πήγα λίγο κοντά στα σχέδια, ψιλοεπιδεικτικά, τα κοίταξα ξύνοντας το σαγόνι μου, έκανα πίσω και ξανάπιασα την πόρτα. Το καημένο το φανταράκι πρέπει προς στιγμή να το άγχωσα. Τελικά, αφού διασκέδασα για λίγο, παράτησα την πόρτα και προσπάθησα να κοιμηθώ. Δε μπορούσα όμως γιατί φώναζε ο ηλίθιος θέρτι θάουζαντ εντ φάιβ χάντρεντ.

Μετά αρχίσαμε να κατεβαίνουμε. Από κείνο το σημείο άρχισα να εκτιμάω τον πιλότο. Ο τύπος ήταν της πολεμικής αεροπορίας, σίγουρα. Κόντεψε να το γυρίσει ανάποδα. Μία σύννεφα έβλεπα, μία νερό. Αφού είχε στροφές τι να κάνει ο άνθρωπος; Για 25 Μάρτη θα το πέρασε, σκέφτηκα και γέλασα. Πολύ καλός όμως. Κατεβαίνει, φανταστική προσγείωση, τα είπαμε. Πάω να πάρω βαλίτσες. Και δω έρχεται η ερώτηση.

Πώς γίνεται πάντα μα πάντα οι πρώτες βαλίτσες που βγαίνουν δεν είναι κανενός; Ή να το θέσω αλλιώς. Γιατί πάντα μα πάντα βγαίνουν πρώτες οι βαλίτσες αυτών που θα βγουν τελευταίοι και είναι στ' αρχίδια τους; Πάμπολες φορές έχω δει να βγαίνουν πρώτες βαλίτσες που σέρνονται και κωλοχτυπάνε στο διάδρομο επί μισή ώρα και κανείς δεν τις παίρνει. Εγώ εντωμεταξύ ευχόμουν να βγει γρήγορα η δική μου γιατί είχα δει τα δρομολόγια του τρένου και είχα περιθώριο μόνο ένα τέταρτο. Αλλιώς μετά θα έπρεπε να περιμένω μισή ώρα. Βγαίνουν λοιπόν οι πρώτες βαλίτσες του κανένα και μετά αρχίζουν τα λουκάνικα. Τα ποια; Τα λουκάνικα ρε σεις. Φαντάροι στο αεροπλάνο; Οι τσάντες τους είναι και λέγονται λουκάνικα. Κι αρχίζουν τα λουκάνικα. Να βγαίνουν λουκάνικα και να βγαίνουν λουκάνικα, ω ρε πούστη εγώ, τη γαμήσαμε. Τελικά, κάπου κει μέσα στα λουκάνικα, ήρθε και η δική μου και άρχισα να τρέχω. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία που ήδη αφηγήθηκα.

Υ.Γ. Καλά, μιλάμε, είδαμε στην Κύπρο με τον κουμπαρούλη και τα παιδάκια, τον Γάτο Σπιρουνάτο (Puss in Boots). Ο ελληνικός τίτλος βλακεία αλλά παιδιά, ΤΑΙΝΙΑΡΑ!! Και το είδα και στα ελληνικά! Πολύ μου άρεσε! Πρώτα απ'όλα τα πιτσιρίκια, όλα εκεί μέσα, έκαναν τουμπεκί ψιλοκομμένο. Κι όταν τα πιτσιρίκια δε βγάζουν κιχ, σημαίνει ότι τους έχει συνεπάρει αυτό που βλέπουν. Ο γάτος γάμησε κι έδειρε. Είναι αυτός του Σρεκ. Τον αγαπώ. Δείτε το όπως είστε και σε ντόλμπι. Μίου.

Βρέχει πολύ ύπνο στην Κύπρο.

2012-01-04T12:40:00.001+02:00

Πρώτα απ' όλα Καλή Χρονιά σε όλους. Εύχομαι η νέα αυτή χρονιά να είναι τουλάχιστον εξαιρετική για όλους. Εγώ είμαι Κύπρο. Με το που έφτασα έπεφταν καδρόνια, δεν έβρεχε απλώς. Όταν με πήρε ο κουμπάρος από το αεροδρόμιο, με τους υαλοκαθαριστήρες τέρμα, τραγουδούσαμε το βρέχει φωτιά στη στράτα μου. Μερικές μέρες μετά, έβαλαν το ίδιο άσμα σε εστιατόριο που τρώγαμε το καταπέτασμα. Έχω να σας πω ότι στα εστιατόρια της Κύπρου τρως τον άμπακο και το δυο βόδια για γλυκάκι. Μιλάμε δεν αντέχω άλλο φαΐ. Αλλά πεινάω, τι να κάνω;

Τέλος πάντων. Πολύ βροχή, πολύ φαΐ. Η βροχή τελείωσε, τώρα έχει ζέστη. Ζηλέψτε. Αχ ζεστούλα.. μμμμ.. ζεστουλίτσα, έχει έναν ήλιο... τέντα, τέρμα, σούζα. Πω πω πω πω πω τι ήλιος λαχταριστός είναι αυτός. Μπορεί όταν ήρθα να συγχύστηκα που έφυγα από την Αθήνα με ήλιο και ήρθα εδώ κι έβρεχε ντομάτες και πατάτες ενώ θα έπρεπε να έχει ζέστη να κάνουμε τα μπάνια μας, αλλά το αποδέχτηκα, τραγούδησα κιόλας για πάρτη του και τώρα απολαμβάνω. Βέβαια, έχει πολλή υγρασία, είναι βαρύ το κλίμα και νυστάζω συνέχεια. Μιλάμε δεν παίζει. Την πρώτη μέρα, που έβρεχε πολύ, δεν υπήρχε αυτό που κάναμε. Σηκωνόταν ο ένας και έπεφτε ο άλλος όλη μέρα. Σηκώνομαι εγώ το πρωί, κάνω πρωινό, τρώω 75 πανκέικς, ξυπνάει η κουμπάρα, πάω για ύπνο. Σηκώνομαι, πάνε όλοι οι υπόλοιποι για ύπνο, τρώω. Σηκώνονται, πίνουν καφέ, πάω για ύπνο. Κατά το βράδυ συναντηθήκαμε όλοι μαζί. Οι μισοί παίζαμε τουίστερ και οι υπόλοιποι γελούσαν. Πλάκα είχε.

Δεν ξέρω από που ν' αρχίσω. Έχω και δύο πιτσιρίκια δίπλα μου, ένα δεξιά κι ένα αριστερά και φοβάμαι μην ρίξουν ματιά σ' αυτά που γράφω και μετά πάνε στη μάνα τους κι αρχίσουν "μαμά, μαμά, η νονά έγραφε πούστης και μαλακίες στο κομπιούτερ σου!!!" γιατί τότε δε θα με ξεπλένει ούτε το λιβυκό πέλαγος. Τέλος πάντων, τα έσπρωξα να φύγουν και τους είπα ότι δεν τα θέλω δίπλα μου αλλά αυτά έκατσαν. Τώρα ήρθε και το τρίτο κι έκατσε σχεδόν πάνω μου και είπε και το φανταστικό "εδώ με βολεύει". Τι να πεις. Άμα υπάρχει αγάπη έτσι είναι τα πράγματα. Που λέτε. Κάτσε γιατί έχω κάτι χεράκια και κάτι ποδαράκια παντού, μισό λεπτό να βολευτούμε και θα σας πω. Βασικά αυτά παίζουν κάτι νιντέντο που τους έφερε ο Αη Βασίλης οπότε και ελάφια να παίζουν πόκερ να είχα στον υπολογιστή δεν νομίζω να έδιναν σημασία. Όχι θα έδιναν άμα είχα τέτοια πράγματα αλλά λέμε τώρα.

Κάτσε ρε παιδί μου, έχω ένα χεράκι στα νεφρά μου γριά γυναίκα, θα με πιάσει κατούρημα, κάτσε να τα διώξω, περίμενε. .......... Τα κατάχεσα αλλά αυτά γελάνε και έπεσαν χειρότερα πάνω μου. Τέλος πάντων, θα συνεχίσω όπως όπως.

Τη φάση με το πριν φύγεις ταξίδι που πρέπει να φας ό,τι έχεις στο σπίτι για να μη χαλάσουν την ξέρετε υποθέτω έτσι; Εγώ κόντεψα να ξερασω στο αεροπλάνο με τόσα που είχα φάει. Γιατί το θέμα δεν είναι μόνο να τα φας, είναι πως να τα συνδυάσεις να τα φας άμα έχεις ένα μαρούλι, ένα γιαούρτι, τρία καρότα, 2 ντολμαδάκια, φακές, φέτα, μπανάνες και σκουμπρί; Α, και 3 αυγά. Κάνεις μια ομελέτα με όλα μέσα, το γιαούρτι το τρως σε άσχετη φάση, φτιάχνεις πανκέικ με τις μπανάνες και μετά είσαι σαν 6 μηνών, κλάνεις ασύστολα και θες να ξεράσεις.

Έχω να σημειώσω εδώ πως εντυπωσιάστηκα με την Αεγέαν (Aegean). Ότι τη συμπαθώ σαν αεροπορική τη συμπαθώ αλλά τώρα τη συμπάθησα περισσότερο. Εγώ έκλεισα το εισιτήριο μέσω ίντερνετ όπως συνηθίζω. Είχα την επιλογή να διαλέξω γεύμα και επέλεξα χορτοφαγικό γιατί την έχω δει να μην τρώω κρέας τον τελευταίο καιρό. Βέβαια δεν πίστεψα ποτέ ότι θα έχω το χορτοφαγικό γεύμα που ζήτησα. Όταν μπήκαμε στο αεροπλάνο, είχα τρελή νύστα γιατί φυσικά, μα φυσικά, είχα ξυπνήσει ξημερώματα έτσι, επειδή ο Μέρφυ είναι πούστρα και καριόλα κι έβαλε μια κωλόγρια από κάτω να τερματίσει τον ήχο της τηλεόρασης 7 το πρωί και μετά την καμπάνα να βαράει σα να γιορτάζει την απελευθέρωση από τους Τούρκους, τους Γερμανούς, τους Ιταλούς και τους Βίκινγκς μαζί, σε συνδυασμό του τέλους της πυρηνικής επίθεσης από τους εξωγήινους. Οπότε σηκώθηκα. Με τα μάτια νυσταγμένα και βαριά λοιπόν, μπαίνω στο αεροπλάνο μυρίζοντας ντιούτι φρι, είχα πάνω μου γκούτσι, μπούρμπερι, σανέλ και κανά δυο τρεις έξι εφτά ακόμα μάρκες αρωμάτων, ήμουν ένας κινητός χημικός πόλεμος με λίγα λόγια, ε και με τόσο άρωμα, είχα νυστάξει περισσότερο. Έκλεισα λοιπόν τα ματάκια μου και κει που άρχισα να βλέπω όνειρο ακούω την αεροσυνοδό να ρωτάει τη διπλανή μου "είναι η κυρία (επίθετο);" Ένα θαυμαστικό άναψε στη συνείδησή μου, μέχρι εκεί μπορούσα να αντιδράσω και άνοιξα το ένα μου μάτι. Το αριστερό. Από την πλευρά της. Γυρίζω την κοιτάω. "Έχετε παραγγείλει χορτοφαγικό γεύμα;" μου λέει γλυκά. "ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ!" σκέφτομαι εντυπωσιασμένη, τι τεχνολογία είναι αυτή, πω πω, κοίτα να δεις ρε συ, μπράβο δηλαδή, της χαμογελάω, ανοίγω και το άλλο μάτι, λέω ναι και το παίρνω. Πσσσ, μιλάμε, μπράβο. Και το δικό μου ήταν καλύτερο από το μίζερο μπιφτεκάκι που μπουκώθηκαν οι άλλοι. Μόνο στο γλυκό λίγο τα χαλάσαμε αλλά εντάξει, κομποστούλα για τη γριούλα, οκ μωρέ. Όλα ωραία. Και μετά άρχισε να βρέχει. Και βλέποντας τους κεραυνούς από το παράθυρο, κοιμήθηκα.

Η νέα χρονιά με βρήκε στο σπίτι της κουμπάρας, να κλάνω, να την ψήνω να παίξουμε χαρτιά -δε γίνεται αυτό, αυτή θέλει πάντα να παίξει- και να κυνηγάω με μια πετσέτα της κουζίνας μια μαστουρωμένη μύγα που μπήκε στο σπίτι. Α. Με βρήκε επίσης να έχω δύο ποτά μπροστά μου και γι' αυτό είπα στον κουμπάρο την ώρα που έκοβε την πίτα, να κόψει κι ένα κομμάτι του αλκοολικού.

Αυτό με το κλανίδι, δεν υπάρχει, ακόμα υποφέρω. Αλλά γελασα πολύ όμως. Πέφτουμε να κοιμηθούμε, εγώ και η κουμπάρα. Παραθέτω το διάλογο. Στις παρενθέσεις η εικόνα.

Κουμπάρα: θες να βάλουμε ένα φωτάκι στο δωμάτιο να κλείσουμε την πόρτα;

Εγώ: μπα, όχι μωρέ, τι να δούμε;

Κουμπάρα: άμα σηκωθείς το βράδυ να μην πέσεις και σκοτωθείς.

Εγώ: τι, φοβάσαι αντί να πάω στο μπάνιο μην βγω στο μπαλκόνι για κατούρημα;

Κουμπάρα: (γέλια) ..φαντάζεσαι μαλάκα να κατουρήσεις στο μπαλκόνι; Βρέχει κιόλας.

Εγώ: (γέλια) θα βλέπω τουλάχιστον, θα έχει φως από τις αστραπές.

Εγώ+κουμπάρα: (γέλια).

Εγώ: (πλαινή θέση, κλάνω αθόρυβα)

Κουμπάρα: ...έκλασες ρε μαλάκα;

Εγώ: (γέλια-τραντάζω κρεβάτι).. ναι, αλλά επειδή ήταν αθόρυβη είπα να μην το πω μπας και περάσει ντούκου.

Κουμπάρα: (μπόχα)..πω πωωωω μαλάκα...

Εγώ: (γέλια) ...μην κουνιέσαι ρε μαλάκα... (γέλια)

Κουμπάρα: (βρώμα παντού)... πωωωω... γυρίζω, θα μου χαλάσεις την πρόσοψη.. (αλλάζει πλευρό)

Εγώ: (γέλια)

...... (μερικά ήσυχα λεπτά - εκεί που νομίζεις ότι όλα τελείωσαν..) ......

Εγώ: ΠρρΡΡΡΡρρρρ...!! (γέλια -πολλά γέλια - τρελό τράνταγμα)

Κουμπάρα: (έχει μακρύνει ο λαιμός της 20 πόντους, προσπαθεί να αποφύγει το χημικό πόλεμο) ...πω πω τι να κλείσουμε την πόρτα, μαλακία είπα, θα πεθάνουμε..

Εγώ: (γέλια) ... πρρρΡΡΡΡ!!

Κουμπάρα: (γυρίζει ελαφρώς προς το μέρος μου σοβαρή) ..να σου πω..

Εγώ: (γέλια - γέλια - γέλια).. έλα..

Κουμπάρα: (σοβαρή) ..εκεί που πας και κάνεις λέιζερ, πες στην κοπέλα να σου εφαρμόσει ένα ελατάκι να ησυχάσουμε..

Εγώ: (Ουρλιαχτά γέλιου)

Κουμπάρα: ..σκάσε ρε μαλάκα, θα τους ξυπνήσεις όλους..

Εγώ: (Χαμηλόφωνα ουρλιαχτά γέλιου)

Μετά σταμάτησε ο κώλος μου και κοιμηθήκαμε. Αυτά. Νεότερα προσεχώς.

(σ.σ. Ελατάκι για όποιον δεν κατάλαβε, εννοοούσε η κουμπάρα αυτό που βάζουν στα αυτοκίνητα να μυρίζουν όμορφα, προέρχεται από παλαιότερο αστείο μεταξύ μας, πάλι εν ώρα ασύστολου κλανιδίου που της ήρθε φλας και μου είπε να βάλω ένα ελατάκι στη θήκη -το διπλό ύφασμα- που έχουν τα γυναικεία βρακιά από κάτω. Κόντεψα να πάθω έμφραγμα από τα γέλια τότε θυμάμαι.)

Η "Φάτσα" σας εύχεται Καλή Χρονιά!

2011-12-30T09:22:00.002+02:00

Λέγοντας φάτσα δεν εννοώ εμένα και καλά με αποκαλώ χαϊδευτικά έτσι. Πόσο για φάπες θα ήμουν πια; Είπαμε. "Φάτσα είναι το μουσείο κέρινων ομοιομάτων της Κύπρου. Αμέ, έχει και όνομα. Μαλακίες λέμε τώρα; Γιατί το ανέφερα; Γιατί πάω Κύπρο χρυσά μου να το γλεντήσω. Τρελά γλέντια. Η κουμπαρούλα είναι τίγκα στη μύξα και τα έχει πάρει κρανίο, έχουν έρθει γονείς -παππούδες δηλαδή- και μέσα σε ένα σπίτι θα είμαστε, μισό να μετρήσω, 8 άτομα εξαιρουμένων εκπλήξεων. Στο μουσείο δε θα πάμε, εκτός αν μας πιάσει κατάθλιψη μέρες που είναι, οπότε θα της πω να πάμε να δούμε αν έχουν λιώσει κι άλλο τα ομοιώματα και ο Τζορτζ Κλούνι μοιάζει πλέον με τον θείο τον Τάκη από το χωριό. Εγώ προσωπικά έχω όρεξη να βασανίσω με νέες μεθόδους τα παιδιά. Ε ρε θα τα διαβάζουν αυτά όταν μεγαλώσουν και θα λένε "κοίτα την κωλόγρια ρε πούστη" χαχαχα! Μιλάμε έχω πολλή όρεξη για βασανισμό. Να δούμε μετά αν θα λένε ότι έχουν την πιο καλή, την πιο αστεία και την πιο όμορφη νονά του κόσμου. Ναι, έτσι λένε, όχι παίζουμε (νάζι Βλαχοπούλου). Το μόνο κακό είναι ότι άμα κουρδίσεις τα πιτσιρίκια δε σταματάνε με τίποτα και υπάρχει φόβος να μας διώξουν οι μεγάλοι, αλλά θα δω τι θα κάνω. Υπάρχει επίσης φόβος να ξεκινήσω -ως συνήθως- εγώ τη φασαρία, αυτά να πάθουν κρίση, να μη σταματάνε και μετά να τα κυνηγάει η κουμπάρα μου να τα πλακώσει στο ξύλο και γω να την τραβάω από τη φόρμα έχοντας το μπαμπά της από πίσω - ο οποίος είναι θ-ε-ό-ς - να γελάει, να ρουφάει μια τζούρα τσικουδιά και να μας αφήνει να γίνουμε μαλλιοκούβαρα.

Με λίγα λόγια πάω να κάνω φασαρία. Η αλήθεια είναι ότι έχω αυτό το χάρισμα. Άμα έχω όρεξη, μπορώ να σας κάνω το σπίτι μπουρδέλο και σας τους ίδιους τούρμπο χωρίς να το καταλάβετε από που σας ήρθε. Βέβαια τώρα που κοντεύω να σαπίσω από τα γεράματα βαριέμαι λίγο και το παίζω κυρία και καλά, αλλά άμα είναι παιδιά στη μέση μου έρχεται αυτόματα η λύσσα. Οπότε πάω για φασαρία και θα τα λέμε από κει. Ελπίζω σε νέες διασκεδαστικές στιγμές, σε νέα τραπέζια με 12 χιλιάδες φαγητά και γλυκά, κατσαρίδες να τρέχουν και να τις πατάνε κυρίες με τακούνια γελώντας σαδιστικά, νέα ανέκδοτα, ελπίζω να μην έχει εκρήξεις, συναγερμούς, πόλεμο, φασαρίες γιατί το καλοκαίρι έχασα μερικά χρόνια από τη ζωή μου και δε γουστάρω ξανά τα ίδια, ελπίζω γενικά να είναι καλά.

Σκεφτόμουν να έκανα μία αναδρομή στο 2011 αλλά αλήθεια, θέλει κανένας να το θυμάται; Πολιτικοοικονομικά μιλώντας. Προσωπικά δε μπορεί για όλους να ήταν σίσκατα, δε γίνεται. Όλο και κάποιου θα του συνέβη κάτι όμορφο. Εμένα μου συνέβησαν πολύ όμορφα πράγματα και ευχαριστώ γι' αυτό. Το 2011 γενικά ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Εντάξει. Θα μπορούσε να είναι και χειρότερο. Κοιτάξτε, πρέπει να βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο γιατί έτσι είναι. Αν έχουμε ας πούμε ένα ποτήρι με νερό μέχρι τη μέση και διψάς δε χαίρεσαι που έχεις νερό να πιεις; Τι λες; Α, να ήταν γεμάτο να έπινα παραπάνω; Ε είσαι αχάριστος γιατί θα μπορούσε να είναι τελείως άδειο και να σε έπιανε κόρυζα φίλε μου γι' αυτό πίνε και σκάσε. Όπως, τώρα που το θυμήθηκα, ο θεός ο κολλητός γουστάρει να βάζει στο ψυγείο τα μπουκάλια άδεια το καλοκαίρι. Εμένα δε με νοιάζει, κάθε που πάω, τα γεμίζω και τελείωνει η ιστορία. Βέβαια εγώ είμαι στην άλλη άκρη γιατί τα γεμίζω συνέχεια με αποτέλεσμα το νερό να είναι μονίμως ζεστό και να με βρίζουν αλλά τέλος πάντων. Αλλά σχετικά με αυτό που λέμε μισογεμάτο-μισοάδειο, μια φορά ήμασταν σπίτι του και ήθελε νερό. Ανοίγω εγώ το ψυγείο να πιάσω το μπουκάλι και βλέπω ότι είχε μια σταγόνα. "Τι είναι αυτό ρε μαλάκα;" του λέω και γελάω. Το πιάνει αυτός, το γυρίζει στο στόμα, πίνει τη σταγόνα και λέει ευχαριστημένος "Ααααχ! Μια γουλίτσα ήθελα!" Είδατε; Είναι πως τα βλέπεις τα πράγματα. Γι' αυτό σας λέω, να είστε θετικοί. Να γίνεται της πουτάνας δίπλα σας κι εσείς να λέτε "ωραία, δε βαριόμαστε κιόλας". Έτσι σας θέλω. Με μπότες και καπέλο. Άσχετο. Από που μου ήρθε τώρα αυτό; Από τραγούδι νομίζω είναι. Τέλος πάντων, με κάτι τέτοια άσχετα φοβάμαι τη μαλάκυνση.

Που λέτε, λίγο δύσκολο το 2011 αλλά μας έκανε καλύτερους, λιγότερο φλώρους, πιο δυναμικούς, πιο μυώδεις, πιο παιδαράδες, πιο Τσαρλς Μπρόνσον ρε παιδί μου. (Που τον θυμήθηκα πάλι αυτόν;! Σε λίγο θα θυμηθώ τον Τέρενς Χιλ! -Που τον θυμήθηκα;!-) Ας ελπίσουμε ότι θα ξεσφίξουν οι κώλοι το 2012, να ηρεμήσουμε. Γιατί εντάξει, να μη βαριόμαστε, μισογεμάτο το ποτήρι αλλά άντε γαμήσου κιόλας.

Αυτά. Πάω Κύπρο, θα τα λέμε από κει, σας φιλώ, εύχομαι να έχετε μια πάρα πολύ καλή και δημιουργική χρόνια, φροντίστε να είστε καλοί με τον εαυτό σας, να σας αγαπάτε, να σας φροντίζετε, να σας δίνετε χαρά και γέλια και μετά θα είστε γεμάτοι ώστε να δώσετε και σ' όλους τους άλλους. Μην κρατάτε τίποτα για σας, δε θα τα πάρετε μαζί σας όσο βασιλιάδες και να είστε. Δώστε, αγαπήστε, χαμογελάστε! Καλή Χρονιά σε όλους!

Υ.γ. Συγνώμη, είδα με τον κολλητό μια ταινιάρα προχτές, ήμασταν με το στόμα ανοιχτό όλη την ώρα. Δεν το περιμέναμε βασικά ότι θα είναι έτσι. Αν έχετε δει το Kick Ass το οποίο εμένα μου άρεσε πάρα πολύ, τότε δείτε παρακαλώ το Scott Pilgrim vs. the World. Όπως είστε. Στο dvd club της γειτονιάς σας. Κανονικά και με το νόμο. Τέτοιες ωραίες σφαλιάρες σε στυλ βίντεο γκέιμ δεν έχω ξαναδεί. Και είναι και αστείο. Εύγε.

Χρόνια Πολλά και Καλά και πάλι, Αγαπημένα, Γελαστά για όλους! Γιατί αν ήταν όλοι ευτυχισμένοι, δε θα ήταν μπουρδέλο η γη. Οπότε κρατάτε τους εαυτούς σας ευχαριστημένους όσο μπορείτε. Τα φιλιά μου.

Η Αντζελίνα Τζολί σας εύχεται Καλά Χριστούγεννα!

2011-12-19T11:07:00.000+02:00

Εγώ είμαι η Αντζελίνα. Σώπα ρε συ, τόσο όμορφη είσαι;! Εσύ έκανες κασκαντέρ στο Λάρα Κροφτ; Ναι, εκεί που κρεμιέται από τον πολυέλαιο, άμα κάνετε pause θα δείτε μια ελιά στην παλάμη, το δικό μου χέρι είναι, αυτή δεν έχει ελιά εκεί, γιατί κατά τα άλλα είμαστε ίδιες.

Όχι ρε σεις, έκανα μια μαλακία και πήρα για λίγα λεπτά ένα χαρακτηριστικό της. Να μην σας κρατάω σε αγωνία, δεν είναι πρέπον χρονιάρες μέρες συν ότι η υπομονή του κόσμου είναι μειωμένη αυτό το διάστημα. Που λέτε. Πήγα για λέιζερ. Έτσι ένα επαναληπτικό γιατί μου έλειψε λίγο η ηλεκτροπληξία και είπα να πάω να δω τι γίνεται, είχα ηρεμήσει ελαφρώς και ήθελα να μπω λίγο στην πρίζα. Όπως καταλαβαίνετε πήγαινα σαν πρόβατο στη σφαγή. Ή σαν το σκυλάκι μας όταν του λες να έρθει να το κάνεις μπάνιο. Σκύβει το κεφάλι και έρχεται μέσα στην πίκρα προς τα σένα γιατί ξέρει ότι δεν θα το αποφύγει όπου και να πάει, θα το αρπάξεις στις χερούκλες σου και θα το χώσεις στη μπανιέρα, οπότε έρχεται αλλά παίζει τη Μήδεια, την Ηλέκτρα, την Κλυταιμνήστρα και άλλες δραματικές παρουσίες με περίσσιο ταλέντο. Έτσι κι εγώ. Μάνα της σκύλας είμαι, από που θα έπαιρνε το παιδί; Από τη μάνα του.

Που λέτε. Πάω εκεί μία ώρα νωρίτερα να βάλω τις κρέμες μου μπας και δράσουν που την άλλη φορά περπάτησα όλη την Αθήνα με σελοφάν και ίδρωνα και έχασα 20 πόντους σώμα, με ύφος Εκάβης και λίγα λέω. Με υποδέχεται η γλυκύτατη κοπέλα που με είχε εγχειρήσει την άλλη φορά και μου λέει "δε θα πονέσεις". "Ναι καλά, εντάξει" της λέω. "Δε θα πονέσεις είπα!" μου ξαναλέει και γω φοβήθηκα γιατί είχε αρχίσει να παίρνει το αυστηρό της μιας και είχε καταλάβει με τι είχε να κάνει, σου λέει αυτή, εδώ θα γεράσει, δε θα προλάβουμε να έχουμε άλλο πελάτη, 3 ώρες κάθε φορά, κάτσε να της τρίξω τα δόντια, και αυτό έκανε. "Μάλιστα φράου" της είπα εγώ, χαμογέλασα με λυπημένο βλέμμα και πήγα προς τα μέσα με χαμηλωμένο κεφάλι και αργά βήματα.

Δεν είχαμε πολλά γλέντια αυτή τη φορά, τύπου ουρλιαχτά, φωνές, τραγούδια κλπ γιατί δεν είχαμε πολλές τρίχες. Την επόμενη όμως που θα έχουμε, σας υπόσχομαι μεγαλεία. Μαζί θα το περάσουμε αυτό. Μην ανησυχείτε για τίποτα.

Με βάζει σε ένα δωμάτιο να βάλω τις κρέμες μου και μου λέει να κλειδώσω γιατί είναι ένας γιατρός μέσα, μην μπουκάρει καταλάθος ο άνθρωπος και δει μια ημίγυμνη να διαβάζει το Τσάο. ... Παιδιά αυτό με τα περιοδικά στα ιατρεία τι ωραίο που είναι, μιλάμε, ο παράδεισός μου. Δεν αγοράζω ποτέ αυτά τα περιοδικά, οπότε όπως καταλαβαίνετε όταν πηγαίνω σε ιατρείο απολαμβάνω και το τελευταίο κουτσομπολιό της πούτσας, διαβάζω μέχρι και το πρόγραμμα της τηλεόρασης ένα μήνα πριν, γουστάρω τρελά. Λένε τόσες μαλακίες, είναι τόσο εκτός αλλού και γεια σας που είναι μαγευτικά. Είχα πάρει λοιπόν 5 περιοδικά λες και θα καθόμουν 8 ώρες εκεί μέσα, τα έβαλα σε μια γωνίτσα και άρχιζα να βάζω κρέμα. Φλάπα φλούπα την έκανα τη μαλακία. Έβαλα πολύ κρέμα σε κάποια σημεία με αποτέλεσμα να μην φτάσει για άλλα. Μπράβο ηλίθια, σκέφτηκα. Τώρα θα πονέσεις. Φρίκη, σοκ και δέος. Τι να κάνω; Να βγω έξω ημιξεβράκωτη με τα χέρια σίσκατα από κρέμα και να αρχίζω να φωνάζω φέρε κρέμα φέρε κρέμα; Δε γινόταν, άσε που η κρέμα είναι δική μου υπόθεση. Οπότε το μπούκωσα, και κατάπια ένα δάκρυ γι' αυτό που θα ερχόταν. Και έπιασα να φάω μια μπανάνα που είχα μαζί. ...Δε με προσέχετε όταν μιλάω. Τι είπα μόλις τώρα; Έπιασα να φάω. Τι είχα όμως στα χέρια μου όταν έπιασα τη μπανάνα; Αναισθητική κρέμα...

Φυσικά την είχα σκουπίσει, είχα κοντέψει να βγάλω τα δάχτυλά μου αλλά ήθελε νερό και σαπούνι φίλοι μου, χωρίς νερό και σαπούνι τι να σου κάνουν 4 δέντρα, δηλαδή 200 χαρτομάντιλα; Κι όπως καταλαβαίνετε και όπως ξαναείπαμε, δεν μπορούσα να βγω από το γαμοδωμάτιο να πλύνω τα χέρια μου. Και όσο την καθάριζα το σκέφτηκα, τα χέρια σου, έχεις κρέμα. Την έφαγα. Και μούδιασαν τα χείλη μου. Εδώ κολλάει η Αντζελίνα. Αισθανόμουν τα χείλη μου σαν να έχω κάνει μπότοξ, πλαστική, νόμιζα ότι τα βλέπω να προεξέχουν. Να σου γαμήσω, σκέφτομαι, λες να δηλητηριαστώ, είμαι και κλειδωμένη εδώ μέσα, πως θα με βγάλουν; Και μισοξεβράκωτη και πασαλειμμένη, πω πω αίσχος, η ντροπή του έθνους. Άρχισε το δράμα όπως καταλαβαίνετε. Να σου γαμήσω, ξανασκέφτομαι, τόσα κιλά πάνω μου και δεν παίρνω χαμπάρι από ανασθησία και στα χείλη μια ιδέα και αμέσως κουλάθηκαν; Ε ναι, τα χείλη είναι ευαίσθητα. Ε να φάμε σκατά λοιπόν. Και τότε χτυπάει η πόρτα. Ήταν η κοπέλα που ερχόταν για την εγχείρηση.

-Εγώ: Ος είναι; (ποιος είναι; > δεν μπορούσα να κουνήσω καλά τα χείλη εξού και τα χαλασμένα σύμφωνα).

-Αυτή: Εγώ είμαι.

-Εγώ: Εν ανοίω σε ανώστους ( δεν ανοίγω σε αγνώστους > άρχισα τις μαλακίες).

-Αυτή: Άνοιξε.

Άνοιξα. Μπήκε μέσα, της κοίταξα.

-Εγώ: Έαα ιη κρέα η αακω (έφαγα λίγη κρέμα η μαλάκω).

Με κοιτάει. Δεν είπε τίποτα. Ηλίθιο είναι αυτό, θα σκεφτόταν.

Αρχίζει το μαρτύριο. Αχ, ουχ, όχι, μη εγώ μουγκή, κουλή, με αναισθησία, ξέχασα και τα χείλη, τα άφησα όλα πίσω και άρχισα τη γκρίνια και το βρίσιμο. Και λέει η κοπέλα: πω πω κωλόγρια τελείως θα γίνεις! Παύση. Κι εδώ έπαιξαν τα εξής:

-Εγώ (από μέσα μου): Ωχ, με διαβάζει και το πάει λάου λάου, τσιμπούκι γίναμε.

-Αυτή (από μέσα της): Ωχ, μαλακία είπα στην κοπέλα.

-Εγώ (απ'εξω μου): Χαχα!

-Αυτή (απ'εξω της): Χαχα!

-Εγώ (από μέσα μου): εντάξει, δε με διαβάζει, έτσι το είπε, μπορώ να βγάλω παράρτημα.

-Αυτή (από μέσα της): ουφ, εντάξει, δεν παρεξηγήθηκε, δε θα κάνει παράπονα στη διεύθυνση.

Αυτά τα συναρπαστικά έγιναν, φυσικά πόνεσα, αρχίδια έκανε η κρέμα, μόνο τα χείλη μου πρίστηκαν για λίγη ώρα αει σιχτίρ λες και είχα πάει στον οδοντίατρο, άσχετο τελείως. Να πας για λέιζερ στο δερματολόγο και να έχουν παραλύσει τα χείλια σου, ό,τι να'ναι.

Που λέτε. Έρχονται γιορτές και δεν έχω πάρει χαμπάρι τίποτα. Τίποτα όμως. Έξω ο κόσμος έχει σαλτάρει, πάλι είναι έτοιμος για καυγά, τους βλέπω εγώ, το συζητούσαμε και με ένα φίλο, ότι είναι έτοιμοι για μάπες αλλά εντάξει, το καταλαβαίνω, το κλίμα των Χριστουγέννων προστάζει ευτυχία, χαρά, αγάπη και μεις είμαστε γεμάτοι σκατά από πάνω μέχρι κάτω, που να μην έχεις νεύρα, δε γίνεται. Τέλος πάντων, εγώ εδώ θα είμαι, την Πρωτοχρονιά θα πάω μία Κύπρο να μου βρίσκεται, βρήκα κάτι πάμφθηνα εισιτήρια και λέω να πάω να πλακώσω λίγο τα πιτσιρίκια γιατί μου έλειψαν. Θα τα πούμε μέχρι τότε, εύχομαι να περάσετε πολύ όμορφα και να μην έχετε νεύρα όσο γίνεται σας παρακαλώ γιατί θα παίξω τίποτα φάπες στο δρόμο με κανένα και δε θέλω να είναι κάποιος από σας, εντάξει;

Χρόνια Πολλά, Καλά, Ευτυχισμένα, με Αγάπη, πολλή Αγάπη παρακαλώ και όποιος μπορεί να δώσει και σ' αυτούς που δεν έχουν, να το κάνει, υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που υποφέρουν. Συν ότι αισθάνεσαι υπέροχα όταν προσφέρεις, δοκιμάστε το. Πήγα κάτι ρούχα στην Κλίμακα (κέντρο αστέγων) και ήταν τόσο καλοί, τόσο ευγενικοί, γλυκύτατοι, ένιωσα τόσο όμορφα.. Ήμουν μαζί με άστεγους και αισθανόμουν υπέροχα, με έβαλαν "σπίτι" τους και ένιωσα θαυμάσια προσφέροντάς τους αυτό που μου περίσσευε. Εγώ θα το ξανακάνω, κάντε κάτι και σεις, δεν είναι τίποτα, όλο και κάτι θα σας περισσεύει. Υπάρχουν ορφανοτροφεία, οργανώσεις, ένα σωρό σύλλογοι, κέντρα, οργανισμοί, εταιρίες, χωριά, γηροκομεία και κόσμος, οι γείτονές σας ίσως που μπορεί να χρειάζονται κάτι. Βοηθήστε όσο μπορείτε. Νιώστε λίγο Άγιοι Βασίληδες, είναι ωραία!

Σας φιλώ και σας εύχομαι Καλά Χριστούγεννα, να είστε όλοι καλά, αγαπημένοι και να γελάτε πάντα!

Τα ξαναλέμε! Χο χο χοοο!!

Φανταστικά.

2011-12-11T13:35:00.002+02:00

Φανταστικός καιρός, φανταστικά πλυντήρια, φανταστικό άπλωμα, φανταστική διάθεση. Αλήθεια, γιατί άμα βάλεις ένα πουπουλένιο μαξιλάρι στο πλυντήριο μυρίζει σαν αδέσποτος σκύλος που έχει βραχεί; Δεν έπρεπε να μυρίζει φανταστικά;

Η εκδίκηση του παππού (Να καούν τα κάρβουνα).

2011-12-04T13:44:00.003+02:00

Λοιπόν, είμαι σκατά οδηγός. Το παραδέχομαι. Πέρασαν πόσα χρόνια οδήγησης για να αποδεχτώ επιτέλους πως είμαι σκατά οδηγός. Σαν κι αυτούς που βρίζω ανελέητα. Κάνω ακριβώς τα ίδια. Σώωωωπα θα μου πουν τώρα κάποιοι που έχουν μπει στο αμάξι μου. Γενικά ο κόσμος φοβάται όταν μπαίνει στο αμάξι μου. Γιατό οδηγώ σαν δαιμονισμένη, σαν να μπαίνει ο αντίχριστος μέσα μου κάνω ρε παιδί μου. Σαφώς και είμαι καλύτερη από παλιά, καλύτερος άνθρωπος εννοώ, αλλά αυτό οφείλεται στο ότι παίρνω το αυτοκίνητο κάθε μία ή δύο εβδομάδες και για λίγο. Αλλά κι αυτό είναι αρκετό για μένα. Χτες ας πούμε έκανα δύο διαδρομές. Κοιτούσα πως πηγαίναμε όλοι και έλεγα μαλάκα δεν υπάρχει, πόσο σκατά οδηγούμε όλοι; Πρώτα απ'όλα συγκρίνουμε ποιος την έχει μεγαλύτερη. Καθόμαστε στο φανάρι και μαρσάρουμε ποιος θα φύγει πρώτος λες και δεν θα κολλήσεις παρακάτω. Μετά σε πιάνει τσαντίλα όταν έχεις κάνει 87 μαλακίες για να προσπεράσεις ένα παππού πριν τον τάφο που οδηγεί ένα μπρίκι και παρότι έχεις κάνει τα πάντα όλα, καταλήγεις στο επόμενο φανάρι πάλι δίπλα του για να μη σου πω στη χειρότερη πίσω του. ...Όχι, όχι, αυτό δε γίνεται, άλλο γίνεται: Καταλήγεις δίπλα στον παππού και πίσω από σκουπιδιάρικο, τρόλεϊ, λεωφορείο, μαλάκα που αποφάσισε να σταματήσει κλπ. Και ο παππούς προσπερνάει πηγαίνοντας στην αριστερή λωρίδα φυσικά και καθυστερώντας 200 αυτοκίνητα πίσω του τα οποία κολλάνε πάνω του και συ όντας πίσω από τον όποιο μαλάκα ακίνητος, έχεις βγάλει φλας να μπεις αλλά κανείς δε σε αφήνει αφού όλοι έχουν σιφιλιάσει που ένας παππούς τους πάει καρότσι κι έτσι όχι μόνο δεν είχε νόημα τόση ώρα που έκανες όλους τους επικίνδυνους ελιγμούς που έχεις δει σε όλα τα fast and furious συν οτιδήποτε άλλο στα top gear αλλά ο παππούς έχει φτάσει στον προορισμό του και συ έχεις αργήσει. Αυτή είναι και η εκδίκηση του παππού. Γιατί έτσι γίνεται. Γιατί η ζωή είναι άδικη και πουτάνα. Γιατί ο Μέρφυ είναι αδερφή κραγμένη με καμία αξιοπρέπεια και ήθος και γιατί οι Έλληνες οδηγούμε σκατά. Γι' αυτό.

Τιμωρήθηκα όμως. Α βέβαια τιμωρήθηκα. Πρώτον εγώ τιμωρούμαι άμεσα. Δεν είμαι ορίτζιναλ αρχίδι οπότε όταν κάνω μαλακίες τιμωρούμαι επί τόπου. Π.χ. παλιά, σε ένα δρόμο που οι πάντες πήγαιναν ανάποδα και γω σπάνια, μία φορά που πήγα, ήταν στη γωνία μπατσικό. Που από κει δε περνούσε ούτε γάτα με σήμα, όχι μπάτσος. Το καλύτερο είναι ότι άμα με πιάσουν βγάζω γλώσσα και τους λέω αυτούς γιατί δεν τους γράφετε και αρχίζω και δείχνω παράνομα παρκαρισμένους και τέτοια, τέλος πάντων, σπάζομαι γιατί εγώ έπρεπε να κάνω ό,τι θέλω και να μην ενοχλούμαι ποτέ και όλοι οι άλλοι να τιμωρούνται παραδειγματικώς στο Σύνταγμα. (Αυτό ονομάζεται δημοκρατία). Τιμωρήθηκα λέγαμε. Πώς τιμωρήθηκα και γιατί; Τιμωρήθηκα που όποιος μπαίνει στο αμάξι μου αναστενάζει γιατί πρέπει να φοράει κράνος και να κρατάει χάρτη, αλλιώς διαδρομή δε νοείται. Αν δε φτάσω δηλαδή στον προορισμό μου στον χρόνο που εγώ θέλω, θα έχουμε πρόβλημα. Θα μείνω στο αυτοκίνητο περισσότερη ώρα απ' αυτή που αντέχει ο οργανισμός μου και τότε θα γίνω κολοκύθα, καρπούζι και πύραυλος και θα εκτοξευτώ στο διάστημα. Γι' αυτό ποτέ εγώ δεν υπάρχει περίπτωση να οδηγήσω να πάμε ταξίδι στην Ελλάδα. Στη Γαλλία, στην Ιταλία, στη Γερμανία, όπου αλλού θέλετε ναι, σ' αυτό το πράμα εκεί έξω όχι, με όλους αυτούς που παίζουν συγκρουόμενα και που και γω βγάζω τον χειρότερο εαυτό μου, γίνομαι ένα δηλαδή με τα ελεεινά αυτά υπανθρωπίδια -ορκίστηκα να μην ξαναπώ τους ανθρώπους "ζώα" μιας και οι άνθρωποι είναι πολύ κατώτεροι αυτών, μιας κι έχουν μυαλό και επιλέγουν να το χρησιμοποιούν έτσι-. Τιμωρήθηκα όμως. Γιατί μόνο για μένα ισχύει το κάρμα, η δικαιοσύνη και τα αρχίδια μάντολες. Όλα αυτά τα αρχίδια που τα βλέπω να καβαλάνε πεζοδρόμια, τοίχους, πόρτες, μάντρες, γριές και μπαλκόνια όχι, εγώ όμως ναι και βεβαίως.

Ε μα τι έγινε επιτέλους; Τίποτα. Μπήκα σε ένα αυτοκίνητο, οικογενειακό, με οικογενειάρχες, να με πάνε κάπου και μιλάμε, τι ήταν αυτό το πράμα; Χτυπούσα από το ένα τζάμι στο άλλο, μελάνιασα. Φορούσα και αδιάβροχο μπουφάν, τύπου γυαλιστερό που είναι και γλιστερό, δερμάτινα τα καθίσματα, γλιστερά κι αυτά και μιλάμε αυτές δεν ήτα στροφές που έπαιρνε ο άνθρωπος, το ταψί στο Λούνα Παρκ ήταν, μαρτύρησα. Και το ήξερα, το σκέφτηκα με το που άρχισε το μαρτύριο. Τιμωρείσαι. Για όσο τρόμο έχεις προκαλέσει σε φίλους και γνωστούς, τιμωρείσαι. Κι έτσι έκατσα να τιμωρηθώ και δεν είπα τίποτα. Δεν του είπα π.χ. "ρε άνθρωπε, ήμαρτον, με σακούλες δεμένες στο λαιμό πρέπει να βάζεις τους ανθρώπους εδώ μέσα" ή "έτσι όπως οδηγείς θα ξεκινήσω να ξερνάω από τη μία κι ο εμετός θα πηγαίνει από την άλλη", όχι, δεν είπα τίποτα. Αλλά μιλάμε ο άνθρωπος είχε σπάσει το φράγμα του ήχου. Δεν προλάβαινες να κάτσεις σε ένα σημείο, μόνο χτυπούσες δεξιά αριστερά συνέχεια, θρίλερ. Και δεν είπα τίποτα. Απλώς όταν κατέβηκα ήμουν πτώμα. Πτώμα μιλάμε. Δεν είχα χερια και πόδια γιατί από την προσπάθεια να κρατηθώ κάπου είχαν μουδιάσει λες και έκανα γυμναστική με βάρη τύπου 12 ώρες συν την ένταση, χάλια, χάλια. Πρώτη φορά ευχήθηκα να καθόμασταν πίσω 6 άτομα, όχι 3, να είμαστε πίτα στριμωγμένοι να μη γίνεται να κουνηθούμε. Αλλά εκεί σίγουρα θα ξερνούσαμε όλοι μαζί. Γιατί και το άλλο χειρότερο ήταν ότι δεν άνοιγαν και τα παράθυρα. Παναγία μου το σκέφτομαι και ανατριχιάζω. Να χτυπάς δεξιά αριστερά και να μην έχεις και αέρα φρέσκο. Για να μην πω ότι καπνίζανε κιόλας. Και άνοιγαν τον εξαερισμό. Λοιπόν έχουμε: χτύπημα παντού, όχι αέρα, καπνό, εξαερισμό. Κόλαση έτσι; Στην επιστροφή να δείτε. Πόσο θα νόμιζαν ότι μου άρεσε το μέρος που ήμασταν, ουουου.. δεν ήθελα να μπω στο αμάξι να γυρίσω, που να θέλω, μαλάκας είμαι; Αλλά γυρίσαμε κι έτσι είχαμε κι άλλη μία δόση από τα ίδια. Το πιο ωραίο δε εδώ είναι ότι με ρώτησαν αν ήθελα να κάνουμε μεγαλύτερη διαδρομή για να δω κι ένα άλλο μέρος. Φανταστικό. Όχι, όχι, μπααα, όχι, όχι, ευχαριστώ δεν πειράζει, άλλη μέρα, δεν πειράζει, όχι, όχι... Θρίλερ. Τι να δω; Και μόνο που άνοιγα την πόρτα να μπω μέσα ήταν σα να ανοιγα οικειοθελώς την πόρτα της αίθουσας βασανιστηρίων. Πω πω. Από τότε αποφάσισα πως όποτε έχω άλλον στο αυτοκίνητο θα πηγαίνω σαν κότα. Με το ένα πόδι εξω να τσουλάω το αυτοκίνητο με το παπούτσι. Κι όταν είμαι μόνη, Βιν Ντίζελ Φαστ εν Φιούριους, δικό μου θέμα. Αν και δε γουστάρω. Αλλά και μόνο που βγαίνεις σε αυτό το πράμα εκεί έξω, σε καλεί να οδηγήσεις σα μαλάκας.

Τόση ώρα που γράφω, πόσο σκεφτομαι πόσοι από σας θα λέτε "δεν είναι έτσι, μπορείς να οδηγήσεις καλά" κλπ. Εντάξει τα ξέρω αυτά και σίγουρα μπορείς. Αλλά. Είναι οι συνθήκες εδώ έτσι που κάποια στιγμή σπάζεσαι τόσο πολύ που θα την κάνεις τη μαλακία. Είναι όπως κάποιοι ηλίθιοι από εμάς είμαστε νόμιμοι. Και βλέπουμε τους άλλους μέσα στη μούρη μας να κλέβουν, να κλέβουν,να κλέβουν και να κλέβουν... ε κάποια στιγμή δε μπορεί, ίσως όχι όλοι, αλλά κάποιοι από μας που θα τους δοθεί η ευκαιρία να τσιμπήσουν κάτι χωρίς απόδειξη ας πούμε, θα το κάνουν. Η χώρα μας προκαλεί να γίνουμε μαλάκες. Και ποιοι είναι η χώρα; Εμείς. Άρα; Εμείς είμαστε μαλάκες και καλά θα κάνουμε να αλλάξουμε. ΑΙΣΧΟΣ!

Αλλαγή θέματος. Στο καμμένο δάσος. Α, αυτό δε θα το ξεπεράσω ποτέ. Ή ίσως κάποτε, δεν ξέρω. Θυμήθηκα -και ήθελα να το μοιραστώ που είναι τόσο μα τόσο σημαντικό- που βαρούσα χαστούκια στα πόδια μου να μου πονάνε να μην νιώθω τον πόνο του λέιζερ και είχε φρικάρει η κοπέλα και μου έλεγε "Μη μη! Σημαδεύεσαι, πρώτη φορά το βλέπω αυτό να το κάνουν, α πα πααα!" Εγώ φυσικά ήθελα αν μπορούσα να βγάλω τα πόδια μου και να τις τα δώσω, όχι που τα βαρούσα, αυτό και λίγο ήταν. Με τα χαστούκια, της εξήγησα, έτσουζε ελαφρά το δέρμα και έτσι σε μπέρδευε λίγο μέχρι να ξανανιώσεις τον πόνο του λέιζερ να καίει το δέρμα σου και, της πρότεινα, να το κάνει και στις άλλες κυρίες. Τι κρέμες και παπάρια, χαστούκια κυρίες και κύριοι. Βέβαια ενδέχεται να φάει καμία μπουνιά από καμία αλλά άλλο αυτό, το κάθε πράγμα έχει τα ρίσκα του στο κάτω κάτω.

Αλλαγή θέματος. Αυτό που βλέπω συνέχεια συνέλαβαν τον ένα και τον άλλο, τον τάδε επιχειρηματία, τον Γαβαλά, τον άλλο του Άλτερ και αρχίδια καπαμά τι μας το λένε; Να τους πιστέψουμε; Να συγκινηθούμε; Να δακρύσουμε; Να κλάσουμε δυνατά να μας φύγουν τα αέρια; πραγματικά δεν καταλαβαίνω. Αφού θα κάνουν ένα διακανονισμό τύπου 50 ευρώ το μήνα, δε θα τα δώσουν παλι, εντωμεταξύ θα βγάλουν έξω και τα υπόλοιπα που τα είχαν ξεχάσει εδώ, μετά θα δηλώσουν πτώχευση ή δεν ξέρω τι άλλο και τέλος. Αφού αυτοί πάντα τη γλιτώνουν, τι μας το λένε; Κάτι μαλάκες της ΔΕΗ λέει παίρνουν 9000 το μήνα και δεν είχαν περικοπές. Οι άλλοι, αυτοί που μας διαφημίζουν ότι πιάνουν τα λαμόγια, οι βουλευτές ντε, αυτοί γιατί δεν πιάνουν τον εαυτό τους και να χωθούν βαθιά βαθιά σε μια φυλακή να ησυχάσουμε; Μα δε μπορώ αυτό το πράμα κάθε μέρα -στο ίντερνετ που διαβάζω, γιατί η τηλεόραση ανοίγει μόνο για μαλακίες ή ταινίες, ποτέ για ειδήσεις- έπιασαν αυτόν κι εκείνον. Ε και; Ε ΚΑΙ; Α γαμήσου! Είναι τόσο σάπιο το σύστημα που δεν ξέρω αν θα εξυγιανθεί ποτέ. Εγώ προσωπικά ξέρω ιστορία φρίκη: μαγαζάτορας δεν πλήρωνε ΔΕΗ. Του την έκοψαν, πήραν και το ρολόι. Έκλεψε ρεύμα από κάτι καλώδια. Τον κάρφωσαν. Ήρθε υπάλληλος της ΔΕΗ. Αντί να κάνουν διακανονισμό να πληρώνει με δόσεις τη ΔΕΗ να βάλει ρολόι να είναι κομπλέ, τι κάνει; Πληρώνει τον υπάλληλο της ΔΕΗ που τα τσεπώνει και κάνει γαργάρα για το κλεμμένο ρεύμα. Αυτός εντωμεταξύ -ο μαγαζάτορας- δίνει λεφτά έτσι κι αλλιώς. Γιατί να μην τα έδινε με νόμιμο τρόπο στη ΔΕΗ κανονικά να ξεχρεώσει και να έχει ωραία ωραία τα ρεύμα του; Τώρα και πληρώνει, και κάποιος πούστης τα παίρνει μαύρα και πάλι χρωστάει. Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΠΙΑ. ΣΑΠΙΑ, ΣΑΠΙΑ, ΣΑΠΙΑ, ΣΑΠΙΑ. Απορώ πως στηρίζονται τα αρχαία μας ειλικρινά. Δεν έχουν μυαλό γι' αυτό κάθονται εκεί. Αν είχαν θα είχαν βγάλει πόδια και θα είχαν φύγει. Δεν ειμαστε άξιοι για τίποτα και πολύ καλά να πάθουμε ό,τι πάθουμε γιατί τέτοιοι είμαστε. Και όσοι θέλουν να κάνουν το αυτονόητο, να είναι νόμιμοι, κύριοι, αξιοπρεπείς, όχι, δεν μπορούνε, απαγορεύεται.

Ήρθε μια φίλη μου, που είχε φύγει να βρει την τύχη της έξω. Δεν την βρήκε, είχε δουλειά εδώ, καλά λεφτάκια, σου λέει, ΟΚ, γυρίζω, έχει και ήλιο η Ελλάδα. Μιζέρια έξω, σκατά είναι, μη νομίζετε. Έρχεται λοιπόν. Έλειπε 7 μήνες από δω. Ξέρετε τι έπαθε όταν αντίκρυσε και πάλι την Αθήνα; Αρχικά έβαλε τα κλάματα και χτες έπαθε κρίση πανικού. Γάμησέ τα φίλε μου, χαμός γίνεται και συ μου λες μετά έπιασαν αυτόν, οδηγεί ο παππούς κι εκδικείται, αποτριχώνεται η κωλόγρια και υποφέρει, χέσε με.

Και χέσε με πατόκορφα και σκασίλα μας μεγάλε, θα επιβιώσουμε τελικά. (Και στο σημείο αυτό ο φυσιολογικός αναγνώστης διαπιστώνει μια ημι-σχιζοφρενική αντιμετώπιση της πραγματικότητος από τη συγγραφέα αυτού του πονήματος, αλλά όχι, πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι γιατί έτσι είναι ωραία, αλλιώς τι; Να πεθάνουμε; Θα πεθάνουμε, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Άσε λοιπόν το μόνο σίγουρο και απόλαυσε όλα τα υπόλοιπα. Όπως είναι. Μαλάκες δεν πρέπει να είμαστε, όχι αισιόδοξοι. Ναι στην αισιοδοξία!)

Και κλείνοντας θα αφιερώσω να γουστάρουμε και να εμπεδώσουμε την αισιόδοξη πλευρά της ζωής. Τι έγινε; Πήγαμε για φαΐ προχτές με κολλητό και κολλητούς γενικά και λέγαμε η κρίση μπλα μπλα μπλα θα φαλιρίσει η εταιρία μπλα μπλα μπλα δε με πληρώνουν μπλα μπλα μπλα οι άστεγοι μπλα μπλα μπλα από το κακό στο χειρότερο μπλα μπλα μπλα και τότε κυρίες και κύριοι πιάνω το τραγούδι και λέω:

Όχι θα κάτσω να σκάσω Όχι θα κάτσω να σκάσω

Τι λες καλέ Τι λες καλέ που θα πεθάνω.

Πεθάναμε στο γέλιο εννοείται αλλά έτσι φύγαμε από το μαγαζί. Τραγουδούσαμε και οι 4 γκαρίζοντας Όχι θα κάτσω να σκάσω. Αφιερωμένο σε όλους σας. Να καούν τα κάρβουνα.

Μερικές σκέψεις ενός καμμένου δάσους.

2011-12-02T10:09:00.001+02:00

Εγώ είμαι το καμμένο δάσος. Τελικά είμαι ο πιο λάθος άνθρωπος να πάρει πληροφορίες κάποιος. Ρίχνω τόση γκρίνια που νομίζει κανείς ότι θα περάσει τους άθλους του Ηρακλή, τα πάθη του Οδυσσέα και τα μαρτύρια του Τάνταλου. Βέβαια από την άλλη, είναι καλό αυτό γιατί λέω λέω λέω λέω και λέω, πάτε εσείς εκεί που βασανίστηκα εγώ, περιμένετε ναζιστές με όπλα στα χέρια και βρίσκετε ας πούμε μια κυρία 50 ετών χαμογελαστή να σας λέει περάστε παρακαλώ καλημέρα σας. Μετά κάθεστε, κάνετε τα δικά μου μαρτύρια αλλά επειδή έχετε φτιάξει με τη φαντασια σας τα τέρατα, ξαφνικά δεν είναι όλα τόσο τραγικά. Τελικά καλό κάνω. Άρα καλά κάνω. Όχι που δε μου είπε κανείς εμένα για το θρίλερ που πέρασα. Δε μου είπε καμία θα βάλεις σελοφάν και θα περπατάς σα χεσμένη. Και ξέρετε γιατί; Γιατί μου βάλανε σελοφάν, μπήκαν στο αυτοκίνητο και φτάσανε κυρίες. Έτσι χαίρω πολύ κυρία μου. Εγώ τυλίχτηκα σαν ψάρι έτοιμο για κατάψυξη και βγήκα έξω με αποτέλεσμα φτάνοντας να έχω χάσει 2μιση κιλά συν ότι είχα ιδρώσει και η κρέμα είχε πάει περίπατο. ΆΡΑ. Δεν είναι σημαντικό που πλακώνομαι στη λεπτομέρεια; Βάλτε κρέμα ναι, αλλά να πάτε να τη βάλετε στο ιατρείο, κέντρο που θα πάτε για μαλλιοτράβηγμα. Όχι να ξεκινήσετε από Ρώμη με λεωφορείο με τρεις στάσεις, μία Περούτζια, μία Βενετία, βάλε και το ταξίδι με το πλοίο, μετά στάση Πάτρα και φτάσατε. Όχι, μην το κάνετε.

Όχι δεν θα ξαναρχίσω την ιστορία με τις τρίχες, πάντως πέρασα μετατραυματικό σοκ, είμαι σχεδόν σίγουρη πια. Δεν το περίμενα με τίποτα αυτό που με βρήκε και στρεσαρίστηκα φοβερά. Αφού είχα 2 μέρες πονοκέφαλο μετά. Θα φταίει βέβαια και το μισό μπουκάλι κρασί που ήπια εκείνο το βράδυ. Αφού δε βγήκα μία Ομόνοια να ψωνίσω πάλι καλά. Α πα πα. Κι έχω να πω πως είμαι ακόμα σα καμμένο δάσος. Τι να πω ρε πούστη. Ολονών φεύγουν δε βγαίνουν δεν πονάνε, αρχίζω και πιστεύω πως ζω στο They Live του Κάρπεντερ. Τι ταινιάρα. Τα ίδια νιώθω και με τους αεροψεκασμούς. Τόσο καιρό νόμιζα ότι το λέμε έτσι για να γελάσουμε, ότι μας ψεκάζουν με χημικά για να είμαστε πειθήνιοι κι έτσι. Έλα όμως που είναι αλήθεια λέει και δεν είναι μόνο εδώ, είναι γενικά στον κόσμο. Τώρα αυτά τα βίντεο που είδα είναι μαλακίες, δεν ξέρω, πάντως, γιατί άλλο είναι το θέμα, πες ότι μας ψεκάζουν. Πάλι εγώ δεν ψεκάστηκα; Εγώ πονάω στο λέιζερ, εγώ δεν ψεκάζομαι, εγώ βλέπω έτσι τα πράγματα, τι μαρτύριο είναι αυτό Παναγία μου; Ώρες ώρες ζηλεύω που δεν είμαι φυτό. Δεν το λέω αυτό για τις φίλες μου με το λέιζερ, όχι, αυτές είχαν τεράστια ψυχική δύναμη και μετέτρεψαν τον πόνο σε απελεύθερωση από τις τρίχες, άρα αυτόματα δεν ήταν πόνος. Το λέω γι' αυτούς όλους τους σκατομαλάκες που κυκλοφορούν εκεί έξω.

Γενικά έχω νεύρα. Ήμουν τι καλά το προηγούμενο διάστημα και τώρα είμαι τούρμπο. Όλα μου τη σπάνε. Και όλοι. Δύσκολο να μη μου τη σπάσει καποιος. Α να βρήκα! Ο κολλητός μου. Αυτός δε μου τη σπάει καθόλου. Αντιθέτως. Ήρθε το παλικάρι μου και με τράβηξε και στην Μπιενάλε που η καράβλαχα το μπάζο δε θα πήγαινα. Πήγαμε στη Διπλάρειο Σχολή, πλατεία Θεάτρου, πίσω από την Αθηνάς, εκεί που είναι η Βαρβάκειος αγορά (κρέατα, ψάρια), ε, απέναντι που είναι η αγορά με τα φρούτα, ακριβώς από πίσω είναι η Διπλάρειος. Καράκεντρο και εύκολο να πας. Μιλάμε τι ήταν αυτό! Και πόσο βλάχα είμαι! Όταν μας είπε η κοπέλα στην είσοδο 10 ευρώ μου ήρθε να πω του κολλητού, άντε γεια, καλά να περάσεις. Αλλά είμαι κυρία, έκανα το μόκο και τα έδωσα. Δεν κρύβω όμως ότι σκεφτομουν ότι θα έπαιρνα μια ωραιότατη μπλουζίτσα που είδα με αυτα τα λεφτά. Ακόμα δεν είχαμε μπει δηλαδή και είχα αρχίσει να τα κλαίω (το αρχι-μπάζο). Προχωρήσαμε, είδα κάτι μαλακίες κατά τη γνώμη μου και άρχισα να τα κλαίω περισσότερο. Πλας να γκρινιάζω στον κολλητό. Λίγο, όχι πολύ. Γελούσαμε βασικά. Και προχωράμε. Προχωράμε και προχωράμε. Και στο τέλος της έκθεσης, όχι μόνο δεν έκλαιγα τα λεφτά, όχι αισθάνθηκα τούβλο με τρύπες κομπλέ, είχα πάθει πλάκα, ευχαρίστησα τον κολλητό που με πήγε και θα ξαναπάω όπως είμαι γιατί δεν ξέραμε ότι είναι 4 όροφοι και είχαμε ραντεβού και δεν την είδαμε όπως θα θέλαμε. Έχει τόσα γαμάτα βίντεο να δεις, τόσα ωραία πράγματα, να κοιτάξεις έξω από τα παράθυρά του κτηρίου αυτού που δεν υπάρχει, να κοιτάξεις μέσα, τα περιστέρια σε αποσύνθεση στη γυάλα σε διάφορα σημεία, ναι, είναι φοβερή έκθεση σε ένα φανταστικό χώρο. Μονόδρομος λέγεται και ναι, εκεί βρισκόμαστε ως χώρα, πηγαίνετε να δείτε πως το εκφράζουν κάποιοι καλλιτέχνες. Ο συνδυασμός κτηρίου, έκθεσης, περιοχής που βρίσκεται το κτήριο, μίζερης εποχής, απαγορευμένο βίντεο του Γιώργου Ζώη, συνθέτουν κάτι που δεν πρέπει να χάσετε. Εμείς πάθαμε εγκεφαλικά με το συνδυασμό. Το κτήριο ανυπέρβλητο. Σε πολλές φάσεις κοιταζόμασταν με το στόμα ανοιχτό, απίστευτη η αίσθηση. Μπράβο στην ιδέα να γίνει εκεί η Μπιενάλε. Μιλάμε για ένα κτήριο που αν έβλεπαν οι ξένοι φίλοι μας, στ' αλήθεια λέω, οι ξένοι φίλοι μας, οι συμφοιτητές, οι φίλοι από τα παλιά, θα έσκιζαν ό,τι ρούχο, μαλλί και φωνητική χορδή θα είχαν πάνω τους. Μιλάμε αυτό το κτήριο θα μπορούσε να γίνει ένα art school από τα ομορφότερα στην Ευρώπη. Και είναι και στη μέση του Λιβάνου, του Μπαγκλαντές, στη μέση μιας πόλης η οποία μεταλλάσσεται καθημερινά, στο κέντρο της Αθήνας. Τα θερμά μου συγχαρητήρια. Να πάτε όπως είστε. Τρίτη-Παρασκευή 12-9, Σάββατο-Κυριακή 10-9 μέχρι 11/12. Είσοδος 10 €, δύο χώροι, με το εισιτήριό σας πάτε όσες φορές θέλετε. Όσο για τον άλλο χώρο -Πάρκο Ελευθερίας, Μέγαρο Μουσικής- πήγα κι εκεί. Με το που μπεις, μια φοβερή κοπέλα αρχίζει την ξενάγηση και είναι όλα τα λεφτά! Εκεί η Βiennale έχει "καταλάβει" ένα μικρό μέρος το οποίο είναι ενταγμένο στην είδη υπάρχουσα έκθεση του μουσείου (γιατί σε μουσείο γίνεται εκεί). Ωραιότατα. Είμαι ενθουσιασμένη.

Τι άλλο; Τίποτα, μαλακίες. Ευτυχώς που παίζει και καμιά έκθεση να ξεστραβωνόμαστε. Παίζει δηλαδή απλώς εμείς είμαστε ηλίθιοι και δεν πάμε. Δεν είδατε εγώ που υποτίθεται πως είμαι και παιδί της τέχνης, μου αρέσουν αυτά κι έτσι τι αντίδραση είχα αρχικά; Τι να περιμένεις από τους άλλους; Πάτε όμως, αλήθεια αξίζει. Και αν δεν σας αρέσει, σας βγάλει μια ανυπέρβλητη μιζέρια που θα σας κάνει να αντιδράσετε, σκεφτείτε πως ίσως αυτό ακριβώς είναι η αλήθεια, αυτό που συχνά αρνούμαστε να δούμε και γι' αυτό δεν αντιδράμε. Μήπως ήρθε η ώρα να αγνοήσουμε τους αεροψεκασμούς και να κάνουμε κάτι; Ή τουλάχιστον να δίνουμε αυτά τα 10 γαμοευρώ σε καλλιτέχνες που πάνε να πουν κάτι. Άκου σκέφτηκα πως θα έπαιρνα μπλούζα. Πόσο μαλάκω! Φτου!

Δεν είναι καλές οι μέρες που διανύουμε και μη μου πείτε σώωωωωωπα! Το ξέρω ότι το ξέρετε, απλώς το λέω επειδή εγώ ήμουν καλά και τώρα κάτι χάλασε πάλι. Σκατά. Ελπίζω να ξαναφτιάξει. Α! Γαμώ τον ανάδρομο Ερμή. Να του το πείτε αν τον συναντήσετε.

Αχα! Να! Είπα και γω δε θα βρίσω σήμερα, τι λες καλέ. Μου ήρθε να πληρώσω μια κλήση για μία μαλακία που είχα κάνει πριν δύο χρόνια, 200 ευρώ. Τόσο έκανε η παράβαση, δεν είχε προσαυξήσεις. Τη μαλακία την έκανα, ναι, απλώς συγχύστηκα για δυο πράγματα. Ένα, έγινε μαλακία τότε, όχι δική μου, και δεν πληρώθηκε στην ώρα της όπου μάλλον θα πληρώναμε τα μισά και δεύτερον μου τη δίνει που εγώ παίρνω το αυτοκίνητο μία φορά κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα και όταν κάνω μαλακίες, κάποιες φορές οκ, κάποιες άλλες την πατάω. Αναλογικά όμως, αυτό που βλέπω καθημερινά να γίνεται, μηχανάκια -που τα μισώ, το δηλώνω ευθέως- να καβαλάνε πεζοδρόμια και πεζόδρομους και να πίνω εγώ το καυσαέριό τους ή αρχίδια παρκαρισμένα όπου να'ναι και να μην γαμάει και στους μεν και στους δε τον κώλο ένας μπάτσος από το πρωί έως το βράδυ, συγχύζομαι. Αναλογικά δηλαδή, αν εγώ οδηγώ 10 φορές και παίρνω 2 κλήσεις, αυτοί που οδηγούν και μαλακίζονται 63454783989 φορές, πόσες κλήσεις θα έπρεπε να έχουν πάρει; Αλλά όχι, δεν έχουν πάρει γιατί αν είχαν δε θα έκαναν αυτές τις μαλακίες. Και που το ξέρεις; Μπορεί να παίρνουν. Δεν θέλω να το πιστέψω αυτό και ξέρετε γιατί; Γιατί αν ισχύει αυτό, τότε είναι πάαααααααααααααααααρα πολλοί οι μαλάκες!!

Και ναι, είναι πάρα πολλοί οι μαλάκες.

Ανάσες. Βαρύ το κλίμα.

Ο Κινγκ Κονγκ κατηγορεί τις γυναίκες.

2011-11-24T15:13:00.002+02:00

Δεν υπάρχει αυτό που έζησα, όχι δεν υπάρχει. Τρέχοντας ήρθα σπίτι να τα καταγράψω. Κι ας γίνω τσιμπούκι, δε με ενδιαφέρει. Σάμπως με ξέρετε; Κι όσοι με ξέρετε, αυτή τη στιγμή σας έχω τόσο χεσμένους, μιας και είμαι τέρμα φρικαρισμένη, που δε λέγεται. Πρέπει να καταγραφούν αυτά, να τα διαβάζω να μην τα ξεχάσω ποτέ, ποτέ, ποτέ των ποτών, ω ποτέ.

Πρώτα απ'όλα όμως να ευχαριστήσω τον καλό Θεό που μου έδωσε την έμπνευση να ανοίξω αυτό το μπλογκ γιατί που θα τα κατέγραφα αυτά αν δεν το είχα; Θα έπαιρνα όλους μου τους φίλους τηλέφωνο να τους τα πω, αυτό θα έκανα, ήδη με πήρε μία κολλητή μου και τσίριζα μέσα στο δρόμο και έβριζα και δε με ένοιαζε που με άκουγαν, ενώ εγώ δεν κάνω τέτοια. Αν κάτι απεχθάνομαι -μέσα στα πολλά- είναι να γκαρίζουν στο δρόμο, δεν το μπορώ. Κι έφτασα σε σημείο να γκαρίζω, μάλιστα.

Μη φρικάρετε, δεν συνέβη κάτι κακό, απλώς εγώ είμαι πάρα πολύ συγχυσμένη.

Θα βρίσω. Θα βρίσω πολύ άσχημα και ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων αλλά αν δεν βρίσω θα αρχίσω να κλαίω και να τσιρίζω και θα πάω στη λαϊκή να πάρω 20 κιλά πορτοκάλια και μετά στο γυμναστήριο να κρατάω τις σακούλες και να τρέχω στο διάδρομο να μου φύγει η φρίκη. Πω πω Παναγιά μου τι ήταν αυτό το πράμα.

Έκανα λέιζερ.

Τι; Άκουσα να λέει κανείς ε και; Ή μάλλον να πω άκουσα καμία; Ε ναι, με τις γυναίκες τα έχω. Πάτε καλά ρε; Τι δεν πονάει; Πρέζα πίνετε και πάτε και βαράτε λέιζερ και μετά λέτε στον κοσμάκη ότι δεν πονάει; Ή τρίβετε κανένα κοκτέιλ ναρκωτικών πάνω σας, το υπόλοιπο το πίνετε και μετά κάνετε λέιζερ; Πάτε καλά γαμώ το σπίτι μου, γαμώ τις τρίχες μου, γαμώ το μουνί της Χάιδως της πουτάνας, γαμώ τις γυναίκες τις ψυχανώμαλες γαμώ μέσα! Τι πόνος ήταν αυτός Παναγία μου!! ΤΙ ΠΟΝΟΣ! Τι δεν πονάει ρε γαμώ το σπίτι μου που κάθομαι και σας ακούω που ΠΕΘΑΝΑ στον πόνο, ΠΕΘΑΝΑ γαμώ το σόι μου το μπουρδέλο γαμώ, τα είδα όλα, τι "δεν πονάει, δεν πονάει, θα βάλεις την κρεμούλα μία ώρα πριν και μετά θα είσαι ντάξει!" Ποια κρεμούλα και μαλακίες μη γαμήσω ό,τι κινείται γαμώ τα πάντα όλα, αρχίδια μάντολες είναι η κρεμούλα και όλο της το σόι! Στρέμματα κρεμούλας έβαλα πάνω μου, άλλη τόση μου έβαλαν εκεί και πέθανα! Τι δεν πονάει!! ΠΑΤΕ ΚΑΛΑ;;;;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Από το μεγάλο Μπινγκ Μπανγκ πως το λένε το γαμημένο κι αυτό γαμώ. Το όνομά μου είναι Κινγκ Κονγκ και είμαι άντρας. Δεν εξηγείται αλλιώς το γιατί πόνεσα τόσο μα τόσο πολύ τη στιγμή που έχω ρωτήσει 5 γυναίκες τουλάχιστον διαφορετικής ηλικίας παιδείας και θρησκευμάτων και ΟΛΕΣ μου έχουν πει, όχι δεν πονάει. Αυτό σημαίνει ότι ή όλες οι γυναίκες που ξέρω εγώ είναι ανώμαλες ή οι γυναίκες γενικώς αντέχουν απεριόριστα τον πόνο και άρα εγώ είμαι άντρας γιατί αντέχω τον πόνο αλλά αυτό το πράμα ήταν άλλης φύσεως, τα τα τα τα ριπές λέιζερ πάνω μου με μίσος, όχι, να με συγχωρείτε, είμαι άντρας και με λένε Κίνγκ Κονγκ γιατί αυτές που ξέρω δεν είναι ανώμαλες. Θα ήθελα τώρα βέβαια να τους ρίξω μία μέσα στη μούρη έτσι, επειδή μου είπαν ότι δεν πονάει αλλά ανώμαλες δεν είναι. Οπότε είμαι άντρας. Έτσι εξηγείται και η απεριόριστη τρίχα που έχω. Χαιρετάω κι αντί να κουνιέται το μπράτσο, κουνιούνται σαν κρόσια δερμάτινου μπουφάν γοέστερν, οι τρίχες. Υπερβάλλω ναι, και θα υπερβάλλω όσο μου γουστάρει τώρα γιατί 3 ΩΡΕΣ ήμουν εκεί και μου γαμούσανε τη μάνα και τον πατέρα και το σόι ολόκληρο και δεν με ενδιαφέρει για το σόι γιατί δεν το συμπαθώ αλλά για τη μάνα και τον πατέρα παρεξηγήθηκα. Και για όλα αυτά ποιος φταίει; ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ! Τι δεν πονάει ρε κοπελιά; Κάνε μας τη χάρη. Γανωμένο είναι το δέρμα σου;

Ακούστε να δείτε φίλες μου. Το λέιζερ πονάει. Και η αναισθητική κρέμα που σας λένε να βάλετε πριν για να μην πονάτε, είναι ένα αρχίδι και μισό. Πάρτε καλύτερα ένα αληθινό αρχίδι άμα σας βρίσκετε και τρίφτε το πάνω σας. Κι αυτό αν κάνετε θα πονάτε μετά αλλά τουλάχιστον θα έχετε μια ωραία, αστεία ανάμνηση και δεν θα αισθάνεστε μαλάκας, ότι βάλατε κρέμα, τυλιχτήκατε σαν μούμια με σελοφάν και τώρα την ακούτε στερεοφωνικά από τον πόνο. Αν δεν έχετε πρόχειρο αρχίδι, τριφτείτε με κάτι αστείο, με τυρί, ξέρω γω, με σκατά, πάντως η κρέμα είναι μια πίπα, ίσα να τσεπώνουν οι φαρμακευτικές. Βέβαια, άμα έχετε εκεί 7μιση τρίχες και πουλάτε παραμύθι τύπου "αχ έχω τρίχες μωρέ, πάω να κάνω λέιζερ" άντε και γαμηθείτε εκ μέρους μου και άει σιχτίρ που ανοίγουμε και κουβέντα. Εδώ μιλάμε άμα είσαι άντρας ρε. Βαμβακούλας. Τομ Σέλεκ. Πείτε κανένα τριχωτό. Αυτόν. Όποιον θέλετε. Άμα είστε έτσι, τότε ΤΟ ΛΕΙΖΕΡ ΠΟΝΑΕΙ. Άμα τώρα είστε καμία με τρίχες αλλά έχετε γεννήσει 8 φορές στα χωράφια και μετά συνεχίσατε το τσάπισμα ε όχι, δεν πονάει το λέιζερ, μπορείτε να συνεχίσετε, περάστε.

Και τώρα, μπορούμε να πάρουμε την ιστορία -επιτέλους- από την αρχή αφού συστηθήκαμε. Είμαι λοιπόν ο Κινγκ Κονγκ και αποφασίζω, μετά από πολλά χρόνια ακατάπαυστης αποτρίχωσης πως θα έπρεπε κάποια στιγμή να κάνω ένα γαμολέιζερ να τελειώνω. Τόσες το κάνουν. (Να που πιάστηκα κορόιδο. Και τι έγινε που το κάνουν τόσες; Τι σχέση έχεις εσύ μ' αυτές; Καμία. Νόμιζες ότι είχες. Κορόιδο). Αρχίζω λοιπόν να ρωτάω. Να κάνω έρευνα ρε παιδί μου. Τι γίνεται, πως είναι, τι κάνεις, πόσο κοστίζει κλπ. Φυσικά ενδιαφέρθηκα μόνο για τις περιπτώσεις που έχουμε να κάνουμε με δερματολόγο. Επουδενί δεν θα έμπλεκα με κέντρα ομορφιάς. Θα τις είχα πλακώσει στις μπουνιές, εδώ τώρα τα έκανα όλα πουτάνα, μη βιάζεστε, θα δείτε παρακάτω. Ρώτησα λοιπόν φίλες και γνωστές που πήγαν και όλες μου έλεγαν τα ίδια. Τι σκατά, συνεννοημένες ήταν; Δε γίνεται. Απ' αλλού η μία, απ' αλλού η άλλη, μέχρι τις κόρες μιας φίλης της μάνας μου ρώτησα που δεν τις έχω δει ποτέ. Όλες, δεν πονάει καθόλου, δεν κατάλαβα τίποτα. Τι σκατά, ψεύτικο είναι το σώμα σας; Χαρακώνεστε για διασκέδαση κι έχετε συνηθίσει τον πόνο; ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΑΣ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ!! Αλλά ξέρω τι γίνεται. Αυτό που είπα παραπάνω. Έχουν 2 τρίχες, μία στην Ανατολή και μία στη Δύση και που να καταλάβουν. Κάνουν εκεί 2 τσ τσ και τέλος. Ενώ εγώ τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα και το μουνί της μάνας του. Βάζεις, μου έλεγαν, μια αναισθητική κρέμα μία ώρα πριν, τυλίγεσαι με σελοφάν στις περιοχές που την έβαλες, πας στο ραντεβού, σε αποψιλώνουν και ντάξει. Πήγαν και δύο κολλητές μου, τα ίδια. Πολύ ωραία, δεν πονάει, δεν κατάλαβα, κανένα πρόβλημα. Ειδικά τη μία, ανάκριση κανονική της έκανα, κάθε μήνα που πήγαινε τη ρωτούσα. Τι έγινε; Είδες τρίχες; Πώς πάει; Όλα καλά, αυτή. Έτσι λοιπόν, αφού ήταν κάτι τόσο απλό, πήγα, έκλεισα ραντεβού σε μία γαμάτη δερματολόγο που έχει ένα ωραίο κέντρο και σήμερα ήταν η ώρα για την αποψίλωση του δασίτριχου Κινγκ Κονγκ. Και ξημέρωσε η σημερινή μέρα.

Ξυπνάω. Αρχίζω να βάζω κρέμα. Υποσημείωση: θα έκανα -και έκανα- αποψίλωση σε πάρα πολλά σημεία πάνω μου, δεν έχει σημασία που, πάντως ήταν πολλά. Μετά λοιπόν, ήρθε η ώρα του σελοφάν. Να βάλω σελοφάν στη μούρη και να βγω έξω καταλαβαίνετε πως δε γινόταν. Βγήκα σα να έχω γιαούρτι στη μάπα αλλά αυτό πες δε γαμιέται, να πα να γαμηθούν όσοι με είδαν, αδιαφορώ. Στα απόκρυφα όμως μπορούσες να βάλεις σελοφάν ε; Αρχίζω λοιπόν να τυλίγομαι με σελοφάν από τη μέση γιατί που να το στηρίξω και το πάω όλο σερί με αποτέλεσμα να υπερβάλλω γιατί ήθελα να το κάνω καλά και κατέληξα να είμαι μιουμοποιημένη από τη μέση και κάτω. Βάζω κι ένα βρακί πάνω από το σελοφάν γιατί μου κακοφαινόταν να βγω χωρίς βρακί μόνο με το σελοφάν. Βάζω από πάνω μια φούστα μακριά, μπότες, παλτουδάκι κι έφυγα. ...Και μπλούζα έβαλα απλώς δεν το έγραψα. Λέτε να έβγαινα με γιαούρτι στη μούρη, σελοφάν στον κώλο, βρακί από πάνω και χωρίς μπλούζα; Ε τότε δε θα έγραφα ποστ, ανοίξτε την τηλεόραση θα σας έλεγα.

Περιττό να πω φυσικά ότι πήγαινα σα συγκαμένη. Πρέπει να έτριζα και λίγο. Πήγαινα λοιπόν έτσι κι επειδή δεν μπορούσα να περπατήσω με τα πλαστικά από τη μέση και κάτω, πήρα 4 λεωφορεία, 3 μετρό και 7 τρόλεϊ για να φτάσω στον προορισμό μου, εκεί που θα έφτανα μόνο με ένα τρένο αλλά δε γινόταν γαμώ τις κρέμες του κώλου, είπαμε. Ολόκληρο θέμα εντωμεταξύ να ανέβω το σκαλί του λεωφορείου, σα γριά με 8 εγχειρήσεις στα ισχία. Και είμαι στο δρόμο. Και με πιάνει χέσιμο. Όχι ρε πούστη. Όχι. Όχι αυτό. Όχι.

Και δω έχουμε ακόμα ένα στοιχείο για τους γορίλες που πρόκειται να πάνε για λέιζερ. Να μην κλείσετε ραντεβού το πρωί. Γιατί ακόμα κι αν έχετε χέσει, μπορεί να σας ξαναπιάσει. Πάμε παρακάτω. Με πιάνει χέσιμο λοιπόν αλλά εγώ -εννοείται και επιβάλλεται- κάνω ότι δεν καταλαβαίνω. Εξηγούμαι στον κώλο μου και του λέω "ακου να δεις φίλε, δε θα χέσεις τώρα, πάρ'το απόφαση. Ούτε θα κλάσεις, ούτε τίποτα. Ούτε συ κει μπροστά θα κατουρήσεις. Δε θα κουνηθείτε μέχρι να τελειώσουμε, το καταλάβατε;" και ήταν σα να τους είπα "τρεχάτε ποδαράκια μου" αφού με το που έφτασα στο ιατρείο με έπιασε και κατούρημα. Το αγνόησα, δεν υπήρχε περίπτωση καμία. Τι να έκανα; Να έβγαζα τα σελοφάν και τα αρχίδια μου γαμώ το σπίτι του λέιζερ για να πάω τουαλέτα; Όχι.

Φτάνω λοιπόν, αγνοώ τις φυσικές μου ανάγκες και με μπάζουν μέσα. Και κει άρχισε το μαρτύριο. Στην αρχή έβαλα τα κλάματα. Μετά άρχισα να βρίζω ευγενικά. Και λίγο αργότερα, άνοιξε το στόμα μου. Εννοείται πως γελούσαν, πως έγινα φίλη με την κοπέλα που με αποψίλωνε αλλά το τι είπε το στόμα μου αυτές ξέρουν. Μιλάμε, ξεκινάει η κοπέλα απαλά, με όλη της την αγάπη και την ευγένεια και γω αφού αναστενάζω, λέω μερικά πα πα πα, της λέω μισό λεπτάκι κι αυτή κάνει υπομονή, αρχίζω να κλαίω. Όχι τύπου ουουουάαα, απλώς έτρεχαν τα μάτια μου. Τι καλή με είπε, τι όμορφη με είπε, τι ωραία μαλλιά μου είπε ότι έχω, τι την κουβέντα μου άνοιγε, τίποτα εγώ. Άκουγα τις κουβέντες της με τον πόνο να με κατακλύζει. Ήταν σα να άκουγα δηλαδή: "Σήμερα -πόνος- θα -πόνος πόνος- κάνω -πολύς πόνος γαμώ το ξεσταύρι μου- κάνω -γαμώ τον πόνο μου- χορτόσουπα -γαμιέται ο Δίας ο πούστης ο ξεδοντιάρης. Εσύ;" Γενικά έχω πρόβλημα όταν με στριμώχνουν σε χώρους που θυμίζουν -ή είναι- ιατρεία και έχω να κάνω με βελόνους και θορύβους τύπου τζτ τζτζτ τζτζτζτ. Άμα πονάω κιόλας, καταλαβαίνετε. Θέλω να αρπάξω το ταβάνι με τα χέρια μου σαν άλλος Χουλκ και να το λιώσω. Αλλά επειδή δε μπορώ, ή κλαίω ή γκρινιάζω ασύστολα. Κι έτσι έκανα κι εκεί. Αλλά είχε την τύχη η κοπέλα να είμαι γω, που είμαι τόσο εύστοχη στα βρισίδια μου και τόσο εφευρετική. Να με συγχωρείτε, μπορώ να είμαι λίγο μαλακισμένο ψώνιο τώρα, έχω πονέσει πάρα πολύ σήμερα, είμαι με το καλσόν τώρα, δεν τολμάω να το βγάλω να δω τι έχουν πάθει τα ποδαράκια μου, καλά για τη φάτσα μου ούτε που την κοιτάω, δεν πρόκειται. Θέλω αγάπη, πολύ αγάπη, πρέπει κανονικά να μου στείλετε όλοι λουλούδια, αρκουδάκια και λοιπές τέτοιες μαλακίες, πόνεσα πάρα πολύ αλήθεια το λέω με τις τρελές όλες δεν πονάει και δεν πονάει. Τρελές γυναίκες, τρελές για τα σίδερα είστε ρε!!

Αρχίζω τα κλάματα λοιπόν, με λυπάται η κοπέλα. Έρχεται και η γιατρός. Μου κάνει λίγο λέιζερ κι αυτή, με βλέπει με τη φάτσα του παρατημένου στην ξενιτιά κουταβιού, εγώ εντωμεταξύ να κατουριέμαι κι από πάνω. Το χέσιμο καλά, είχε φύγει προ πολλού. Βασικά ήμουν σε τέτοιο στρες που σκεφτόμουν ότι άμα βγω από κει μέσα κι ένας, ένας να με ακουμπήσει, θα παίξω ξύλο στο δρόμο. Αλλά δεν έγινε έτσι. Όταν έφυγα και μέχρι να έρθω σπίτι μου ήμουν τόσο εξουθενωμένη λες και έπαιζα ξύλο ώρες ατελείωτες. Αχ Παναγία μου τι ήταν αυτό το πράμα, Θεούλη μου.

Σίγουρα θα με πέρασαν για διαταραγμένη προσωπικότητα αλλά τουλάχιστον διασκέδασαν. Μόλις σταμάτησα να κλαίω, άρχισα το βρίσιμο όπως είπα. Ελαφρύ στην αρχή. Τύπου γαμώ το κέρατό μου. Σε λίγο όμως, κι αφού πια η κοπέλα με είχε ημίγυμνη μέσα στα μούτρα της και άρα είχαμε γνωριστεί καλά άρχισα σχεδόν όπως τα διαβάζετε, σερί: "αρχίδια κάνει η πουτάνα η κρέμα, μια μαλακία είναι, παπάρια μάντολες κάνει, έχω πεθάνει γαμώ τα λέιζερ, γαμώ τις τρίχες μου γαμώ, κοίτα ρε, κοίτα, γυναίκα είμαι γω ρε όχι κοίτα γαμώ την πουτάνα μου γαμώ, τι πόνος είναι αυτός Παναγία μου, πω πω πω σταμάτα σταμάτα σταμάτα, μισό, δε μπορώ, πω πω πω γαμώ το κέρατό μου το δίφορο... (ανοίγει η πόρτα, εμφανίζεται η γιατρός: Όλα καλά; κάτι φωνούλες ακούω, Όλα καλά, απάντηση από την κοπέλα, Εδώ, της τα'χω σπάσει, εγώ). Κι αφού έχω βρίσει αρκετά, αρχίζω να τραγουδάω με βρισίδια. Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου και πάλι φίλε μου απόψε, γαμώ το κέρατό μου, όπα όπα (εδώ της έσπρωχνα το χέρι μακριά), τι σου΄χω κάνει και με διώχνεις σα ζητιάνο θέλεις να πεθάνω, γαμώ την πουτάνα μου πονάει, γενικά ό,τι πήγαινε να πει η κοπέλα, έπιανα εγώ την πρώτη λέξη και την κόλλαγα σε τραγούδι που δε θυμάμαι και στίχους αλλά έλεγα κει μαλακίες ίσα για να σπάσει ο πόνος ο πούστης αλλά κυρίως για να γυρίσω να της ερμηνεύσω και να σταματήσει για λίγο να με πονάει το κωλολέιζερ. Συν το βρίσιμο το οποίο δεν σταμάταγε, δε γινόταν σας λέω, δε γινόταν.

Βασανίστηκα. Όταν τελείωσε το υπέρτατο αυτό βασανιστικό βασανιστήριο- μαρτύριο- κόλαση και φρίκη, εννοείται πως φίλησα την κοπέλα, φίλησα τη γιατρό, πλήρωσα κι έφυγα. Κι αν τυχόν διαβάζει καμία απ' αυτές Κωλόγρια, παρακαλώ μην με κάνετε τσιμπούκι, θα τα πούμε από κοντά την άλλη φορά. Παναγία μου, φοβάμαι να πάω στο μπάνιο, δεν ξέρω τι θα δω μπροστά μου. Άσε, πάω λαϊκή καλύτερα, να μου πουν καμία μαλακία οι φίλοι μου οι μανάβηδες να ξεχαστώ, την άλλη φορά μου φώναζε ο αυγουλάς "έλα να δοκιμάσεις αυγό, μη φεύγεις!" και είχα πεθάνει. Πα πα, όχι μπάνιο, λαϊκή, λαϊκή.

Γεια σας. Και εύχομαι να μην πονάτε ποτέ. Α πα πα.

Υ.Γ. Αυτά που συμβαίνουν σήμερα δεν υπάρχουν. Πήγα λαϊκή και μία φώναζε χασίσι χασίσι και μετά φώναζε ένας άλλος που είναι το χασίσι που είναι το χασίσι. Μετά γύρισα σπίτι κι έκανα μπάνιο και όταν βγήκα αντί να μυρίζω αφροντούς, μύριζα καμμένο (καθόλη τη διάρκεια της εγχείρησης μυρίζεις καμμένο είναι πολύ ωραία) και πήγα σοκαρισμένη να βάλω λίγο αλόε βέρα τη θαυματουργή και πήρα τη μαλακτική ο μαλάκας. Αλλά δεν είχα τρίχα πια να λούσω! ΧΑ! Μόνο καμμένο λιβάδι. Ε ρε τι τράβηξα σήμερα το κακόμοιρο, α πα πα.

Όσο έχω δάχτυλα.

2011-11-22T18:46:00.000+02:00

Ήξερα -περίπου- τι ήθελα να γράψω, αλλά δεν ήξερα τι τίτλο να βάλω. Με βοήθησε λοιπόν η φίλη Βίσση με το τρέιλερ -έχω τηλεόραση ανοιχτή, ο καθείς έχει την ανωμαλία του, μη με κατηγορείτε- του Όσο έχω φωνή. Όσο έχει φωνή αυτή λοιπόν θα λαλάει και γω όσο έχω δάχτυλα θα γράφω. Ο καθένας και το βίτσιο του. Μισό τώρα να βάλω λίγο χαλβαδάκι να φάω και θα σας πω. ..Μιλάμε έχω ξεσκιστεί να φτιάχνω γλυκά και φαγητά. Ξεσκιστεί.. υπερβολές. Φτιάχνω για να έχω να μασαμπουκιάζω, απλό. Απλώς φτιάχνω για όλα τα γούστα. Τα δικά μου. Έχω πολλά γούστα. Γλυκό ας πούμε. Μπορεί ρε παιδί μου να με πιάσει να φάω κάτι κρεμώδες. Τι θα φάω; Χαλβά; Όχι, δε γίνεται. Δεν είναι κρεμώδες. Οπότε έκανα κι ένα τσιζ κέικ κι έτσι έχω και κρεμώδες και πιο στοκάτο. Να τώρα θέλω στοκάτο. Μισό να πάω να βάλω.

Τι ψωλόκρυο είναι αυτό εκεί μέσα Παναγία μου, λες κι αντί για πόρτες έχω κουρτίνες με κρόσια.. ήμαρτον. Πω πω σένιο το χαλβαδάκι. Άμα δείτε πως το τρώω θα με λυπηθείτε, λες κι έχω να φάω από τα βαφτίσια μου. Αφού κάνει ψωλόκρυο εδώ μέσα σας λέω, πρέπει να τρώω ζάχαρη να τονώνομαι ο άνθρωπος, τι να κάνω.

Καλά χτες τι έκανα το μπάζο δεν υπάρχει. Το τι γέλιο έριξα δε λέγεται. Απόγευμα προς βράδυ. Είμαι σπίτι. Αποφασίζω πως σε δύο ώρες θα πάω γυμναστήριο. Ωραία. Πεινάω. Ξανά ωραία. Έχω δύο ώρες να χωνέψω. Μέχρι να κάνω αυτές τις σκέψεις και να αποφασίσω να σηκωθώ, να βγάλω το φαγητό από το ψυγείο, να το ζεστάνω, να μου το σερβίρω και να βάλω την πρώτη μπουκιά στο στόμα μου, πέρασε μισή ώρα. Άρα; Είχα μιάμιση ώρα να χωνέψω. Το σκέφτηκα. Δεν πειράζει, απάντησα στον εαυτό μου, θα κλάνω και θα ρεύομαι το πολύ πολύ είπα, χαμογέλασα και συνέχισα τη μασαμπούκα. Έλα όμως που όσο σκεφτόμουν μαλακίες έτρωγα κι έτρωγα κι έτρωγα κι έτρωγα, με αποτέλεσμα να φάω ένα πιάτο τούρλα φακόρυζο και μισή ρέγγα καπνιστή. Όταν πλέον άρχισε να πονάει η κοιλιά μου από το πολύ φαΐ σκέφτηκα πως την πούτσισα στο γυμναστήριο και για ολίγα δευτερόλεπτα, στάθηκα στη μέση του σπιτιού με την κοιλιά τούρλα και το δίσκο στο χέρι σκεπτόμενη μήπως τελικά να μην πάω και γίνει καμιά μαλακία του τύπου να ξερνάω και να χέζω όλο το γυμναστήριο. Έλα όμως που ο δίσκος αν και με άδεια πιάτα πια, μου φαινόταν βαρύς συν ότι ο εγκέφαλος είχε αρχίσει να θολώνει από το πολύ φαΐ κι έτσι απλώς τα πήγα στην κουζίνα, πάτησα ένα καλό ρέψιμο, γέλασα μόνη μου και επανήλθα στον υπολογιστή όπου έβαλα νομίζω στο facebook τη φανταστική διαφήμιση με την παντόφλα βεντούζα που σου τρίβει τη φτέρνα όταν κάνεις μπάνιο.

Κάτσε να πιω νερό, μισό. Ωραίο το χαλβαδάκι αλλά θέλει και νεράκι να κατέβει το σιμιγδαλάκι με την κανελίτσα. ...Αααα, ωραίο πράμα το νερό. Άργησα και λίγο παραπάνω γιατί άνοιξα και το θερμοσίφωνο. Θα πάω γυμναστήριο πάλι, ε βέβαια, τα χάνουν αυτά; Τόσο γέλιο χτες, εννοείται θα πάω, να έχει νεράκι να πλύνω το θεϊκό αυτό αριστούργημα που μου χάρισε Ο Θεός και λέγεται κορμί.

Που λέτε. Πάω γυμναστήριο. Έλα όμως που διψούσα. Ε βέβαια. Με τόση ρέγγα τι ήθελα; Ντάξει παιδιά, δεν υπήρχε. Νομίζω πως είμαι η αγαπημένη της γυμνάστριας εκεί μέσα που παρεμπιπτόντως είναι η συμπάθειά μου. Τι κορμάρα έχει η γυναίκα; Αφού μου έρχεται να πάω να την ακουμπήσω, πως θέλουν να κάνουν τα πιτσιρίκια στο Σάκη, ξέρω γω; Κάπως έτσι. Γαμώ τις γυμνασμένες είναι η τύπισσα, και καλό άτομο φαίνεται, πολύ τη συμπαθώ, κάθε φορά μου έρχεται να πάω να τη φιλήσω, μα την Παναγία σας λέω, αλλά δεν το κάνω γιατί θα με περάσει για εντελώς καθυστερημένη. Γελάω καθόλη τη διάρκεια του μαθήματος λέμε. Έχω ένα πλατύ χαμόγελο που δεν περιγράφεται. Κι αυτή χαίρεται που βλέπει έναν άνθρωπο να γελάει γιατί οι περισσότεροι είναι σοβαροί κι έτσι, άσε μας κάτω ρε φίλε πας καλά; δε βλέπεις τι γίνεται εδώ μέσα; Μιλάμε χτες, ο πισινός μου, όχι ο κώλος μου, ο πισινός μου, ο άνθρωπος που βρισκόταν πίσω μου, τι έβλεπε... Γελούσε κι αυτός όμως. Γυρνούσα, γελούσα ξεκαρδιστικά, χτυπούσα και παλαμιές στον τοίχο γιατί πραγματικά διασκέδαζα κι αυτός με κοιτούσε και γελούσε, τι να κάνει ο άνθρωπος.. Μα ρε παιδιά, αυτό το πράμα δεν υπάρχει. Κομπρεσέρ με ρίχτερ.

Κι έρχεται ο αντίποδας. Δημοτικό γυμναστήριο. Πώς πας στο άλλο και βγαίνεις τρικλίζοντας σίχριστος άχρηστος ανάπηρος και γελώντας; Ε, τελείως η άλλη πλευρά. Πέρασε και δεν ακούμπησε. Πώς είναι ένας ξενέρωτος και ένας γαμάτος γκόμενος; Που είσαι με τον ένα και σκέφτεσαι την πιτυρίδα σου και τις τριχόμπαλες της γάτας του γείτονα και με τον άλλο κοιτάζεστε και γελάτε, μιλάτε, πίνετε, διασκεδάζετε; Κάπως έτσι. Τώρα που το σκέφτομαι.. πολύ σωστή παρομοίωση. Ακριβώς έτσι είναι: Αυτές οι δύο γυμναστριες είναι ο γαμάτος και ο ξενέρωτος γκόμενος αντίστοιχα. Είναι ο ένας με την όρεξη, το χαμόγελο, τη χαρά και είναι ο άλλος με τις κάλτσες, και τις παντόφλες που ξύνει τον κώλο του. Η άλλη, του δημοτικού γυμναστηρίου. ...Καταρχήν, για να συνεννοηθούμε, πήγα και χτες το πρωί γυμναστική. Έτυχε, μη νομίζετε ότι είμαι κανένα φρικιό της γυμναστικής, φουσκωτή που πίνω αυγά σε ποτήρι το πρωί, καμία σχέση. Ρωτήστε τον καναπέ και τους φίλους μου, αυτοί ξέρουν. Τέλος πάντων, πάμε παρακάτω. Μπήκε λοιπόν η γυμνάστρια του δημοτικού μέσα στην αίθουσα με πουλόβερ. Ένδειξη: δεν θα ιδρώσουμε κορίτσια. Για να μην σας πω ότι θα κρυολογήσουμε και λίγο. Αν θέλετε φορέστε κανένα παλτουδάκι, μπάζει εδώ μέσα. Γιατί πας σ' αυτή; θα μου πείτε. Γιατί έχει τα περισσότερα πρωινά προγράμματα γαμώ το κέρατό μου! Είναι αυτή που μιλάει σαν τον Μαμαλάκη. Το γονατάκι, το ποδαράκι, η πατουσίτσα και γυρίζεις δίπλα και βλέπεις τη βάβω 90 χρονών και σου' ρχεται να πέσεις κάτω.. τι λέω, κάτω είσαι, δε σηκώθηκες ποτέ. Η γυμνάστρια Μαμαλάκης τα έχει με τους κοιλιακούς σου και τους εκδικείται θανατηφόρα. Δε λέω, μ' αυτήν, αν συνεχίσω, θα είμαι χαβούζα και λαπάς σε ολόκληρο το σώμα αλλά κοιλιακούς θα τους διαβάζεις. Θα τους κάνω τοίχο, πέτρα και ατσάλι να ανεβαίνετε άμα δεν έχει σκαλοπάτια το μονοπάτι για την παραλία το καλοκαίρι. Άλλη γυμναστική δεν ξέρει. Ό,τι και να λέει το πρόγραμμα, τα ίδια κάνει. Μαρία λέει, Καρέκλα λέει, Ανθρωπότητα λέει, αυτή κοιλιακούς θα κάνει. Εντάξει. Μόνο που είναι βαρετό. Αλλά τώρα, το κατάλαβα. Άμα είναι να πηγαίνω πρωί εκεί, δε θα κοιτάω το πρόγραμμα, θα λέω πάω να κάνω κοιλιακούς. Και μόνο τους πάνω, όχι τους κάτω, αυτούς που είναι οι δυσκολότεροι, οι σαμπρέλες καλή ώρα, όχι. Οπότε να θυμηθείτε, το καλοκαίρι που θα πάμε παραλία, να ανεβαίνετε ΜΟΝΟ στο στομάχι μου, μην πατήσετε αλλού, γλιστρήσετε και σας ψάχνουν σε κανένα χαντάκι, κανονίστε.

Και πας στο άλλο γυμναστήριο φίλε μου, και είναι λες και από τα ΚΑΠΗ πήγες στο ΒΟΟΜ ΒΟΟΜ. Τι να πω, αυτά τα πολιτισμικό σοκ καθημερινά μία από δω, μία από κει, πραγματικά δεν ξέρω τι βλάβες θα προξενήσουν στον ήδη επιβαρυμένο εγκέφαλό μου, αλλά δεν πειράζει, θα δείξει, μαζί, χεράκι-χεράκι θα το ξεπεράσουμε φίλοι μου, μην ανησυχείτε.

Αλλά εγώ από τη ρέγγα ξεκίνησα και έφτασα στη γυμνάστρια με το πουλόβερ. Ναι, η ρέγγα. Τίποτα μωρέ, διψούσα, ήπια όλο το νεράκι μου και μετά χοροπηδούσα και κοράκιασα. Και μετά βαρούσα παλαμιές στον τοίχο και γελούσα. Α, μια στιγμή μου ανέβηκε και το φαΐ πάνω. Αλλά δεν ξέρασα, κατέβασα απλώς κι άλλο τους ρυθμούς μου. Κι επειδή με βλέπει η φανταστική γυμνάστρια που γελάω συνέχεια και μάλλον με συμπαθεί γι' αυτό ή της αρέσει που γελάω, μου έκανε νόημα "έλα, τι είναι αυτά, πάμε πάμε!" και γω δεν της χαλούσα χατίρι, συνέχιζα με το φαΐ στη μύτη και γελώντας χοροπηδούσα. Τι καλή. Αυτή.

Όχι, δεν είναι μόνο αυτά η ζωή μου αυτές τις μέρες. Κάνω κι άλλα. Πλέκω, διαβάζω, πάω στις δουλίτσες μου... Έχω και το Ρούλη να μου στέλνει μέηλ με τη μορφή έπους και μετά τον Κούλη να πιάνει το ουγγρικό βιολί και να παραπονιέται κι αμέσως μετά να χώνει ό,τι βρει όπου βρει, εγώ στάνταρ ξαπλωμένη πάνω στο λάπτοπ να γελάω βαρώντας το γραφείο και πάει λέγοντας...

....Α πα πα τι θα ξεχνούσα... Φανταστικό. Είμαι στο κέντρο τις προάλλες κι επιστρέφω σπίτι μου. Μουσική στα αυτιά, δεν ακούω απ'εξω τι γίνεται, έτσι πάει όταν έχεις μουσική στ' αυτιά. Και κει που πηγαίνω, στο ίδιο πεζοδρόμιο είναι δύο ασιάτες, αγοράκι-κοριτσάκι, με σταματάει το κοριτσάκι κι αρχίζει να μου μιλάει. Την κοιτάω, σκέφτομαι θα θέλει κάτι να ρωτήσει, τουρίστρια κι έτσι. Ξεταπώνω τα αυτιά μου. Αυτή εντωμεταξύ μέχρι να σκεφτώ, να βγάλω τα χέρια από την τσέπη και να ξεταπώσω τα αυτιά μου δεν εχει σταματήσει. Βλέπω το στόμα της λέει λέει λέει, κανονικά. Εγώ είμαι χαμογελαστή. Ξεταπώνω λοιπόν κι ακούω, ω θεοί, τα παρακάτω σε άπταιστα ελληνικά με σπαστή προφορά: "Είμαστε Κορεάτες φοιτητές της θεολογικής σχολής και κοινωνούμε το μήνυμα του Θεού. Οι θεότητες ήταν δύο, δεν είναι ένας, ο Θεός δεν είπε 'θα φτιάξω τον κόσμο', είπε 'θα φτιάξουμε τον κόσμο', άρα ήταν δύο". Εγώ μετά την πρώτη έκπληξη που εκεί που περίμενα να με ρωτήσουν στα αγγλικά που είναι η σταδίου και να τους πω εκεί, άκουγα μια κοπέλα να έχει βάλει κασέτα στην κοιλιά, να έχει πατήσει play και να λέει χωρίς σταματημό, άρχισα να χαμογελάω όλο και περισσότερο. Δεν πίστευα αυτό που άκουγα κι έβλεπα μπροστά μου. Αυτή εντωμεταξύ έλεγε κι έλεγε αλλά δεν μπορούσα να την προσέξω, θαύμαζα την τυχερή αυτή στιγμή που το καλό σύμπαν μου είχε στείλει για να διασκεδάσω. Κάποια στιγμή, λίγο πριν βαρεθώ γιατί πόσο να κάτσεις, έτσι και καθόμουν ακόμα εκεί θα ήμουν, είπα να ρωτήσω, να πιάσω συζήτηση τύπου, οπότε στη φάση που μου λέει για τέταρτη φορά ότι οι θεότητες είναι δύο και γω αναρωτιέμαι αν αυτά τους μαθαίνουν στη θεολογική σχολή, πολύ προχώ, και μπράβο, τη ρωτάω "γιατί, ήσασταν εκεί;" και μπλόκαρε η κούκλα. Είχε την κασέτα και δεν ήταν προγραμματισμένη μάλλον να απαντήσει σε κάτι και μπλόκαρε και με κοίταξε. Αμέσως μετά συνέχισε και μου έδειχνε και με τα δάχτυλα των αριθμό δύο, δύο! μου έκανε μέσα στο πρόσωπο, οι θεότητες ήταν δύο!. Εγώ, γελώντας πλέον κανονικά, αμάσητη, ξαναρωτάω: "Αφού δεν ήσασταν εκεί. Ήσασταν; Ακούσατε το Θεό να το λέει;" κι αυτή μου ξανάλεγε δύο ήταν οι θεότητες, οπότε φοβήθηκα μην της καεί καμιά τσιμούχα, της χτύπησα φιλικά τον ώμο και της είπα "εντάξει τώρα, γεια σας". Έλεγε για λίγο ακόμα μέχρι να ξαναταπώσω τα αυτιά μου αλλά μετά γύρισε σαν καλοκουρδισμένο ρομπότ κι έφυγε μαζί με τον άλλο που τόση ώρα περίμενε στωικά πίσω της με ένα μόνιμο και συγκεκριμένο χαμόγελο. Ήταν στο pause αυτός μάλλον. Φανταστική στιγμή. Γελούσα μέχρι που έφτασα κοντά στο σπίτι μου.

Και η επόμενη μέρα. Είμαι πάλι έξω. Και πάλι επιστρέφω σπίτι μου. Και που μένω εγώ; Στο γκέτο. Τι έχουμε στο γκέτο; Απ' όλα. Ναι, απ' όλα έχουμε γιατί είμαστε κέντρο, έχουμε τα ζόμπι στο Πολυτεχνείο, είμαστε ψαγμένοι και πολύ μπροστά, αλλά τι άλλο έχουμε; Όλες τις φυλές του κόσμου. Πολύ ωραία. Σημείωση: οι ως άνω μέρες που περιγράφουμε, ήταν απ' αυτές τις προηγούμενες με το ψωλόκρυο. Προχωράω λοιπόν πάλι με μουσικές και τα σχετικά και σε ένα στενό, όχι και πολύ στενό και δίπλα σε κεντρικότατο δρόμο, είναι δύο μαυρούληδες, πολύ χαλαροί και μιλάνε. Ε και τι; θα μου πείτε. Μισό, δεν τελείωσα. Έχω γουρλώσει τα μάτια και έχω πεθάνει στο γέλιο. Παρακάτω, να μη με δούνε, αφού ήταν τόσο χαλαροί, μην τους το χαλάσω. Ο ένας φορούσε μπουφάν, κασκόλ, κομπλέ όλο και ο άλλος; Μαντέψτε. Όχι μαντέψτε. Άντε καλά. Φορούσε μια πετσέτα. ΜΟΝΟ. ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ. ΟΥΤΕ ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ. Ήταν κυρίες και κύριοι, ξυπόλητος, με μία πετσέτα στη μέση, τίποτα άλλο, στεκόταν κύριος με τον άλλο δίπλα κομπλέ ντυμένο και μιλούσαν με ψωλόκρυο τέρμα. Μιλάμε, γελούσα πάλι μέχρι να πάω σπίτι, μα δεν υπήρχε το θέαμα. Και καλά ρε σεις, οι μαυρούληδες δεν υποτίθεται ότι έρχονται από πιο ζεστά κλίματα; Ο συγκεκριμένος έκρυβε έναν Σουηδό μέσα του; Γύρευε τι άλλο έχουμε να δούμε. Μια χαρά!

Ο Ρούλης και ο Κούλης επικοινωνούν.

2011-11-19T09:35:00.003+02:00

Ντάξει παιδιά δε γίνεται. Είπα στην αρχή να το κάνω, μετά λέω άσε αυτή τη δουλειά θα κάνουμε;, αλλά δε γίνεται, έχω ρίξει τόσο γέλιο που απλώς δε γίνεται. Θα είναι όμως η τελευταία φορά γιατί έτσι όπως το πάνε αυτοί θα γεράσουμε κι ακόμα μέηλ θα στέλνουμε. Ναι, μάλιστα, για τον Ρούλη και τον Κούλη λέω. Τους δύο φίλους που βγήκαμε για μπύρες τις προάλλες και είπα στο Ρούλη ότι θέλω και γω να μου κάνει κοινοποίηση τις μαλακίες που στέλνει στον Κούλη και που να το'ξερα ότι εκείνη τη στιγμή ξεδίπλωνα ένα τεράστιο ταλέντο. Ο άνθρωπος έχει πιάσει 4 μπάσα, 2 κιθάρες, ένα αρμόνιο, δύο βιολιά και μία φυσαρμόνικα και σολάρει. Και μετά, έρχεται και ο Ρούλης που τα παίρνει στο κρανίο με τα τεράστια μέηλ του Ρούλη και απαντάει αναλόγως με αποτέλεσμα να μην μένουν άντερα μέσα μου.

Ξαναλέω πως θα σταματήσω εδώ την αναδημοσίευση των δύο αυτών τεράστιων ταλέντων που με κάνουν να ακούγομαι κάθε μέρα μέχρι τα Μέγαρα εκτός αν στο τέλος τους ανοίξω ένα μπλογκ που θα λέγεται Οι περιπέτειες του Ρούλη και του Κούλη, το οποίο δεν είναι καθόλου κακή ιδέα.

Enjoy!

Μέηλ πρώτο: Ρούλης. Χτες, πρωί.

Χρειάστηκε μια εβδομάδα μελαγχολικού playlist, και μόνο ένα DM στο tweeter για να ανέβει η διάθεσή μου κατακόρυφα και να διασκεδάσω απίστευτα απόψε την εκπομπή. Ακούς Κούλη; :)

Ελπίζω να είσαι καλά Κούλη. Κι εσύ, και η cc φίλη μας. Θα την φωνάζουμε Σίσυ. Τι Σούλα και μαλακίες. Σίσυ από το cc.

....

Σήμερα γαμήθηκα στη δουλειά. Δούλεψα το πρωί, δούλεψα το μεσημέρι, δούλεψα το απόγευμα. Κατά τις 7 πήγα στην Πόπη να δοκιμάσω μια νέα συνταγή για πορτοκαλόπιτα που έφτιαξε, να της πω τη γνώμη μου αν αξίζει να την έχει για κέρασμα στο μαγαζί. Καλή ήταν, ίσως ήθελε λίγο λιγότερο σιρόπι.

Στα γράφω αυτά Κούλη με κίνδυνο να παρεξηγηθώ για φλώρος. Ειδικά η Σίσυ που δεν με ξέρει πολύ καλά, θα νομίζει ότι είμαι καμιά ξενερουά αδερφοπνίχτρα φλωρούμπα που ασχολείται με συνταγές ζώδια και πεντικιούρ. Κι εδώ έρχομαι να δηλώσω ευθαρσώς φίλε Κούλη, ότι πεντικιούρ δεν έχω κάνει ποτέ! jjjjjjjjjjjj

.....

Μετά την χθεσινή έξοδό μας με τη Σίσυ, σκεφτόμουν αν αρμόζει να την ξαναπάρουμε μαζί μας. Είναι ξεφτίλα για δύο άντρες σαν εμάς να ξέρει το γκομενάκι όλους τους μπάρμεν αθηνών, μοναστηρακίου και περιχώρων και εξαιτίας της να μας κερνάνε σφηνάκια, με γαρνίρισμα ολόφρεσκου αργίτικου πορτοκαλιού. Και εντάξει, μπορεί το γκομενάκιον Σίσυ να είναι περήφανο γι' αυτό, όμως εμείς, άντρες δυο μέτρα, να ακολουθούμε αυτό το δρόμο? Κρίμα το μπόι μας καλέ!!!!

.....

Δεν θα σου γράψω πολλά απόψε. Είναι μιάμιση η ώρα και είμαι κουρασμένος.

....

Βέβαια δεν θα έλεγα όχι αν κι αυτή τη στιγμή Κούλη έπαιρνες τηλέφωνο να πάμε για ένα ποτάκι. Όχι όμως εκεί που μένεις, όχι, ά παπαπα, εκεί έχει λύκους. Μερικές φορές μου βγαίνει ένας , πως να το πω ρε Κούλη, ένας "φοιτητικός παλιμπαιδισμός". Θυμάμαι συζητήσεις ατέλειωτες σε νύχτες αξημέρωτες, για κάθε είδους μαλακία. Με ρώτησε η μάνα μου κάποτε, είναι όμορφη η Θεσσαλονίκη γιόκα μου? και της απάντησα: μανούλα μου, δεν ξέρω, δεν την έχω δει μέρα, όλο νύχτα έχει. Η μάνα μου από τότε άρχισε να ανησυχεί και μου έλεγε πρώτα οι σπουδές και μετά οι γκόμενες. Έχω βέβαια κι αυτήν την τάση όποιαν πηδάω να την αποκαθιστώ μετά. Τι βίτσιο κι αυτό! Ευτυχώς μεγαλώνοντας το ξεπέρασα σε ένα μέρος του. Αποκαθιστώ πλέον μόνο Μαρίες.

.....

Αν ποτέ βαρεθείς την επιχείρησή σου και θέλεις να την κλείσεις σκέψου σοβαρά να βάλουμε "κουκλίνια μωρουλίνια σκατοκλανουλίνια" (βλέπε χθεσινό μέιλ). Πιστεύω ότι θα έχουμε το μονοπώλιο στην αγορά, άσε που η Σίσυ θα υπογράφει αφιερώσεις στα βυζιά τους και θα γίνονται συλλεκτικά κομμάτια με διπλάσια τιμή.

.....

Πάντως πρέπει να παραδεχτείς ότι η Σίσυ σε γουστάρει. Είδες πως έκανε σαν λυσσασμένο όταν βγήκαμε από το μαγαζί να σε πάρει μαζί της? Την έκοψα εγώ, φαντασιωνόταν να το κάνετε στο επόμενο ανήλιαγο (τι ανήλιαγο, νύχτα ήταν, τεσπα), στο επόμενο σκοτεινό σοκάκι. Να την ακουμπάς στον τοίχο και να γκρινιάζει ότι πάγωσε ο κώλος της, μετά να την ακουμπάς στον κάδο να γκρινιάζει ότι μυρίζει καμένο, μετά να την ακουμπάς στο παγκάκι να ουρλιάζει ότι έχει κουτσουλήσει το γαμοπερίστερο, το ποντίκι με φτερά, το οποίο με περισσή μανία θα κυνηγούσε να το διώξει νυχτιάτικα αφήνοντας τα άλλα πουλιά άναυδα.

.....

Κούλη, ελπίζω να μη σε κουράζει αυτή η διαδικασία υποχρεωτικής ανάγνωσης του μέιλ μου. Θα τελειώσω σύντομα.

.....

Η μαλακία είναι ότι όσο γράφω, τόσο περισσότερο μου έρχονται μαλακίες να γράψω. Άσε που κάτι έχει πάθει μετά το πι σι και πατάω αποστολή και το μέιλ δεν είναι σίγουρο ότι έχει φύγει. Προχθές μάλιστα νύσταζα κι όλας, κι αντί να πατήσω αποστολή, έγραψα κατά λάθος "αποστολή" στο πεδίο του παραλήπτη, και το μέιλ πήγε και σε έναν άσχετο φίλο μου αποστόλη που έχω να τον δω χρόνια. jjjjjj

.....

JJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJjjjjjjjjjjjjjjjJJJJJJJJJJJJJJ

......

Ελπίζω Κούλη μου να είσαι καλά. Σε αγαπάω πολύ όπως σου είπα και χθες, και σε αγαπάω περισσότερο όσο βλέπω τη Σίσυ να σκάει που το διαβάζει. Ναι ρε, σ' αγαπάω σ αγαπάω σ αγαπάω! (Μ! Σίσυ! Φάε σκατά!).

..............

Δεν θέλω να νευριάσεις με τίποτα. Εντάξει, όλοι έχουν προβλήματα. Όταν λέω όλοι, δεν εννοώ εμένα και τους περισσότερους, οι άλλοι. Μην μου συγχίζεσαι και πάρεις κανά ποδήλατο και αρχίσεις να κατηφορίζεις μέχρι καλαμάτα για να ξεδώσεις. Όχι τίποτα άλλο, άντε μετά να ανεβαίνεις τον ανήφορο της επιστροφής με φορτωμένο το ποδήλατο με 2 ντενεκέδες λάδι που θα σου παραγγείλω.

......

Θεέ μου της νύχτας, τι μαλακίες γράφω!!!!! Γιατί θεέ μου με αφήνεις να το κάνω αυτό στους φίλους μου? Ε? Δεν σε φτάνουν τα προβλήματά τους? Η μία έχει απούλητο το σπίτι και πληρωμένη δεή, κι ο άλλος (ο Κούλης) έχει πουλημένο το σπίτι και απλήρωτη τη δεη!!! Καταλαβαίνεις μπέρδεμα θεέ μου? Αν παντρευτούν αυτοί το μόνο που θα τους μένει να κάνουν αντί για σεξ, θα είναι να συμψηφίσουν τις ΔεΗ τους. Δεηση θα σου κάνω, πλήρωσε τη ΔΕΗ του κούλη.

.....

Και τώρα ας μπούμε στο κύριο θέμα.

.....

:Ρρρρρρρρ

Πρέπει να βρούμε ένα σύμβολο, πως είναι το J για το :), να βρούμε κάτι ανάλογο για τη γλώσσα. Προτείνω το γράμμα Q που είναι σαν τρύπα με ένα καυλί στο κέντρο.

.....

Κούλη μου, την Σίσυ την ακολουθεί στο τουίτερ ένας με νικ @tokavli. Δεν είναι δυνατόν. Δεν μπορεί να συμβαίνουν αυτά. Κούλη, νομίζω πρέπει να βγούμε ξανά για ποτό Κούλη μου, να το συζητήσουμε Κούλη, το θέμα της Κουλής Σίσυς με τον @tokavli.

........

Κούλη, μας έκανε και ρόμπα στο μπλογκ. Εμένα με είπε ρούλη, κι από κείνη την ώρα όλοι το κατάλαβαν, έχει σπάσει το τηλέφωνό μου αν είμαι εγώ. "Ναι" απαντάω, "εγώ είμαι". Αισθάνομαι σαν την άλλη στο μια βραδιά στο νότινγκ χιλ που άνοιξε την πόρτα και ήταν οι δημοσιογράφοι απ' όξω. Για την ακρίβεια αισθάνομαι σαν τον χίπι συγκάτοικο που βγήκε με το βρακί και έκανε μπρατσάκια για να τον φωτογραφίζουν.

...........

Άσχετο. Το κεμπάπ στο Σάββα ωραίο ήταν. Πεινάω τώρα που σου γράφω. Άσε που δεν ξέρω πόση ώρα θα γράφω ακόμα. Αν το ξημέρωμα πάντως με βρει στο μέιλ πάνω, θα πάρω πρωινό ένα τοστάκι, ένα καπουτσινάκι, και μια πίτα με σπανάκι. QQQQQQQQQQQQQ

JJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJ

...............

Πρέπει να πάμε το roadtrip που έλεγες. Θα σου φορτωθώ Κούλη. Θα είμαι ήσυχος και δεν θα σου βάλω χέρι. Αλήθεια. Αρκεί να μην πίνουμε. Όταν πίνω με πιάνουν περίεργα πάθη. :Ρρρρρρρρ

.............

Αυτά θα δει η Σίσυ και θα σου έρθει τύφλα. (χικ). και θα σου λέει: Με τον Ρούλη (χικ) το κάνατε (χικ) Κούλη, με μένα (χικ) γιατί; Δεν μεθάω καλά εγώ? (μπερπ!). Δεν ρεύομαι και κλάνω σαν φαντάρος; (χικ) (πρρρρρ). Τι έχει ο Ρούλης Κούλη που δεν το έχω εγώ; (χικ) (ξαναμπερπ!).

Τότε εσύ κούλη θα βγάλεις την μπλούζα σου. Η σίσυ θα αρχίσει να ξερογλύφεται. Θα βγάλεις και τα παπούτσια. και τα σοσόνια που θα φοράς Κούλη. Η σίσυ θα είναι έτοιμη για όλα. Τότε Κούλη εσύ θα λύσεις τη ζώνη, θα την τυλίξεις στο μπράτσο σου και θα κατεβάσεις το παντελόνι σου, μένοντας μόνο με το μεταξωτό σου βρακί. Η σίσυ θα είναι στα πρόθυμα αυτοκτονικού οργασμού. Τότε Κούλη εσύ θα πεις: Σόρρυ σίσυ, πάω για χέσιμο στην τούρκικη. Και παρέα με τη ζώνη και το iphone θα μπεις στην τουαλέτα αφήνοντας την Σίσυ με γεμάτη κύστη από την αγωνία...

....

Αχ ρε Κούλη! Αχ ρε Κούλη!!!

.....

Εντάξει, τελειώνω τη μαλακία εδώ.

......

Τέλειωσα!!!!

......

JJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjj

.....

Καλό βράδυ παιδιά, φιλιά σε όλους!!!

Και να θυμάστε:

Το καλύτερο latex είναι το ελληνικό.

(άσχετο).

Σμούκια! :)

Ρούλης.

Υ.Γ. Αχ ρε Κούλη! Αχ ρε Κούλη!!!

JJJJJJJJJJJ

Μέηλ δεύτερο. Απάντηση Κούλη. Χτες πρωί.

Δεν έχω δάχτυλα να πληκτρολογήσω. Πρωτον γιατί έχει πουτσοκρυο. δευτερον γιατί κουράστηκα από το ροδάκι του μάους να τσουλάω όλο και πιο κάτω. Τρίτον γιατί αναγκάζομαι να ερχομαι στον Κωτσόβολο να βλέπω τα μεηλ σου.

Σου προτείνω να κόψεις την πρέζα. Είναι η μόνη λύση. δεν μπορώ να έχω ένα καθλιπτικό φλωροφίλο πρεζόνι που αντί το βράδυ να γαμήσει παίρνει αμπάριζα τα μέηλ.
Καταλαβαίνεις? Τώρα είσαι νηφαλιος καταλαβαίνεις. Το βράδυ που την πίνεις είσαι σκατά όμως.
Εφτασε εννιάμιση πάω για ένα τρελό χέσιμο.

Σας φιλώ και τους 2.

Μέηλ τρίτο, κι αφού έχουν περάσει αρκετές ώρες, Κούλης προς Ρούλη, μεσημέρι.

Μετά την πολύωρη διακοπή συνεχίζω το παραλλήρημα.

Θα σου μιλήσω για την Πόπη. Σε γουστάρει είναι δεδομένο. Με αυτή τη φωνή νταλικιέρη και αυτά τα τεράστια βυζιά εγώ το ψυχικό θα το έκανα. Ναι ρε μαλάκα. J μου αρέσουν τα βυζιά. J. πειράζει? Εσύ είσαι πρεζόνι του κερατά και εχεις αντίρρηση? Ουτε αυτό πειράζει.

Όχι. Πειράζει. Γιατί σε κανα 2 βδομάδες θα μου στείλει προειδοποιητικό mail το yahoo ότι κάνουμε spam ο ένας στον άλλον με τόσα μεηλ. Κι εγώ δεν είμαι τακτικός σαν εσάς. Εγώ έναν κωδικό βάζω παντού που τον ξεχνάω. Κάποτε έβαζα την ημερομηνία γέννησής μου. Το ξέρω, πρωτότυπο πολύ. Είναι J. Γιατί θα μπορούσα να βάζω το όνομά μου J. Αυτό το κάνω τώρα που καίγομαι. Γιαυτό υπάρχει η ταυτότητα. Για τις δύσκολες στιγμές. Οχι για τους μπάτσους. J

Ουφ να σας πω για το χέσιμο? βασιλικό. J Χτες έφαγα μια κρέπα της μάνα μου που με πήγε αίμα. Μετά για να ανεβάσω αιματοκρίτη εφαγα μια πίτσα καμμένη. Το πρωί η Σίσσυ ξέρει, χέζω σταθερά 9.25-9.30. σήμερα εγινε χαμός μπήκα 9.20 και παίζει να έκατσα κανα 40λεπτο. Ξαναδιάβασα την Athens Voice από χτες. Την έχω μάθει απέξω. Ξέρω και τις διαφημίσεις πίσω με τα bar. Ξέρω και τα ονόματα συντακτών, μοντέρ, γραφιστών, νιώθω σαν να είμαστε όλοι φίλοι. Πιάστηκαν τα πόδια μου μετά δεν μπορούσα να περπατήσω. Λες και με γάμησαν όλοι οι φίλοι μου της athens voice.

Kι εγώ θέλω ένα ποτάκι. J Οχι ένα. Κανα βαρέλι. J Να μεθύσουμε καλά. Να μην βλέπω τίποτα. Να με φωνάζετε στο δρομο και να νομιζω οτι φωνάζετε άλλον. Σαν τη Σίσσυ που οταν μεθάει γελάει συνέχεια χωρίς να της μιλήσεις. Αρκεί να την κοιτάξεις. Γιατί αν μιλήσεις δεν γελάει. ξερνάει απο τα γέλια. Τα ίδια κάνει οταν πίνει στάχτη. J Γελάει συνέχεια και μετά γυρνάει μες στο σπίτι και βαράει κομπρεσέρ. Πιστεύω μέχρι το καλοκαίρι θα έχει πέσει ο όροφος από το πολύ μπρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ μπρρρρρρρρρρρρρρρρ μπρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ.

Τώρα που το σκέφτομαι ρε μουνί με βάζεις να αγοράσω διαλυμένο σπίτι για να μου φάτε τα λεφτά? Θα σας γαμήσω το παρεάκι.

Με κοιτάει ο Σταύρος από το απέναντι γραφείο που γελάω μονος μου και νομίζει οτι ειμαι μαλακας. Τι ποιος ειναι ο Σταύρος ρε ασχετε πρεζάκια? Τι σε νοιάζει? J

Να δω τι θα πει αν τον στειλω σπιτι του και ποιος θα ειναι ο μαλακας που γελάει μονος του. Τελος παντων.

Πρέπει να κάνω καμμιά δουλειά να βγάλουμε το μεροκάματο. Κατάντια γαμω΄τ ην πουτανα μου. J. Δουλεύω σα σκυλί τόσα χρόνια και θα φτάσω να χάσω τη δουλειά μου κατάλαβες? Γιατί ρε μαλάκα μου λές? Οχι μην πεις. Γιατί εχω δουλειά είπαμε και δεν μπορώ να τρέχω πάλι στον Κωτσόβολο. Κατάλαβες? Πουτάνα ανέχεια. Παλιά θα τις αγόραζα τις τηλεοράσεις για παρτη σου. Να βλέπω τα μεηλ. Ναι ρε εχω αρχιδατο φιλο και θέλω 4 τηλεορασεις να βλεπω τα μεηλ του. Η κρίση επηρεάζει τη φιλία . Φαντάζεσαι τον πωλητή που θα με ρώταγε για High definition κτλ κι εγώ θα του έλεγα ότι τις θέλω για να δω κάτι mail. Κι αυτός στην πρέζα θα το εριχνε. Οπότε να τη η δουλειά Πρέζα για όλους. Θα σου έρχεται κι εσένα φθηνά κι απο φίλο θα σε κάνω και πελάτη.

Οντως πρέπει να πάω για δουλειά διώχτε με. Αλλά οχι άλλο μεηλ φίλε αλήθεια. Προτείνω 12ωρη ανακωχή. Θα σβήσουν τα αποτυπώματά μου από τα δάχτυλα και μετά στη γαδα δεν θα με βρίσκουν. Ωραίο αυτό. Αν μου πάρουν αποτυπώματα θα εχω γράμματα από το πληκτρολογιο. θα αλλαξω ταυτότητα και μπροστά δίπλα στη φωτό θα έχει ένα :ΓΦΔΤΓΦΣΑΑΑ

φανταστικό. Θα αρχισω τις ληστειες μετά. πού να με βρουν? Εκτός αν μιλήσετε εσείς. Και τότε θα σας φαω ζωντανούς. Και μετά θα σας χέσω. Με ζωνη και σλιπάκι. αυτή τη χεζοσυζήτηση πρέπει να την συνεχίσουμε.

Φεύγω τώρα πάω σε ένα πελάτη να μου κάνει τα παπάρια κεικ. J

σας φιλώ στη μούρη. J

Μέηλ τέταρτο, Ρούλης προς Κούλη, σήμερα το πρωί.

Μεθυσμένη πολιτεία, γαμώ την κοινωνία!

Αγαπημένε μου Κούλη,

ο τίτλος του μέιλ αυτουνού σίγουρα δεν εκφράζει το περιεχόμενο που θα ακολουθήσει. Ίσως είναι η πρώτη φορά που δοκιμάζω να το κάνω αυτό μεθυσμένος, να συντάξω δηλαδή μέιλ το οποίο να μην ξέρω που θα καταλήξει. Δίχως φόβο και πάθος λοιπόν σου λέω ότι ναι, ήρθε η ώρα να το επιχειρήσω. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι μάπα, αλλά σίγουρα θα αρέσει στη Σίσυ, η οποία θα κοπανιέται πάλι και θα λέει τα γνωστά της: Ευχαριστώ Ρούλη, υπεροξυγονώθηκα, πονάνε οι μασέλες μου, έφτιαξα κοιλιακούς, μου έφυγαν τσίσα στο χαλί, και έπεσα ανάσκελα στο πάτωμα.

Ειδικά δε για την τελευταία ανάσκελη πτώση, έχω να πω ότι εξηγείται επιστημονικά. Γιατί οι γυναίκες όταν γελάνε πολύ πέφτουν ανάσκελα ενώ οι άντρες σκύβουν και κρατούν την κοιλιά τους; Είναι απλό! Ο έντονος γέλωτας προκαλεί έκκριση προσταγλαδινών και LH ορμόνης, ειδικές για την προετοιμασία του σώματος προς αναπαραγωγή. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο, υποσυνείδητα το σώμα παίρνει την ανάσκελη θέση, περιμένοντας το άρρεν να εισέλθει στο δωμάτιο, να εισέλθει στην καρδιά και τελικά να καραεισέλθει εις τον πάτον του θήλεος.

Είπες βέβαια Κούλη μου, αγόρι μου, πανέξυπνο καμάρι μου εσύ, ότι η Σίσυ όταν της μιλήσεις και είναι πιωμένη αντί να γελάσει ξερνάει. Κι αυτό εξηγείται γλυκέ μου εξερευνητή της ζωής. Η Σίσυ είναι μια γυναίκα με ορμές, αποτέλεσμα του οποίου είναι να μπουκώνει με ορμόνες και να μην μπορεί να κάνει τίποτα άλλο παρά να αποβάλλει το περιεχόμενο του κορμιού της με βίαιο τρόπο προς όλες τις κατευθύνσεις. Ειδικά Κούλη μου, πασά μου, παλληκάρι μου κι ασίκη μου, ειδικά λέγω με σένα, όποτε σε βλέπει, και όπως σου έχω ξαναναλύσει, οι ορμόνες βαράνε κόκκινο, πάνε κι έρχονται πάνω κάτω, πάνω κάτω, κεφάλι πατούσες, αριστερό βυζί, δεξιό βυζί, και ξανά τούμπαλιν, με αποτέλεσμα να τρελαίνεται το κορίτσι. Δεν ξέρεις Κούλη μου, αγορίνα μου, αθληταρά μου και φίλε μου, τι βασανιστήριο είναι αυτό για μια γυναίκα. Ως αποτέλεσμα αφήνει όπου βρει την πίτσα, τα ποτά, την πάστα, και όλο γενικά το περιεχόμενο της κοιλιάς της, πριν το αφομοιώσει και το κάνει λιποκύτταρα στα μπούτια.

.....

Κούλη μου,

διάβασα το τελευταίο μέιλ σου με ιδιαίτερη προσοχή και προσήλωση, και τα έχω πραγματικά χάσει με τη ευστροφία σου, την ιδιοφυία σου και την τριχοφυία σου. Ειδικά το θέμα με τα δακτυλικά αποτυπώματα που έθεσες, και την αλλοίωσή τους λόγω έντονης πληκτρολόγησης, είναι ότι πιο σημαντικό έχει να επιδείξει ο υπό το ξανθό περίβλημα εγκέφαλός σου. Έμεινα άφωνος, αγέλαστος και ακούνητος. Είπα, να ρε ρούλη μαλάκα, να ρε αρχίδι, να ρε ξεκολιάρη γιατί τον έχεις φίλο! Γιατί πάνω απ' όλα σκέφτεται. Ναι Κούλη. Σκέφτεσαι. Κι επειδή κι εγώ σκέφτομαι ότι αν συνεχίσω τη σκέψη μου θα με πάρει ο διάολος, τη σταματάω εδώ! JJJJJJJJJJJJJJJJJJJJ

Αχ Κούλη!!! Αχ Σίσυ!!!!

Αχ Βάνα Μπάρμπα! (άσχετο, αλλά πάντα ήθελα να το πω).

.....

Σήμερα είναι Σάββατο και δουλεύω το πρωί εκτάκτως. Εκτάκτως θα έχουμε και απολύσεις μέσα στο επόμενο 15νθήμερο. Εκτάκτως στέλνω κι αυτό το μέιλ απόψε, αν και αργά, έτσι, για να τριτώσει.

Το τελειώνω έτσι απλά, να μη σας κουράσω άλλο.

Έτσι κι αλλιώς, κουράζεστε κι από μόνοι σας...

Καμιά φορά υπάρχουν περίεργοι τρόποι να ξεδώσεις και να βγάλεις από μέσα σου την πίεση. Ελπίζω να μην με παρεξηγήσατε που επέλεξα απόψε αυτή τη μέθοδο του μέιλ.

Πάω να κοιμηθώ.

θα τα πούμε.

Φιλιά.

Μέηλ πέμπτο, απάντηση Κούλη προς Ρούλη, σήμερα το πρωί.

Ξεχάσατε και οι δύο ότι εγώ Σάββατο δουλεύω.

ΑΡΑ ΒΛΕΠΩ ΜΕΗΛ><<<<>>><<<><< ΧΕΛΛΟΟΟΟΟΟΥΥΥΥΥ?????

Καταρχήν η παράννοια έχει πιάσει ταβάνι. Τι ταβάνι έχει κρεμαστεί από το κέντρο της σκεπής και και ξηλώνει τα κεραμίδια.

Πριν σας παραλάβω και ιδιαίτερα εσένα αγαπημένε φίλε μου Ρούλη να σας πω ένα φανταστικό βράδυ που πέρασα χτες. Αφού πήγα σε ένα μαλάκα, αρχι μαλάκα που προφανώς δεν είχε τι να κάνει Παρασκευή βράδυ και δεν είχε παρέα και λέει, δεν παίρνω σε εκείνη την εταιρία να ερθει κανας μαλάκας να μου κάνει παρέα που είμαι μόνος ? J

Ετσι κι πήγα. Έχει μια γραμματέα εκεί, μια που για να την πηδήξεις πρέπει να ανανεώσεις την άδεια αλιείας από το υπουργείο. Σα χάνος είναι. Τι χάνος, σαν ξεκολιασμένο κοκκινόψαρο. Τελος παντων πάω εκεί, καλησπέρα λέω, γεια μου λεει. Έχω ραντεβού με τον κο Αρχίδη λέω, αααααα δεν είναι εδώ μου λέει. Η ώρα 9.30 τώρα έτσι? είμαι από τις 8.30 το πρωί στη δουλειά και είναι 9.30 παρασκευή βράδυ.

Τι δεν είναι εδώ, της λέω., αφού έχουμε ραντεβού.

Για μισό λεπτό να δω, μου λέει. ΑΑαααα ναι με συγχωρείτε. Εδώ είναι. Περιμένετε λίγο.

Αυτό στις 9.30. Με δέχτηκε στις 9.50!!!!! ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΤΟΣΗ ΩΡΑ ΜΟΥ ΛΕΣ????? ΚΑΙ ΝΑ ΓΑΜΟΥΣΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟΨΑΡΟ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΝΤΕΧΕ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ????? ΑΦΟΥ ΑΠΕΞΩ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΓΑΜΩΤΗΜΑΝΑΣΟΥΜΕΣΑ.

Μπαίνω στις 9.50. Μου παραλαμβάνει τον ενικό με τη μία. Ελα κάτσε φίλε. Νταξει απέξω που περίμενα ήμουνα αεροπλάνο, επιβατικό. Και με τον ενικό γίνομαι F16. Από αυτά που διπλώνουν τα φτερά και μπαίνουν στα καράβια. Για να χωράω μέσα στο δωμάτιο και να του τα κάνω λίμπα όλα.

Να μην σας τα πολυλογώ με έκατσε εκεί 40 λεπτά να ακούω τις ιστορίες του για τη δουλειά, για τις γκόμενες, για το πόσο γαμάτος ήταν πριν 10 χρόνια και φυσικά για τη δουλειά μιλήσαμε 5 λεπτά περίπου όπου μου είπε τη φανταστική ατάκα πως δεν θέλει να αγοράσει απλά να έχουμε επαφή μήπως και δει κάτι που θέλει στο μέλλον. ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΑΦΗ? ΓΚΟΜΕΝΕΣ? ΚΟΥΜΠΑΡΟΙ? ΓΑΜΟΥΣΑΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΓΚΟΜΕΝΑ? ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΕ ΑΡΧΙΔΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΒΡΑΔΥ? Εφυγα με τα ματια κατακόκκινα απο τα νευρα. Ηθελα να γυρίσω πίσω με το παπί, να σπάσω τη τζαμαρία με μια σούζα και να μπω μέσα να κάνω σούζες και να αφήνω ροδιές και λάδια πάνω στην λευκή μοκέτα που είχαν και φυσικά στη μούρη του. Να πάει στο σπίτι του και το κούτελό του να γράφει METZELER επάνω.

Αυτά για χτες. Ρούλη τώρα σειρά σου. Οπως νιώθεις είμαι ήδη γκαζωμένος. Παίζει να ήπια και μισό μπουκάλι τζιν σκέτο χτες για να ηρεμήσω αλλά τίποτα.Έχω έρθει εδώ και βαράω κομπρεσέρ κανονικά. Σαν τη Σίσσυ. Μόνο που εμείς είμαστε ισόγειο. Οπότε μέχρι το μεσημέρι παίζει να έχω βρει πετρέλαιο. J

Καταρχήν η Σίσσυ πέφτει ανάσκελα για 2 λόγους. J Πρώτον για να σου δείξει ότι τα βυζιά της στέκονται και φαίνονται ενώ είναι ανάσκελα. Δεν είναι αυτό το πλαδαρέ που είναι σαν ληγμένη φρουτόκρεμα σε πολυμπάγκ. Είναι εκεί. Το πιασες?Είναι γκομενάκι ρε μαλακα η φίλη μας. J Και 2ον πέφτει ανάσκελα γιατί αν πέσει μπροστά θα πέσει πάνω σε καμμια πούτσα έτσι καυλιάρηδες που είμαστε. Φυλάγεται ρε τι νόμιζες? Επειδή το παίζει άνετη και δεν μασάω και δεν κατλαβαίνω και νταξει λίγο αντρουά και καφρέ. Αμα πέσει στο λάκκο με τα αγγούρια δεν γίνεται, με κάποιο θα δροσιστεί. Ετσι είναι η φίλη μας. Αξιοπρεπής και προσεκτική. J Μην κοιτάς που μου έπιανε εμένα λίγο το μπούτι. Δεν μετράει, τον έχω πάντα αριστερά. Μαλακα μολις συνειδητοποίησα ότι ο πουτσος μου ειναι κομμουνιστής. φτου φτου φτου φτου θα τον πάω για εξορκισμό. J

Ρούλη μεθυσμένος μ'άρεσεις πολύ. Λύνεις αυτό το γραβατέ που εχεις πάνω σου και γίνεσαι άνθρωπος. J Πραγματικά ώρες ώρες όταν το παίζεις σοβαρός μου ρχεται να παραγγείλω ενα κιλό τζατζίκι και να στο τρίψω στη μούρη. Να πέφτει στο γκρι σακάκι σου και να βρωμάει σκορδίλα . J Να νιώσεις λίγο άνετα βρε αδερφέ. Ρούλη αλήθεια είσαι πολυ καλός φίλος πια. Διασκεδάζω τόσο πολύ μαζί σου. Εχεις ένα τόσο εξυπνο και αληθινό χιούμορ που σε απολαμβάνω. Αυτά όταν ερχεσαι με τις φόρμες. όΤαν φοράς εκείνα τα γραβατέ το είπαμε. Θέλω να σου βάλω σάλτσα για μπουρίτος μέσα στα σκαρπίνια και να περπατάς και να ακούγεται πλαφ πλαφ και να στάζει κόκκινη σάλτσα παντού. J

Επίσης για τη δουλειά σου. Καταρχήν μην ανησυχείς καθόλου. Είσαι γαμάτος. Δεν παίζει να σε διώξουν. Αν το κάνουν να ξέρεις ότι θα πάμε με το παπί μέσα στα γραφεία και σου υπόσχομαι να κατεδαφίσω τον όροφο. Σιγά μην τους αφήσουμε τίποτα όρθιο. Αν σε ρωτάνε ποιος είναι αυτός πες τους δεν ξέρω. Χάλασε το αμάξι και προσφέρθηκε να με φέρει. Η εταιρεία σου είναι και πολυόρωφη ε? Φανταστικό. Ελπίζω να έχετε μεγάλο ασανσέρ για να ανέβω σε όλους τους ορόφους.Με το παπί J. Λίμπα. όλα J. Γραφεία, τσάντες, χαρτιά, κομπιούτερ. Θα κάνω σπινιές πάνω στα φωτοτυπικά, θα βγω με κανα νιπτήρα για κωλοφάναρο. Όμορφα πράγματα. Στο λέω φιλαράκι. κάντους προώθηση αυτό το mail να ξέρουν. Απλά μην έχει χαλάσει το ασανσέρ γιατί δεν μπορώ να το ανεβάζω από τις σκάλες ρε συ με πονάει η μέση μου τώρα τελευταία.. Αλλά για πάρτη σου δεν πειράζει. Μια βδομάδα ΛΕοντος θα φοράω. Κι ας μυρίζω εκείνη τη σάπια μυρωδιά που είναι λες και έχεις πεθάνει και σε ξεθάβουν να δουν μην έγινε κανα λάθος.

Σας αφήνω τώρα βλέπω εναν να παρκάρει απέξω κι ελπίζω να μπει να αγοράσει τίποτα γιατί αλλιώς βλέπω το τζατζίκι να το τρώει στη μούρη αυτός.

Μην ανησυχείς θα βρω και για σένα. Εχουμε ντελικατέσεν στα 200 μέτρα.

Φιλιά

Και αυτό λοιπόν κυρίες και κύριοι ήταν ένα μικρό δείγμα των φίλων που έχω. Να είστε όλοι καλά, τα ξαναλέμε, καλό ΣουΚου:)

5 χρόνια Blog.

2011-11-17T14:27:00.000+02:00

Που να το 'ξερα όταν άνοιγα αυτό το blog τι θα γίνει. Θυμάμαι ήμανε μπροστά στον υπολογιστή σε κείνη τη γαμοδουλειά που για άλλους ήταν (και είναι) γαμάτη, τρέντι, ωραία, γκομενοπαγιδιάρικη και τα τοιαύτα ενώ για μένα ήταν (και είναι) χάσιμο χρόνου και κάψιμο εγκεφάλου. Πολλά νεύρα είχα τότε. Κι ήθελα κάπως να το προωθήσω όλο αυτό, να το εκτονώσω ρε παιδί μου, δε γινόταν. Όχι τίποτα, αλλά αν δεν το έκανα, θα σηκωνόμουν καμιά ώρα και θα πήγαινα σ' αυτόν τον μαλάκα τον ανεγκέφαλο τον αποπάνω μου και θα του κοπανούσα το κεφάλι στο πληκτρολόγιο σε ανύποπτο χρόνο και μετά θα είχαμε άλλα. Είχα και το πανεπιστήμιο τότε, έπηζε το κεφάλι μου, συν πόσα άλλα δικά μου και κάτι έπρεπε να κάνω. Έτσι λοιπόν, Οκτώβριος ήταν που άρχισα να το σκέφτομαι αλλά κώλωνα, ντρεπόμουν κάπως, έλεγα τι σκατά, θα διαβάζει ο καθένας αυτά που γράφω; Άσε που σκεφτόμουν μην τα δει κανείς γνωστός κι έχουμε άλλα. Τελικά έφτασε Νοέμβριος κι ακόμα να ανοίξω blog. Το όνομα το ήξερα από την πρώτη στιγμή. Κωλόγρια φυσικά.

Αφού γκρίνιαζα, θύμωνα, είχα μαζεμένο πολύ πράμα, κάπου ήθελα να τα πω, να ξεσπάσω, να βγάλω από μέσα μου την τσαντίλα και Κωλόγρια ήταν το τέλειο όνομα. Κάτι κωλόγριες δε λυσσάνε και σηκώνουν τα χέρια και φωνάζουν ΑΙΣΧΟΣ σε κάτι λαϊκές (μαζι με κωλόγερους φυσικά - αγαπημένη κίνηση με κολλητό - μαζί στον καναπέ να βλέπουμε tv και να σηκώνουμε τα χέρια σαν συνεννοημένοι και να φωνάζουμε ΑΙΣΧΟΣ ΑΙΣΧΟΣ ΑΙΣΧΟΣ), τσιρίζουν, σου πρήζουν τ' αρχίδια κλπ; Ε, έτσι ήθελα να κάνω κι εγώ, να γκρινιάξω μέχρι τελικής πτώσης. Κωλόγρια εντωμεταξύ με είχε αποκαλέσει ο κολλητός φυσικά που όταν ήμασταν νεότεροι κανόνιζε η παρέα να βγούμε κατά τις 12 το βράδυ και γω βαρούσα ντάγκλες και νύσταζα και γκρίνιαζα και έλεγα ''τι ώρα είναι αυτή να βγούμε, πάτε καλά;'' και μου έλεγε "Άντε μωρή κωλόγρια σήκω που θες να κοιμηθείς". Έτσι, δένανε όλα πολύ ωραία και το όνομα είχε βρεθεί. Αλλά εγώ ακόμα να ανοίξω το Blog.

Προχωρούσε ο Νοέμβριος, τα αρχίδια που δεν είχα πρηζότανε όλο και περισσότερο και λέω ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΘΑ ΤΟ ΑΝΟΙΞΩ ΤΩΡΑ και κει που πάω να το ανοίξω το Blogάκι, βλέπω το ημερολόγιο. Ήταν 15 Νοέμβρη. Και σταματάω. Και σκέφτομαι. Αφού πάω που πάω να την κάνω τη μαλακία, δεν την κάνω ολοκληρωμένη; Και το άνοιξα στις 17 του μήνα έτσι, για να είμαι και γω επαναστατική και καλά, ξέρω γω, για τη φάση, μου άρεσε.

Που λέτε. Πόσα πράγματα γίνανε από τότε.. ουουου.. Τη δουλειά την παράτησα εννοείται, να πάνε να γαμηθούνε. Τώρα μια χαρά είμαι. Τελικά. Γιατί από τότε μέχρι τώρα των παθών μου τον τάραχο έχω τραβήξει κι εγώ. Μην κοιτάτε που μαλακίζομαι, εγώ ξέρω τι κάνω όταν κλείνουν τα φώτα της αυλαίας (συγκινητική στιγμή, δακρύστε παρακαλώ), όταν μαζεύουν τα ποπ κορν οι καθαρίστριες κάτω από τα καθίσματα, όταν πατάνε το κουμπάκι της ηλεκτρικής να σκουπίσουν και το μόνο που ακούς είναι κείνο το αντιπαθητικό ιιΙΙΙιιιΙιΙΙιΙΙιΙιιιιι το οποίο είναι τόσο μα τόσο διαφορετικό από το χειροκρότημα (έχετε πεθάνει στο κλάμα έτσι;)

Και μετά τις ως άνω μαλακίες, απλώς λέω ότι πέρασα διάφορα, αλλαγές μεγάλες, θανάτους, μετακομίσεις, συναισθηματικά ανεβοκατεβάσματα και άλλα περίεργα αλλά πέρασα και καλά. Πήγα από δω, πήγα από κει, γνώρισα κόσμο και ωραίο κόσμο. Πολύ καλά παιδιά. Κάποια απ' αυτά είναι φίλοι και φίλες μου πια. Για παράδειγμα, θα σας δώσω παρακάτω ένα διάλογο που έγινε μέσω e-mail από δύο αγόρια-φίλους που βγήκα χτες μαζί τους για μία-δυο-τρεις μπύρες και στάλθηκε από τον ένα στον άλλο με μένα κοινοποίηση. Το γέλιο που έριξα μ' αυτά τα μέηλ έχω να το ρίξω πολύ καιρό. Πόνεσε η καρδιά και το συκώτι μου με τους μαλάκες. Θα δείτε παρακάτω.

Κατόπιν τούρων λοιπόν, επιβεβαιώνεται πως αν δεν είχα ανοίξει αυτό το blog, δεν θα είχα εκτονωθεί, δεν θα είχαν συμβεί ένα σωρό ωραία πράγματα, δεν θα είχα γράψει το βιβλίο μου ας πούμε και δεν θα είχα γνωρίσει τόσα φοβερά άτομα.

Οπότε, σας ευχαριστώ όλους πολύ, συνεχίζουμε ακάθεκτοι εδώ, να λέμε και να χώνουμε, να αστειευόμαστε και να γουστάρουμε. Σας φιλώ, να προσέχετε, να είστε καλά, να αγαπάτε, να χαμογελάτε, να σκέφτεστε και να προχωράτε μπροστά.

Παραθέτω τον διάλογο.

Αλλάζω φυσικά τα ονόματα μας όπου υπάρχουν -και μόνο, τίποτα άλλο- και τα αντικαθιστώ ως εξής:

Φίλος που έστειλε αρχικά το μέηλ: Ρούλης.

Φίλος που απάντησε στο μέηλ: Κούλης.

Εγώ: Σουλάκι

Μερικές πληροφορίες για να μπορέσετε να παρακολουθήσετε τον όμορφο αυτό διάλογο:

1. Ο Ρούλης, κάθε φορά που μας στέλνει μέηλ, όταν μας στέλνει χαμόγελο, το γνωστό :), μας έρχεται ως J. Και χτες του λέει ο Κούλης, γιατί ρε μαλάκα μας στέλνεις J; Σας τικ είναι. Κι αυτός μας απάντησε ότι το αλλάζει το πληκτρολόγιο του.

2. Ο Κούλης μου έλεγε χτες ότι ο Ρούλης του στέλνει κάθε βράδυ μέηλ και του σπάνε τα αρχίδια γιατί αυτός το ανοίγει πρωί πριν το χέσιμο και είναι τόσο μεγάλα που δεν μπορεί να τα παρακολουθήσει. Εγώ στο σημείο αυτό, παρακάλεσα να μου τα κάνει κοινοποίηση γιατί μου αρέσουν τα μεγάλα μέηλ από φίλους, διασκεδάζω.

3. Σε κάποια φάση έλεγα πως πρέπει να αγοράζουμε μόνο ελληνικά πρόϊόντα, αρκετά με τα πορτοκάλια Εκουαδόρ και φράουλες Αργεντινής. Περιττό να σας πω τι έγινε.

4. Μιλήσαμε για γκόμενες και στρατό όπου ο Κούλης πήγαινε λέει να χέσει με το φανελάκι και το βρακί και μια ζώνη στο χέρι, την οποία έδενε στο χερούλι να κρατάει κόντρα να χέζει καλύτερα.

5. Με πείραζαν συνέχεια και μου έλεγαν άντε πήγαινε να κατουρήσεις να δούμε τον κώλο σου.

6. Ο Ρούλης έλεγε ότι γουστάρω τον Κούλη επειδή τον έσπρωχνα κι έπεφτα πάνω του όταν γελούσα (όπως κάνει η Μενεγάκη καλή ώρα).

7. Ήπιαμε μπύρες και γω ρευόμουν ακατάπαυστα.

Καλή διασκέδαση.

Μέηλ πρώτο.

Ρούλης.

Καλησπέρα.

θα ήθελα να αρχίσω απόψε με μια παρατήρηση.

Αν ήσουν γκόμενα, θα σου έγραφα μέιλ βραδιάτικα ή θα σε είχα ξαποστείλει;

....

Νύχτωσε πάλι.

Όλο νυχτώνει τώρα τελευταία.

Νυχτώνει νωρίς, πιο νωρίς από παλιά αλλά όχι τόσο νωρίς όσο θα νυχτώνει σε λίγο καιρό. :Ρ

(σου είπα, αν βάλω cc κωλόγρια, θα γράφω μαλακίες!!!).

.....

Ωραία περάσαμε απόψε. Μου άρεσε που μου είπες ότι μ' αγαπάς και σου απάντησα ότι σ' αγαπώ. Και μετά που μου ξαναείπες σ' αγαπώ και σου απάντησα κι εγώ πάρα πολύ ήταν πολύ όμορφο. Και μετά πάλι, που με ρώτησες αν θα γαμηθούμε και σου είπα θα έρθει η ώρα, κι αυτό ήταν ωραίο. Όχι όμως τόσο όσο το σ αγαπώ που είπες μετά και σου χαμογέλασα με νόημα. Επίσης ήταν ωραίο που είπαμε ότι το Σουλάκι τον κουνάει καλά όταν είναι γεμάτη η κύστη της και πάει να την αδειάσει.

.....

Μου άρεσε που μιλήσαμε και για τις εμπειρίες μας με τις κουράδες στο στρατό! Τι όμορφη συζήτηση. Έπινα τη μπύρα και η συζήτηση γέμιζε τις αισθήσεις μου. Επίσης ήταν ωραίο σημείο η περιγραφή που πήγαινες να χέσεις με τη ζώνη το σλιπ και το φανελάκι. Αλήθεια, γιατί δεν έβγαζες το φανελάκι να είσαι μόνο με το σλιπ? Και τι σλιπ ήταν αυτό, η πατροπαράδοτη σκελέα ή φόραγες μεταξωτό βορείων προαστίων?

.....

Χάρηκα πολύ επίσης που η κωλόγρια ήπιε ξένη μπύρα. Είναι η απόδειξη ότι όσο κι αν αντιπαλέψεις το σύστημα, την κρίσιμη στιγμή το σύστημα θα σε γαμήσει! Επίσης σκέφτομαι ότι τα φυστίκια πρέπει να ήταν εισαγωγής αιγύπτου, ενώ τα καρότα από βουλγαρία.

Αλήθεια, τα τρως τα αγγουράκια?

....

:) (αυτό είναι χαμόγελο, αν βγει J θα το σκίσω!)

....

Την επόμενη φορά που θα βγούμε πρέπει να μείνουμε πιο αργά έξω. Δεν μπορεί οι βλαχογκόμενες να κάθονται πιο αργά από μας! Όταν μπήκα μετά στο μετρό με κοίταγε ένας μαύρος. Θυμήθηκα μια ιστορία που μου είπε ένας φίλος που περνούσε από το χημείο κι ένας μαύρος από αυτούς που κάνουν πιάτσα εκεί του είπε: Μεγκάλε, τέλει μέλι? Περίμενα κάτι να του πει ο μαύρος, αλλά δεν του είπε. Αυτό προέκυψε αυθόρμητα, δεν το επεδίωξα εγώ να το αναλύσω.

....

Βλέπω ράδιο αρβύλα. Δεν ξερω τι ώρα θα τελειώσω αυτό το μέιλ και θα πατήσω send. Έχω και το Μπάμπη στο μσν, να μου λέει ότι θέλει να κάνουμε ομαδικό σεξ. Της είπα αγάπη μόνο και μου απάντησε, οκ, να έρθει τότε μόνο μαζί μου! Ρε γαμώτη, νομίζω ότι όλες με ποθούν και με ερωτεύονται.!!!!

.....

Α, σ' αγαπάω πολύ, στο είπα? (ζήλια κωλόγρια!).

.....

Λοιπόν, το Σουλάκι σε γουστάρει. Δεν πρόκειται όμως να γίνει τίποτα μεταξύ σας. Όχι, όχι, παρόλο που θα ήθελε. Κι αυτό επειδή τα χρώματά σου είναι γερμανικά, και μόνο που μπορεί να σκεφτεί ότι πάει με εισαγόμενο γκόμενο φρικάρει. Τον άντρα τον θέλει βέρο έλληνα, τουλάχιστον τον πηδάς που τον πηδάς, να μείνει στον τόπο του, μην πάρει τον έρωτα και τον πάει abroad.

....

Λες να αρχίσει να ποθεί εμένα που είμαι πιο μπρουτάλ?

Ο μοντιέ!

Μερικές φορές με θαυμάζω για το λεξιλόγιό μου.

.....

Σκεφτόμουν πως αν δώσεις το μπάτζετ της δουλειάς να αγοράσεις το σπίτι του Σουλακίου, και το Σουλάκι μετά με τα λεφτά μπει συνεταίρος στη δουλειά σου, θα έχεις και ένα σπίτι δικό σου επιπλέον, και το μπάτζετ πίσω ακέραιο, και το Σουλάκι υπάλληλο τζάμπα. Για σκέψου το!!!!

......

Η νύχτα περνάει, κάθε φορά που βγαίνουμε περνάμε ωραία, περίεργο αλήθεια όμως αληθινό, και μου αρέσει όταν η ζωή κυλάει αβίαστα ανάμεσα σε μένα και τους ανθρώπους.

Ερωτεύομαι τους φίλους μου. Αλήθεια.

Κι όσο βλέπω ότι το αξίζουν, τόσο γίνομαι χαλί να με πατήσουν.

.....

Τώρα νιώθω ότι το Σουλάκι είναι μπανιστιρτζού με το ζόρι, διότι ως cc ούτε μπορεί να απαντήσει διότι δεν την αφορά άμεσα το μέιλ, και παρακολουθεί και όσα γίνονται βουβή.

Μου αρέσει το μαλλί της. Σκεφτόμουν να φτιάξουμε κούκλες με το μαλλί της που να γελάνε κακαριστά, να κλάνουν και να ρεύονται, και τις ονομάσουμε "κουκλίνι μπουσουλίνι κλανοσκατουλίνι". Θα χέζει και πλαστελίνη και τα παιδάκια θα της αλλάζουν πάνες.

....

Κούλη, ελπίζω να διαβάζεις ακόμα, έχει λίγο ακόμα.

.....

Κανόνισε πότε θα βγούμε για καμιά μπύρα, σε έχω ήδη πεθυμήσει. Δεν σου λέω να έρθεις αύριο (σήμερα δηλαδή) διότι είπες ότι έχεις πελάτη και δεν θες να αργήσεις το βράδυ.

Δεν πειράζει, την επόμενη φορά. :)

......

Πρέπει να πάμε οι δυο μας ένα ταξίδι, κοντινό, μακρινό, ότι νά ναι. Αν με έχει πιάσει και το κέφι, δεν θα μας μείνει άντερο.

.....

Νομίζω γενικά ότι είμαι καταθλιπτικό άτομο.

.....

Τώρα που γράφω ξανά τα πλήκτρα κροταλίζουν. Διψάω. Λέω να φάω ένα τοστ. Η πόπη με ρώτησε τι κάνεις, την πήρα τηλέφωνο να την ρωτήσω κάτι και με ρώταγε για σένα. "Όλα καλά με τον Κούλη;" με ρώτησε. Της λέω, γιατί, ξέρεις κάτι; όχι λέει , από ενδιαφέρον.

.....

Κι εδώ κλείνω το μέιλ αυτό.

Δεν είναι πολύ αργά, 12 30 μόνο. Ίσως γι' αυτό και δεν μου βγήκαν όλα όσα ήθελα να πω. :)

Φιλιά πολλά μαλάκα.

Φιλιά και σε σένα cc!!! :Ρρρρρρρρ

--
Ρούλης.

Μέηλ δεύτερο.

Η απάντηση του Κούλη.

Φίλε καλημέρα από τον Κωτσόβολο. Αγόρασα 4 οθόνες και τις σύνδεσα μόλις για να απολαύσω άλλο ένα μεηλ σου. J

Ελα πες την αλήθεια πίνεις πρέζα. Πήγες στο σταθμό στον μαύρο και του είπες, φίλε έχω 20 ευρώ έχεις 2 g? Και σου είπε ναι. JJ

Μετά πήγατε μέ το μετρό μέχρι τη δουκίσης πλακεντίας και πίσω και σε κάθε σταθμό βαράγατε κι απο μία ένεση. Αλλά με 20 ευρώ δεν ήταν πρέζα, ήταν αμμοχάλικο. Πρέπει να είσαι κωλοτρυπίδια. Οχι πρέπει, είσαι. JJJ

Η γυναίκα κατάλαβε ότι δεν ήμασταν μαζί γιατί μπαίνοντας στο σπίτι άφησες, κλειδιά κινητό και το λάστιχο για τη φλέβα. JJJ

δεν πειράζει εγώ θα σε βοηθήσω. Μεθαδώνη δεν εχω αλλά νομίζω ότι βαράς μόνο όταν είμαστε μαζί (μετά δηλαδή). JJJJ

Ντάξει με έχει πιάσει μια τρελή μαλακία τώρα. J

Δεν ειναι τίποτα το J. Ένα τικ. J . Ανθρωποι είμαστε J. Να μην έχουμε κι ένα τικ J? Σιγά ρε μαλάκα εσύ θεός είσαι και δεν εχεις J? Δηλαδή τικ? J?

Δεν γίνεται να μην περάσουμε υπερ γαματα γιατί είμαστε γαμώ τα άτομα.

Τελεία και παύλα. J (μην ξεχνιέσαι)

:Ppppppppppppppppppppppppppppp

Καλημέρααααααααααααααααααααααααααα

Κι αυτό ήταν ένα δείγμα των ανθρώπων που κυκλοφορούν στο ίντερνετ και μπορεί να τους γνωρίσετε κάποια μέρα. Όχι τίποτα, αλλά αυτοί οι δύο τύποι χτες με ρώτησαν σοβαρά αν πιστεύω ότι όλοι όσοι έχουν blog είναι ψυχοπαθείς, σχιζοφρενείς και τα τοιαύτα και είπα όχι. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Σας φιλώ! Να ζήσει το Πολυτεχνείο βρε! ..Τόσες φασαρίες, τόσος χαμός, νεκροί μαλακίες και γιατί; Για να ξανάχουμε χούντα και πρεζάκια-ζόμπι μπροστά στα Πολυτεχνείο; Τέλος πάντων. Να ζήσουμε να μας χαιρόμαστε και εις άλλα με υγεία. Πορτοκαλάδες να πίνετε που είναι δυναμωτικές!

Η Σαμάνθα γυμνάζεται άπλυτη στη Βουλή.

2011-11-08T12:12:00.003+02:00

Εγώ ένα Σαμανθάκι ήθελα να πάω και δε με πήγανε. Δεν είναι γραφτό μου ρε παιδί μου να πάω Boom Boom, εντάξει, το κατάλαβα, δεν λέω τίποτα. Αφού πλέον, κάθε φορά που θα παίξει η ιδέα να πάμε και είναι σίγουρο γκαραντί και μόνο με πυρηνικό ολοκαύτωμα θα το χάσουμε, όσο πλησιάζει η μέρα, τόσο πιο σίγουρη ειμαι ότι δε θα πάμε και πάντα έτσι γίνεται. Μία θα πονάει ο κώλος κάποιου και θα παρασύρει σε πονόκωλο και τους υπόλοιπους, την άλλη θα βρέχει και η λάσπη ενοχλεί στα νεφρά κάποιου άλλου ο οποίος θα έχει φανταστική πειθώ και θα συμπαρασύρει και τους υπόλοιπους κλπ. Έτσι και τώρα. Το είχαμε κανονίσει, θα ερχόταν και η Σαμάνθα Φοξ στη Boom Boom, μιλάμε δεν έχεις καλύτερη ευκαιρία να πας σε ένα τέτοιο μέρος, είναι σα να κατεβαίνει ο Τσακ Νόρις για τρεις ώρες στο Σύνταγμα, δε θα πας, θα το χάσεις; Κι όμως, θα το χάσεις ρε συ γιατί δεν είναι γραφτό σου. Θα βρεθεί κάποιος που θα σου πει ότι το Σύνταγμα είναι μακριά αν υπολογίσεις την απόσταση από τους Δελφούς που δημιουργεί τρίγωνο με την Αθήνα και την Ολυμπία (660 στάδια) και άρα αν συνυπολογίσεις και την διαφορά ώρας Άμστερνταμ - Δελχί, δε γίνεται φυσικά να πάτε. Και βρίσκεται κάποιος άλλος που τον πιστεύει και βαριέται να κάνει τόση διαδρομή, που να τρέχεις Δελφούς, Άμστερνταμ και Δελχί για ένα Τσακ Νόρις, να πα να γαμηθεί κι αυτός και βρίσκομαι εγώ κάθε φορά σα μαλάκας να κουνάω τη σημαιούλα της χαράς μόνη στο σπιτάκι μου και να σκέφτομαι ότι τώρα θα είναι γριές με τούλια και θα χορεύουν αγκαζέ με γέρους και στενοχωριέμαι.

Συμπέρασμα: δε με αγαπάει κανείς.

Αλλάζουμε θέμα. Πίκρα σας λέω, αυτό με τη Σαμάνθα με τραυμάτισε. Τέλος πάντων. Γράφτηκα στο γυμναστήριο του Δήμου και δεν έχω καλύτερο σας λέω. Το τι διασκεδάζω δε λέγεται. Είμαι γραμμένη και στο άλλο, ναι, φυσικά, αφού είμαι τόσο φιτ που πιο πολύ δεν πάει, άμα με δείτε θα βάλετε γυαλιά ηλίου και κράνος μην σας τυφλώσουν και σας χτυπήσουν οι μύες μου, δεν το συζητώ. Γράφτηκα και στου Δήμου για να έχω περισσότερες επιλογές, 10€ το μήνα κάνει, χέστε με. Και στο άλλο τα έχω προπληρώσει ήδη για 6 μήνες, οπότε πάω όπου θέλω, ό,τι ώρα μου έρθει. Αυτό του Δήμου το αγαπώ. Είναι μόνο γριές και γω. Με κάργα πλαστικές κάποιες, βαμμένες, μαλλί κάγκελο, τις αγαπώ, θέλω να τις φιλήσω. Για να καταλάβετε πως είναι αυτές οι κυρίες, πηγαίνετε στο μπάνιο, βαφτείτε όπως να΄ναι, τσιτώστε το πρόσωπό σας με μανταλάκια γύρω γύρω και βάλτε μια ξανθιά περούκα τύπου Μέριλιν Μονρόε και είστε έτοιμη, θα έχετε την εικόνα που έχω εγώ! Εντωμεταξύ λέω μαλακίες αλλά άμα τις δείτε, 75-80 χρονών η καθε μία, να κάνουν τις ασκήσεις μιλάμε και να μη μασάνε και γω να τεζάρω για πλάκα. Τις προάλλες είχα ξαπλώσει ανάσκελα στο στρωματάκι και διαλογιζόμουν κοιτώντας το ταβάνι, ε δε θα πεθάνω κιόλας από τη γυμναστική, παράτα με. Χτες πήγα και είχε αυτή τη μαλακία που σιχαίνομαι αλλά δεν ήξερα ότι ήταν αυτό, λυσσάνε κι αυτοί στα γυμναστήρια και βάζουν και καλά διάφορα ονόματα για τις διάφορες μαλακίες που κάνουν. Πες χοροπηδητό αερόμπικ της πούτσας να καταλάβω τι φρι ντανς και φιτ πάουερ και αρχίδια μάντολες; Πήγα που λέτε και ντάξει, το τι γέλιο έριξα δε λέγεται. Οι γριές έπεφταν η μία πάνω στην άλλη γιατί δεν ξέρω, θεωρούν ότι επειδή μεγάλωσαν σε ηλικία, αναλογικά τους ανήκει το μισό γυμναστήριο σε χώρο; Εγώ είπα σε μία, όχι και τόσο γριά, μπορείτε να κάτσετε σε ένα σημείο και μου λέει δε γίνεται! Φανταστική; Άμα φας κανένα κλώτσο όμως, σκέφτηκα, δε θα φταίω εγώ μετά. Δεν έφαγε τελικά, μας ξάπλωσε η γυμνάστρια και τη γλύτωσε. Η γυμνάστρια τώρα. Η συγκεκριμένη. Ήμαρτον κυρία μου, μη λες όλες τις λέξεις με κατάληξη σε -άκι, δεν γυμνάζομαι με το Μαμαλάκη. Το γονατάκι ψηλά, το ποδαράκι δεξιά, το χεράκι στο κωλαράκι σας, τελείωνε, είναι εκνευριστικό αυτό το πράμα.

Αυτό το γυμανστήριο, του Δήμου, είναι ορίτζιναλ, είναι άνθρωποι του λαού, απλοί, λυτοί, πάνε να γυμναστούν. Το άλλο που είμαι γραμμένη καιρό, είναι για φάπες. Όχι όλοι, υπάρχουν και νορμάλ άνθρωποι, όπως εγώ ας πούμε, αλλά ως επί το πλείστον, πάνε εκείνοι οι πρησμένοι που ο εγκέφαλός τους έχει υποστεί σμίκρυνση από τις ορμόνες που ποτίζονται για να φουσκώσουν και να γίνουν σαν μπαλόνια και είναι λίγο εκνευριστικό γιατί: πρώτον, έχουν ύφος του τύπου τι γκόμενος είμαι γω τώρα ρε πούστη μου ενώ η αλήθεια είναι ότι μεγάλε, είσαι σα γαμώ το σπίτι μου και σ' έχω μόνο για να μου κουβαλάς κανένα καρότσι στη λαϊκή. Δεύτερον, οι γκόμενες είναι επίσης με ύφος τύπου γυμνάζομαι, έχω κορμάρα, κοίτα την κωλάρα μου πως τουρλώνει ενώ η αλήθεια είναι ότι κοπελιά, η κωλάρα σου είναι σαν αεροδρόμιο και την έχω για κλωτσές να στρώσουν τα καινούρια μου παπούτσια. Επίσης η μουσική. Νομίζουν ότι είναι σε αμερικάνικο γυμναστήριο 578 τ.μ. με ηχεία μεγέθους ολυμπιακού σταδίου, μικρόφωνα οι γυμναστές, τέρμα γκαρίζουν όλα και γιατί; Για να γουστάρουμε; Γιατί δε δίνεις και λίγη κόκα στην είσοδο να πηγαίνουμε σαν κομπρεσέρ όλοι μαζί; Άσε με κάτω.

Αλλάζουμε θέμα. Πλύσιμο. Γεννητικών. Κορίτσια πλυθείτε. Σας παρακαλώ δηλαδή. Δεν ξέρω αν έτυχε, πάντως δύο στις τρεις φορές που πήγα για κατούρημα σε καφέ-μπαράκι την εβδομάδα που πέρασε, μύριζε σαπίλα. Και δε βγαίνω για ποτό στην ιχθυόσκαλα, στο κέντρο πάω. Πλυθείτε, βάλτε κανένα σαπουνάκι γάλακτος, ελιάς, χαμομηλιού, μόνο νεράκι δύο φορές το χρόνο δε φτάνει, σας παρακαλώ. Για τους άντρες δε θα πω τίποτα, πολλές φορές μέσα στην εβδομάδα πέρασαν δίπλα μου από παππούδες μέχρι νέοι και μοσχοβολούσαν άρωμα και καθαριότητα. Τι να πω, αλλάξαμε ρόλους, δεν ξέρω τι γίνεται, αμφότεροι πάντως πλυθείτε σας παρακαλώ, να πλένεστε, καταλαβαίνω ότι η εποχή που ζούμε δημιουργεί δυσαρέσκεια, κατάθλιψη κλπ αλλά μην αφήνεστε, αν κρατιέστε σε ένα επίπεδο άλφα, όλα θα είναι σ' αυτό το επίπεδο, από σας εξαρτάται.

Τελευταίο άφησα το θέμα της πολιτικής. Τους γράφω όλους στ' αρχίδια μου. Ούτε κοιτάω ειδήσεις, ούτε διαβάζω οτιδήποτε αυτές τις μέρες. Αναγκαστικά, φυσικά, ακούω και μαθαίνω αλλά μόλις πάρω χαμπάρι ότι κάτι πάει να εισχωρήσει στον εγκέφαλό μου που έχει να κάνει με πολιτική και νέα των ημερών, κάνω ΚΛΙΚ! και κλείνουν οι διακόπτες. Δε μπορώ άλλο ρε παιδί μου, δε θέλω, δε γουστάρω. Μπορεί σε λίγο καιρό από τώρα να ξαναπέσω αλλά τώρα όχι. Όχι, όχι, όχι. Κι αυτοί που είναι υποψήφιοι για πρωθυπουργοί, μα μου φαίνεται τουλάχιστον αστείο το όλο ζήτημα για να μην πω γελοίο, ξέρετε πως μου ακούγονται εμένα ε; Τα ονομάτά τους εννοώ και γενικώς οι ίδιοι: Τσίτσος Μπινέλης, Φάτης Κακίλος, Μέτης Δαλίπης. Όσο για την Τσίση Λιμπούδη και την Ρίση Βαζιλένη δεν έχω λόγια. Άσε τους Ερίτη Ρουλάνη και Αλέβη Δουλέφη. Δεν έχω τι να πω. Βρε δε πα να γαμηθείτε όλοι έτσι όπως είστε. Μου είστε παντελώς αδιάφοροι, ανύπαρκτοι, μηδενικοί και γελοίοι. Θέλω να φύγετε όλοι σας. Είστε η παράσταση που τελείωσε. Σηκωθείτε λοιπόν και αδειάστε τα καθίσματα να κάτσουν άλλοι, άιντε.

Και για να δικαιολογηθώ πλήρως, όσον αφορά στο ότι αρνούμαι να ενημερωθώ, σας δίνω παρακάτω μια μικρή σούμα ενός άρθρου που μόλις σήμερα διάβασα τυχαία και μου εξήγησε το γιατί κάνω ό,τι κάνω χωρίς να το έχω συνειδητοποιήσει ουσιαστικά. Απλώς την προηγούμενη εβδομάδα εγώ και η πολιτική χωρίσαμε. Ολόκληρο το άρθρο θα το βρείτε εδώ και λέγεται Η τρομοκρατία της πληροφορίας και είναι από το περιοδικό VITA του Οκτωβρίου. Λέει λοιπόν ότι ο άνθρωπος αν διαβάσει ένα καθημερινό φύλλο των New York Times, μαθαίνει τόσες πληροφορίες όσες θα μάθαινε ένας άνθρωπος του 17ου αιώνα σε ολόκληρη τη ζωή του. Ο βομβαρδισμός αυτός λοιπόν από τόσες πληροφορίες, μπορεί να μας προκαλέσουν δυσάρεστα συναισθήματα, αφού ως επί το πλείστον είναι αρνητικές, κοινώς μπορούν να μας επηρεάσουν, στενοχωρήσουν, τρομοκρατήσουν. Οι πληροφορίες πλέον δεν έχουν σκοπό να μας προειδοποιήσουν, αλλά αντίθετα να περιγράψουν μια καταστροφή χωρίς να προτείνουν μια λύση. Επιπλέον μιλάνε για ένα αόρατο και αόριστο κίνδυνο, με αποτέλεσμα εμείς να μην ξέρουμε από τι κινδυνεύουμε, ούτε τι να κάνουμε. Έτσι, αυτές οι πληροφορίες, μπορεί να γίνουν "τοξικές" και να προκαλέσουν συνεχές στρες το οποίο θα γίνει η πηγή του άγχους και της απαισιοδοξίας. Εν συνεχεία, απ' αυτές τις πληροφορίες μπορεί να δημιουργηθεί το αίσθημα της ματαιότητας, που μπορεί να οδηγήσει σε μελαγχολία ή κατάθλιψη που μπορεί με τη σειρά τους να οδηγήσουν στις σκέψεις: " δεν έχει νόημα να κάνω τίποτα, ούτε να προσπαθώ, αφού ούτως ή άλλως όλα γύρω μου θα καταστραφούν".

Γι' αυτό, συν άλλων που γράφει το άρθρο και να το διαβάσετε, καλό είναι να αποφεύγουμε τις τοξικές πληροφορίες και τους τοξικούς ανθρώπους που μόνο για δυσάρεστα ξέρουν να μιλάνε. Μας κάνουν κακό και γω γι' αυτό τους έχω γραμμένους εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Το ακούτε κύριοι Πιτέρη, Φαδούλη και Γερίκη;

Αυτά. Χαιρετώ, να είστε όλοι καλά.

Υ.Γ. Στο τίτλο προσπάθησα να ενώσω τα διαφορετικά θέματα του κειμένου μου τοποθετώντας τις λέξεις-κλειδιά που αφορούν το κάθε θέμα, με τη σειρά. Λυπάμαι πολύ που το τελικά νόημα του τίτλου κατηγορεί το Σαμανθάκι, το οποίο είμαι σίγουρη πως δεν υπάρχει καμία περιπτωση να είναι μπίχλω. (...Σε δεύτερο επίπεδο όμως, θα είχε πλάκα, ε;)

Αυτό που σπέρνεις θερίζεις.

2011-11-01T10:40:00.000+02:00

Μεγαλύτερη αλήθεια δεν έχει, όχι. Βασικά μου έχει δημιουργηθεί μια τεράστια επιθυμία να πάω στη Βουλή εγώ προσωπικά και να ξεκινήσω από τα κάτω έδρανα και να φτάσω μέχρι τα πάνω, χωρίς να κουραστώ καθόλου και να τους δώσω τα θερμά μου συγχαρητήρια με θερμή χειραψία και ένα φιλί στο μάγουλο. Για το φιλί θα το σκεφτώ δηλαδή γιατί με ψιλοανακατέβουν ακόμα, αλλά θα κάνω την καρδιά μου πέτρα και θα βάλω καλά στο μυαλό μου πως πραγματικά θέλω να τους ασπαστώ όλους γιατί κάνουν πολύ καλά και μπράβο τους και συγχαρητήρια και λίγα μας έχουν κάνει και γιατί το πάνε αργά το γαμήσι κι αν θέλουν να επισπεύσουν έτσι κι αλλιώς σε ηλίθιους αναφέρονται και γενικώς μπράβο, μπράβο και ξαναμπράβο. Και το εννοώ αυτό που λέω.

Γιατί μας αξίζει μέχρι τελευταίας ρανίδας αυτό που μας κάνουν και πρέπει να μας γαμήσουν και να μας σκοτώσουν μετά, να μας κόψουν φέτες και να μας πετάξουν στα σκυλιά τους να μας φάνε. Γιατί τόσο μαλάκες και τόσο τρόμπες και τόσο μαμούχαλοι, ζώα δε θα πω γιατί τα ζώα έχουν εγκέφαλο, δεν έχουν κουράδες εκεί μέσα, εγώ όταν μιλάω στο σκυλάκι μου με καταλαβαίνει, δε χρειάζεται να το πω 96 φορές, ή το κάνει ή με γράφει στ' αρχίδια του, πάντως το καταλαβαίνει. Εμείς τίποτα. Χαμένο βλέμμα, κοιτάει το άπειρο, άμα περάσει καμία γκόμενα με κολλητό παντελόνι, τσακ στον κώλο και μετά πάλι στο άπειρο, αν είσαι γυναίκα ασχολείσαι με μαλακίες ή πέφτεις στο δράμα, ωιμέ στυγνέ δαίμων και αρχίδια μάντολες και πάλι αποτέλεσμα μηδέν.

Τα έχω πάρει στο κρανίο γιατί ενημερώνω, λέω, γράφω, συζητάω και οι 8 στους 10 αφού και καλά με ακούνε ή με διαβάζουν, παπάρια, μετά συνεχίζουν τα ίδια και το χειρότερο είναι ότι με ρωτάνε κι από πάνω. Τώρα το είπα φίλε μου, τώρα. Αλλά αυτοί το ίδιο. Μήπως αυτό λέγεται αυτισμός; Μιλούσα με μία αγαπημένη μου κολλητή φίλη τις προάλλες. Συζητούσαμε για το χαράτσι. Σε προηγούμενο τηλεφώνημα μου έλεγε ωρυώμενη πόσο δεν μπορεί να πληρώσει μιας και ζούνε τρία άτομα (γονείς και παιδάκι) με 1000 ευρώ συν το δάνειο που πληρώνουν για το σπιτάκι που αγόρασαν. Της λέω λοιπόν, διάβασες στο Blog μου, βρήκα αυτό κι εκείνο, υπάρχει λύση, όχι δε διάβασα, δεν πειράζει αγάπη μου να στα πω εγώ και τα ξαναλέω. Κι αφού ακούει ακούει κι ακούει και μου λέει ότι στη γειτονιά της έχουν μάζωξη τρεις περιοχές να συζητήσουν αυτό το ζήτημα και να αντιδράσουν μαζικά άμα είναι, η απάντησή της ήταν ''δεν ξέρω αν θα πάω'' και από μέσα ακούω τον άντρα της να λέει ''θα το πληρώσουμε''. Να είχα το μαγικό χέρι να το βάλω μέσα από το ακουστικό να του χώσω μία μέσα στη μούρη να το φχαριστηθώ και μετά να αρχίσω τη φίλη μου. Μα είναι δυνατόν; Πρώτον, έχεις κολλητή φίλη (εμένα) που ψάχνεται, γράφει δημόσια, μπορείς να την πάρεις τηλέφωνο να τη ρωτήσεις αν θες να πάει για χάρη σου να ψάξει ό,τι θες αφού έχει χρόνο. Δεν το κάνεις. Είσαι του ίντερνετ. Δεν ψάχνεις. Στη γειτονιά σου θα κάνουν μάζωξη γι' αυτό το λόγο και αν πας θα δεις πως δεν είσαι μόνη. Έχεις όλες τις απαραίτητες γνώσεις γιατί είσαι μορφωμένη και πολιτικοποιημένη και κατανοείς πλήρως την κατάσταση. Δεν έχεις όμως λεφτά και υποφέρεις, έχεις μικρό παιδί που το περιμένει ένα μέλλον και συχνά δεν έχεις να πάρεις τα βασικά. Και μετά απ' όλα αυτά μου λες "δεν ξέρω αν θα πάω" και "ο άντρας μου λέει να το πληρώσουμε"; Ο οποίος είναι πολεμιστής κι αυτός υποτίθεται. Αν εσύ αντιδράς έτσι τι θα κάνει ο άστεγος κι ο αγράμματος; Μα πραγματικά μου έρχεται τρέλα, με πιάνει απελπισία και μετά θέλω να μην ξανασχοληθώ με τίποτα γιατί βασικά εμένα στ' αρχίδια μου παίδες, ταξιδάκι θα πάω σε λίγες μέρες. Και ξαναλέω, δεν είμαι πλούσια, απλώς δεν έχω πρόβλημα προς το παρόν. Τότε; Γιατί χτυπιέμαι; Γιατί έχω αντιληφθεί αυτό που όλοι εσείς οι ηλίθιοι που κοιτάτε σα χάνοι δεν έχετε. Ότι σε λίγο μπορεί να μην έχω να πάρω ούτε ψωμί. Οτι μπορεί να μου πάρουν το σπίτι που οι γονείς μου ξεκωλιάστηκαν να μου αγοράσουν. Ότι θα ξεπουλήσουν όλη τη χώρα και θα μας έχουν σκλάβους στην πατρίδα μας να δουλεύουμε, να ζούμε με τρεις κι εξήντα γιατί τα υπόλοιπα θα τα παίρνουν αυτοί για να πληρώνουν το υποτιθέμενο χρέος και βασικά να ζούνε βασιλικά. Τι δυσκολία έχει να τα καταλάβουμε όλα αυτά; Είναι επιστημονική φαντασία; Σοβαρά; Εδώ μπροστά μας πια, απροκάλυπτα, έχουν βγάλει τους πούτσους τους και μας τους κουνάνε μέσα στη μούρη. Τι θέλετε; Να σας τον μπουκώσουν για να καταλάβετε; Εγώ δε θέλω ρε σεις, δε γουστάρω να μπουκώνομαι κάτι που δεν διάλεξα, τι να κάνω τώρα!

Γράφω κάτι, μου απαντάει κόσμος ''μπράβο, γεια στο στόμα σου, ναι, ναι, ναι'' και μετά μου γράφουν σχόλια και με ρωτάνε ή με ενημερώνουν για κάτι που γράφει το κείμενο. Και κει μένω χωρίς ρούχα πάνω στην καρέκλα κι όχι τίποτα, κάνει και ψωλόκρυο. Γράφω εγώ επιστημονικά; Γράφω εγώ με δύσκολες λέξεις; Λέω τίποτα παράξενα; Όχι. Απλά, λυτά κι απέριττα τα λέω. Πήγα εκεί, έκανα αυτό, έμαθα εκείνο, μπείτε εδώ να ξεστραβωθείτε. Αλλά ξέρω τι φταίει. Είναι πολλά. Γράφω πολλά κι ο κόσμος βαριέται θανάσιμα. Ειδικά άμα μιλάς για σοβαρά θέματα. Άμα λες για μαλακίες ουου μια χαρά τα διαβάζει όλα. Ο κόσμος βιάζεται και δεν μπορεί να του μιλάς για προβλήματα. Ο κόσμος έχει μάθει να τρέχει, να πηγαίνει χωρίς στόχο και ουσία κάπου, δεν ξέρω που. Και μια ωραία μέρα που βλέπει τους άλλους από πίσω να έχουν γαμήσει το σύμπαν, αναρωτιέται πως έγινε και γιατί βασικά νιώθει τόσο δυστυχισμένος. Ξέρω γω; Για σκέψου. Γιατί άραγε;

Σπάζομαι πραγματικά. Απογοητεύομαι ρε παιδί μου. Αλλά καταλαβαίνω τι γίνεται, δεν είναι θέμα. Παρόλα αυτά απογοητεύομαι. Ο κόσμος κοιτάει τον μικρόκοσμό του, μου έκοψαν 500 ευρώ, τώρα τι θα πρέπει να κόψω, εκείνο, εκείνο κι εκείνο. Μέχρι εκεί. Και μόλις βρει τη λύση, συνεχίζει τη ζωή του. Μετά, που θα του κόψουν άλλα 200, θα μπει σε νέα διαδικασία να σκεφτεί τι θα κόψει. Σε λίγο που θα του κόψουν άλλα 200, θα αρχίσει να πεινάει. Κάπου εκεί θα ξεκινήσει να ψάχνει για φαΐ. Λίγο αργότερα δε θα μπορεί να σκεφτεί πια και θα ψοφήσει. Αν, ρωτάω παρακαλώ, στα πρώτα γαμο500 ευρώ που του έκοψαν, αν, ρωτάω, είχε ξεκινήσει να σκέφτεται ότι όπα ρε φίλε, εδώ πάνε να μας γαμήσουν, κάτσε να δούμε τι θα κάνουμε και είχε αντιδράσει, μήπως μπορεί να είχε γλυτώσει τα επόμενα; Εγώ λέω πως ναι, θα τα είχε γλυτώσει τα επόμενα.

Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία ενώ υπάρχει τέτοια ενημέρωση μέσω ίντερνετ, ακόμα κι αν είσαι ταγάρι μοναχό και δεν έχεις ιδέα, κάποιο παιδί, ξάδερφο, μπατζανάκη, κουμπάρο, πούστη, καριόλη, κάποιο μαλάκα θα έχεις να σε ενημερώσει, δε γίνεται. Εκτός αν είσαι ο Δράκουλας και ζεις μόνος σου στο κάστρο σου στην Τρανσιλβάνια. Που κι αυτός θα ενημερωνόταν αν υπήρχε, κόβω τον κώλο μου. Γιατί λοιπόν ενώ υπάρχει τέτοια ενημέρωση εμείς είμαστε χωμένοι μέσα μας και δεν παίρνουμε χαμπάρι; Ή που δεν μας ενδιαφέρει γιατί το σπίτι του δίπλα καίγεται, όχι το δικό μου (ηλίθιε η φωτιά θα έρθει και σε σένα μαλάκα), ή που είμαι ηλίθιος (οι ηλίθιοι χάνονται πρώτοι) ή που είμαι μαλάκας (οι μαλάκες φεύγουν μετά τους ηλίθιους) ή που είμαι ο αντίχριστος (αυτοί είναι οι πολιτικοι και λυπάμαι αλλά ζουν μέχρι να γίνει μια πραγματική αλλαγή).

Ετοιμάζουν τόσα πράγματα να κάνουν, μας το λένε μέσα στη μούρη ότι θα μας ξεπουλήσουν και μεις τους κοιτάμε. Παράδειγμα: ενημερώθηκα πως στη Νάξο, μαζί και σε άλλα νησιά, ετοιμάζονται να βάλουν άπειρες ανεμογεννήτριες οι οποίες χρειάζονται γύρω στα 200-250 στρέμματα, το μισό νησί δηλαδή, πράγμα που σημαίνει τσιμέντωμα και καλώδια πάνω και κάτω από τη θάλασσα. Σημαίνει επίσης ότι δε μπορείς να έχεις ζώα ή σπαρτά κοντά τους δηλαδή αντίο κτηνοτροφία και γεωργία. Αντίο και στον τουρισμό γιατί τι να δει ο τουρίστας; Τσιμέντο; Επίσης, ο/οι επιχειρηματίας/ες που θα το κάνουν αυτό, θα παίρνουν το ρεύμα 5 cent για να το πουλάνε στους Γερμανούς και να το αγοράζουμε εμείς πίσω για 25 cent. Ωραίο; Αυτό λοιπόν ετοιμάζονται να κάνουν σε όλη την Ελλάδα. Επειδή εμείς είμαστε καθυστερημένοι και τόσα χρόνια δεν ξέρουμε να εκμεταλλευτούμε τους πόρους μας αλλά προτιμάμε να αγοράζουμε πόρσε καγιέν και να ξύνουμε τα αρχίδια μας, ήρθαν οι -υποτίθεται- πιο έξυπνοι από μας, εκμεταλλεύτηκαν τη μαλακία μας, εμείς βλέπεις νομίζαμε ότι όταν παίρναμε δάνεια και ψηφίζαμε κλέφτες ήταν όλα δώρο γιατί είμαστε παιδαράδες και ψωλαράδες όλοι και τους μάθαμε τον πολιτισμό, και τώρα απροκάλυπτα θα μας γαμήσουν. Φυσικά, αν ήταν να τσιμεντώσουν τη Νάξο και όποιο άλλο νησί έχουν στο νου τους για να παίρνουν ρεύμα οι Κυκλάδες απ' άκρη σ' άκρη και να τελειώσει η ΔΕΗ, τότε να πω άντε να το σκεφτούμε, αλλά όχι βέβαια. Αυτοί μια χαρά θα είναι, εμείς θα πάρουμε τον πούλο. Και πιστεύω ακράδαντα πως αν μιλήσεις σε κάποιον από την Αρκαδία, την Πελοπόννησο, τη Θεσσαλία, το Ιόνιο, όλο και κάτι παρόμοιο θα σου πουν. Αλλά εμείς τίποτα. Να πληρώσουμε. Το αξίζουμε.

Είμαστε σαδομαζοχιστές και δεν το ξέρω; Τι είδους ανωμαλία είναι αυτή; Σιχαίνομαι! Τόσα χρόνια κάνουμε μαλακίες και τώρα που πάνε να μας γαμήσουν λέμε, α το αξίζουμε, τώρα να πληρώσουμε; Πλάκα μου κάνετε; Πραγματικά, με πονάει η πλάτη μου (ένταση), δεν κοιμάμαι καλά, σκέφτομαι συνέχεια τι και πως και στην πραγματικότητα εγώ θα έπρεπε να είχα 5 τσουγκράνες και να τα ξύνω, όχι μία. Κι αυτοί, οι μεγάλοι λέω, έχουν ύπνο και κοιμούνται. Και δεν ντρέπονται. Και ντάξει αυτοί. Δεν περίμενα κάτι καλύτερο. Ο λαός όμως;

Οι Έλληνες δεν είμαστε προνοητικοί. Είμαστε ό,τι αρπάξει ο κώλος μας. Χρυσή κουβέντα. Γι' αυτό τώρα είμαστε έτσι. Απογοήτευση. Κάνετε ότι καταλαβαίνετε. Πάντως τρεις μαλάκες να βγάλουν το φίδι από την τρύπα δε γίνεται. Πέθανε ένας άνθρωπος στα επεισόδια. Στη Μαρφίν τότε, κι άλλοι. Ορίστε η απόδειξη. Δυο τρεις τέσσερις δε φτάνουν. Δεν εννοώ ότι πρέπει να πεθάνει κόσμος. Όχι. Δε χρειάζεται καν να κατεβείτε στους δρόμους. Μέσα από το σπίτι σας μπορείτε να τους γαμήσετε το μουνί που τους πέταγε. Άμα θέλετε. Άμα βαριέστε και σκέφτεστε το φραπέ που σας περιμένει τόση ώρα και λιώνουν τα παγάκια, αφήστε μωρέ, έχει Ο Θεός και φυσικά θα δώσει στους Έλληνες, γιατί να δώσει στα παιδάκια που πεθαίνουν από πείνα; Άμα είναι να δώσει, σε μας θα δώσει. Με τις ευλογίες μου και καλή τύχη. Εγώ από δω και πέρα θα γράφω για μαλακίες να διασκεδάζουμε και να γελάμε. Έτσι κι αλλιώς αυτό έχουμε ανάγκη. Άμα βρίσκω και τίποτα θα ενημερώνω και τέλος.

Καλό μήνα.

Το Χαράτσι, ένας φίλος που θέλουμε να διώξουμε.

2011-10-31T18:40:00.000+02:00

Αγαπητοί μου φίλοι γεια σας. Δε θα πω πολλά για να μην κουράσω και γιατί δε χρειάζεται. Σε επόμενο ποστ θα βγάλω τα σωθικά μου έξω.

Το πρωί πήγα εγώ η ίδια στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων να ρωτήσω τι χρειάζεται να κάνουμε για να πληρώσουμε μόνο τη ΔΕΗ. Ρωτάω λοιπόν στις πληροφορίες για να μου πουν πως από την προηγούμενη εβδομάδα ο Υπουργός έδωσε εντολή να μην δέχονται πληρωμές για τη ΔΕΗ κι αυτοί δεν έχουν παρά να ακολουθήσουν αυτήν την εντολή. Εννοείται πως σ' αυτήν την χώρα πάντα μα πάντα όταν θέλουν, μπορούν. Αλλά και μεις υποθέτω, όχι;

Κοινώς:

1) βρίσκω άλλη λύση

2) μου κόβουν το ρεύμα και το επανασυνδέω

3) πληρώνω και το βουλώνω όπως συνηθίζω να κάνω τόσα χρόνια.

Σε περίπτωση που επιλέξατε το 1 ή το 2, συνεχίστε παρακάτω. Αν επιλέξατε το 3, δεν μπορώ να πω ότι δεν σας καταλαβαίνω, καταλαβαίνω. Αλλά καλό θα ήταν να κάναμε ό,τι μπορούμε όλοι μαζί.

Λοιπόν, λύση υπάρχει. Είναι μανούρα αλλά υπάρχει. Στο κάτω-κάτω πως το βλέπουν δηλαδή; Να μας φοβίζουν και μεις να καθόμαστε; Πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα κι αν δεν υποφέρουμε λίγο τώρα ώστε να γίνει αυτό, σε λίγο δε θα πιστεύουμε αυτό που θα συμβαίνει μπροστά μας. Γι' αυτό ας σκεφτούμε σοβαρά τι θέλουμε να κάνουμε.

Γλυκύτατη φίλη στο facebook, μου έστειλε ένα μήνυμα με ένα link ενός blog όπου είναι μαζεμένες όλες οι πληροφορίες που θέλουμε. Σας δίνω σε πρώτη φάση το κείμενο από το σύλλογο φορολογουμένων εδώ που λέει ακριβώς τι μπορούμε να κάνουμε και πως. Αν θελήσετε να εκτυπώσετε εξώδικα ή ασφαλιστικά μέτρα, πηγαίνετε στην αρχή του άρθρου και στο "εδώ" που λέει, μπαίνετε στη σελίδα του συλλόγου φορολογουμένων και κατεβάζετε αυτό που θέλετε. Μην διαβάζετε εξώδικα και ασφαλιστικά μέτρα και ταράζεστε, δεν θα σας δείρει κανείς, ούτε θα σας εκτελέσει, ούτε φυλακή θα πάτε. Δεν θα σκοτώσετε, δεν θα κλέψετε, δεν θα παρανομήσετε. Να μην τα υποστείτε αυτά από άλλους, θα προσπαθήσετε.

Διαβάστε προσεκτικά το blog αυτό, επικοινωνήστε τα όλα αυτά σε οικογένεια, φίλους και γνωστούς και οργανωθείτε σε ομάδες, είναι ευκολότερο από να είσαι και να αισθάνεσαι μόνος. Εδώ βλέπετε πως ολόκληρος ο δήμος της Νέας Ιωνίας ΔΕΝ θα πληρώσει. Κι εδώ ένα βίντεο γι' αυτό και πως ο κύριος Άδωνις συγχύζεται!

Έλα παιδιά δεν πάει άλλο, Χούντα δυο φορές, όχι!

Θυμός και τσαντίλα, χαράτσι και ΔΕΗ.

2011-10-27T17:52:00.002+03:00

Έχω ένα θυμό σήμερα άλλο πράγμα. Κι έχω φωνάξει σε ανθρώπους. Και λυπάμαι πολύ. Δε θέλω να είμαι στρίγγλα και γκρινιάρα αλλά δεν έχω πια αντοχές. Δεν έχω ρε παιδί μου. Άμα βιδώνομαι πλέον και δεν το πω, μπορεί να πάθω εγκεφαλικό. Βέβαια, είναι ντάξει να φωνάζεις στους δικούς σου -πουθενά δεν είναι ντάξει να φωνάζεις- αλλά στους ξένους;

Σήμερα έχω εκνευρισμό ο οποίος προέρχεται από την όλη κατάσταση, τι θα κάνω, που πάω, τι γίνεται, φυσικό είναι αλλά δε μου φταίει κι όλος ο κόσμος. Βγήκαμε και χτες και ήπια πάλι τη θάλασσα του Μαρμαρά κι ησύχασα. Οπότε ποτό και συνολική κατάσταση = εύθραυστα νεύρα. Καλά, το πιο ωραίο χτες ήταν ότι φορούσα τακούνια. Γαμάτα, φανταστικά, αλλά τακούνια. Ε σας πληροφορώ ότι αυτό που θυμάμαι πιο χαρακτηριστικά μέσα στην πίτα μου είναι ευγενικά χέρια να με κρατάνε όρθια συνέχεια. Δεν ήταν κατάσταση αυτή, πραγματικά. Αλλά δεν έφταιγα κι εγώ. Γελούσε ο άλλος με έσπρωχνε με φάπα στον ώμο. Ναι, μη σπρώχνεις καλό μου παιδί γιατί είμαστε πίτα, φοράμε τακούνια και θα πέσουμε. Αλλά ήταν από την άλλη η κολλητή, τσακ, έβαζε τα χεράκια της, με κρατούσε όρθια. Καλά, κάποια φάση ήμουν όρθια και μιλούσα με φίλους και είχα ακουμπήσει όλη μου την πλάτη σε φίλο που καθόταν. Ούτε ρώτησα, ούτε ασχολήθηκα αν ενοχλώ, έκατσα ωραία-ωραία λες και ήταν τοίχος. Κι αυτός, τι καλό παιδί, καθόταν, δεν κουνιόταν. Μετά, αφού πέρασε μπόλικη ώρα και εδέησα να παλουκωθώ ήρθε η φώτιση με χρονοκαθυστέρηση και του είπα «πω πω πάνω σου στηριζόμουν τόση ώρα» και μου λέει χαμογελαστός «εγώ απλώς κοίταξα ποιος είναι». Τι καλά παιδιά που είναι οι φίλοι μου. Μα καμαρώνω γι’ αυτό. Μπορεί να είμαστε του γιατρού ομαδικώς αλλά οι φίλοι μου είναι πολύ καλά παιδιά και τους ευχαριστώ όλους γι’ αυτό.

Ξύπνησα λοιπόν σήμερα με ένα πολύ κομπλέ πονοκέφαλο, δεν πήγα και σε ένα γαμάτο σεμινάριο που ήθελα και ξεκίνησα τα μπινελίκια από νωρίς. Αλλά δεν έφταιγα μόνο εγώ. Πρώτα απ’ όλα μου βάρεσαν το κουδούνι πρωί-πρωί. Εμένα άμα θες να σε σκοτώσω, έλα να μου χτυπήσεις το κουδούνι και να τσαλακώσεις σακούλες του σούπερ μάρκετ. Τελείωσες. Θα με πιάσει κρίση ολοκληρωμένη, με αρχή μέση και τέλος (που δεν θα αρέσει σε κανένα). Κουδούνι θέλω να ακούω μόνο όταν περιμένω παρέα. Αν δεν περιμένω κανένα, τρελαίνομαι. Πώς βαράς ρε αρχιδάκι τα ξένα κουδούνια; Ξέρεις εσύ αν έχω μωρό να κοιμάται, είμαι άρρωστη, ψυχοπαθής ή δεν ξέρω τι άλλο; Αυτή είναι η λογική. Και με πιάνει τρέλα κι ας μην έχω μωρό, δεν είμαι άρρωστη, ούτε (;) ψυχοπαθής. Οπότε με πονοκέφαλο και μια νταλίκα κάτω από το σπίτι να έχει βάλει τα αλάρμ και να κάνει διαπασών τι τι τι τι τι τι, ντάξει καταλαβαίνετε, βάρεσε το κουδούνι. Δεν είπα τίποτα, μόνο έριξα μια γερή μούντζα προς το κουδούνι. Μετά από λίγη ώρα όμως ξαναβάρεσε. Και μ’ έπιασε κρίση. Πήγα, ήταν για φυλλάδια και έριξα τα τέρατα γιατί μόλις χτες βάλαμε ένα γαμόχαρτο στην πολυκατοικία που λέει ότι δε θέλουμε φυλλάδια κι άμα είναι να τα αφήνουν απ’ έξω. Υπάρχει προθάλαμος και δε θα τα παίρνει ο αέρας, ούτε θα σκορπάνε στο δρόμο, είναι κάτι που είναι εφικτό. Κι έρχεται η άλλη και βαράει το κουδούνι. Το δικό μου. ΟΚ. Λυπάμαι πολύ, σήμερα σου κλήρωσε κοπελιά. Και δεν έβρισα. Έχωσα με σκατοφωνή αλλά με ευχαριστώ και παρακαλώ. Και πρέπει να έπιασε γιατί δεν είδα ούτε φυλλάδιο να εμφανίζεται, ούτε τίποτα πουθενά.

Μετά μάλωσα μια φίλη μου. Μετά, πήγα λαϊκή και μόνο που δεν πλάκωσα στον ξύλο τις πατσαβούρες που έσπρωχναν. Μόνο με τους μανάβηδες ήμουν γλυκομίλητη. Τους συμπαθώ κάποιους, έχουν μεν βρώμικα χέρια -απόλυτα φυσιολογικό- αλλά είναι τόσο γαμημένα ευγενικοί, δε μπορώ, είναι τέλειο. Και μετά ήρθαν οι φράουλες. Σκοτώθηκα με τη μάνα μου. Και λυπήθηκα πάρα πολύ. Γιατί δε θέλω να φωνάζω σε κανένα. Αλλά δε μπορώ ρε γαμώτο άλλο, δεν μπορώ.

Μου ήρθε η λυπητερή, βλέπε χαράτσι, βλέπε ΔΕΗ. Κοντά 350 ευρώ κι έπεται συνέχεια. Είναι φανταστικοί. Και γω όμως καμιά φορά μπορώ να γίνω φανταστική. Στο πλαίσιο του φανταστικού λοιπόν, σκέφτηκα να μην πληρώσω κι ας μου το κόψουν. Έχω τον τρόπο να επιζήσω κι επειδή τον έχω, αν δεν το κάνω εγώ, ποιος θα το κάνει; Έτσι σκέφτηκα κι έτσι θεωρώ πως είναι σωστό. Και μίλησα με τη μάνα μου. Εντάξει. Της πουτάνας. Και γιατί; Γιατί της είπα ότι σκέφτηκα να πάω στο Παρακαταθηκών και Δανείων να πληρώσω μόνο τη ΔΕΗ και βλέπουμε. Αυτή μου έλεγε πως δε γίνεται αυτό και πως θα περιμένουμε μέχρι τελευταία στιγμή να δούμε τι θα κάνουν οι πολλοί. Και που θα το δεις, τη ρωτάω. Και μου απαντάει: στην τηλεόραση. Εκεί κάπου άρχισε η κρίση μου. Πιστεύεις ότι στην τηλεόραση θα πουν κάτι τέτοιο κι όχι κάτι του τύπου «όλοι ή τουλάχιστον οι περισσότεροι πληρώνουν κανονικά τις εισφορές τους»; της λέω. Ναι, μου λέει. Αυξήθηκε η ένταση της κρίσης μου κι άρχισε να πηγαίνει ψηλά-ψηλά στον ουρανό. Λέω κι άλλα, λέω, και στο τέλος μου λέει το επικό: Η ΔΕΗ είναι στο όνομά μου. Νομίζω ότι πρέπει να ακούστηκα πολλά, μα πάρα πολλά χιλιόμετρα μακριά. Το τι είπε το στόμα μου δε λέγεται. Και στενοχωριέμαι πάρα πολύ. Και που της μίλησα έτσι και της είπα λόγια του τύπου «εσείς μας φέρατε σ’ αυτήν την κατάσταση, οι συνομήλικοί σου που ψηφίζατε τους μαλάκες και στο κάτω-κάτω εσύ θα πεθάνεις σε μερικά χρόνια και χέστηκες, πρόλαβες να ρίχνεις γαρδένιες στα μπουζούκια. Εγώ όμως τι θα κάνω; Τα παιδιά;» και που νιώθω ανήμπορη, ένα μικρό κουραδάκι μέσα σ’ αυτό το απέραντο κωλοχανείο που κανείς δε συνεννοείται με κανένα. Ούτε ξέρω τι θα γίνει στο τέλος. Δεν ξέρω. Εγώ θα προσπαθήσω ειλικρινά να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ γιατί έχω μια άνεση που μου επιτρέπει να το κάνω. Δεν έχω παιδιά, σκυλιά, οικογένεια, είμαι μόνη, ελεύθερη, παίρνω το καπελάκι μου ό,τι ώρα μου γουστάρει και κάνω ό,τι θέλω, έχω το σπίτι μου, τα βγάζω πέρα καλά, ανεκτά, δε ζητάω και πολλά, μια χαρά είμαι, κι αυτό όλο είναι μεγάλη πολυτέλεια και το σέβομαι πέραν του δέοντος. Δεν είμαι καθόλου πλούσια, αλλά έτσι όπως είναι τα πράγματα, το ότι δεν χρωστάω, έχω στέγη, φαγητό και μερικά λεφτάκια να περνάω, θεωρώ ότι είναι κάτι υπέροχο και το εκτιμώ. Αν εγώ λοιπόν, όπως και άλλοι σαν και μένα δεν κάνουν κάτι, ποιος θα κάνει; Που είδα μια φίλη μου τις προάλλες, καλή μου φίλη, και μου είπε ότι ζει από ελεημοσύνη τον τελευταίο καιρό; Και ταλαντούχα; Εργατική; Σκυλί. Αλλά δεν έχει δουλειά. Και χρωστάει. Θύμα των καιρών. Απ’ αυτή λοιπόν να ζητήσω τι; Να κόψει τι; Κομμένα τα έχει όλα. Τσακίστηκα να της πάω μερικά πράγματα που εγώ είχα. Προς το παρόν μεν, αλλά έχω. Κι έτσι πιστεύω πως πρέπει να κάνει ο περισσότερος κόσμος, ο κόσμος που μπορεί κι έχει. Για να συνεχίσει να έχει και για να βρουν κι ο υπόλοιποι κάποια στιγμή. Αυτοί που δε φταίνε βεβαίως-βεβαίως. Όχι που άκουσα ότι τα περισσότερα πολυτελή αυτοκίνητα στην Ευρώπη, στον κόσμο, δεν ξέρω, τα έχουν στη Λάρισα. Σε παρακαλώ!! Και μετά αναρωτιόμαστε τι έγινε! Τι να γίνει! Καλά εσύ; Λοιπόν, για να συντονιστούμε, να οργανωθούμε και να βοηθήσουμε όσοι μπορούμε τους άλλους που δε φταίνε σε τίποτα. Και τι θα μας κάνουν δηλαδή; Θα μας κόψουν το ένα, το άλλο, ΟΚ, θα γίνει επανάσταση. Και μήπως πρέπει δηλαδή.

Πάντως, για να επανερχόμαστε στα της ΔΕΗ, άκουσα από πολλούς πως πολλοί πληρώνουν εδώ χρόνια στο Παρακαταθηκών και Δανείων το ρεύμα τους και δεν είχαν κανένα πρόβλημα ποτέ. Εγώ θα το ψάξω να δω πως γίνεται και θα δω τι θα κάνω. Πάντως φαίνεται ιδανική λύση. Γιατί αυτό που λένε, να πας σε ΑΤΜ ή μέσω ίντερνετ να πληρώσεις μόνο το Α και το Β όπως αναγράφονται στο λογαριασμό της ΔΕΗ σου, δε γίνεται. Παλιά ίσως γινόταν. Εμένα χτες μου ήρθε ο λογαριασμός και Α είναι η συνολική αξία του ηλεκτρικού ρεύματος μαζί με το ΦΠΑ, Β ίσως παλιά ήταν η ΕΡΤ με το ΔΗΜΟ, ενώ τώρα είναι Δήμος, ΕΡΤ και ένα μεγάλο ποσοστό, σχεδόν το 90% του χαρατσιού ή Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε. (Έκτακτο Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών). Και Γ, είναι το συνολικό γαμήσι, ρεύμα, δήμος, ΕΡΤ και χαράτσι. Κι αυτό θα είναι κάθε χρόνο. Πώς μας φαίνεται; Θα το βάλουν σε δωδεκάμηνο και θα το πληρώνουμε σα μαλάκες 5, 5 ευρώ, δε θα το καταλαβαίνουμε κι εντάξει; Δε νομίζω. Δεν ξέρω καθόλου τι πρέπει να γίνει. Ας μας φωτίσει ο Θεός. Έχω φοβερό πονοκέφαλο. Και δεν είναι μόνο από τα ποτά. Γαμώτο.

ΞΥΠΝΑ!

2011-10-21T18:11:00.004+03:00

Βάλε γκάζι, δε θέλω, στ’ αρχίδια μου, πετρέλαιο. Μα το πετρέλαιο είναι ακριβό, δε με νοιάζει, στ’ αρχίδια μου. Κάνε ανακύκλωση, στ’ αρχίδια μου, δε με νοιάζει, οι κάδοι είναι γεμάτοι και με πονάει το χέρι μου, κλείνε τα φώτα, δε μπορώ, βαριέμαι, στ’ αρχίδια μου, μην οδηγείς, πάρε κανένα μέσο συγκοινωνίας, πας καλά, δε μπαίνω εγώ εκεί μέσα μ’ αυτούς, άνοιξε ν’ αεριστεί το σπίτι, κρυώνω, χέσε με, πλύνε τα χέρια σου πριν κάτσεις να φας, γιατί οι γύφτοι πως αντέχουν, άσε με κάτω, μην πατάς με τις λάσπες στα χαλιά, γιατί στον τάφο μου θα τα πάρω, για να πατιούνται είναι, κλείνε τη βρύση να μην τρέχει το νερό, κάποτε θα τελειώσει και.., στ' αρχίδια μου, θα'χω πεθάνει μέχρι τότε, ξέρεις η πολιτική που ασκεί ο..., άσε ρε τώρα που θα μας πεις και για πολιτική, μια φορά έφαγα φασολάκια και..., εγώ να δεις τι έχω πάθει με τα φασολάκια!...

Αυτός ο Έλληνας, που τα ξέρει όλα, έχει απάντηση για όλα, είναι πανέξυπνος, πολυμήχανος, την έχει μεγάλη και χοντρή, κατάγεται από τους αρχαίους Έλληνες που ανακάλυψαν τον πολιτισμό, τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία, την ιατρική και τα μαθηματικά, μένει στην ωραιότερη χώρα του κόσμου που έχει τις ωραιότερες θάλασσες, τα ωραιότερα ποτάμια, τα ωραιότερα βουνά, τον ωραιότερο ουρανό, τα ωραιότερα σύννεφα και τον ωραιότερο ήλιο όλου του κόσμου, αυτός ο συγκεκριμένος Έλληνας, έχει καταλάβει πως πρέπει να συγκεντρωθεί επιτέλους και να κόψει τις μαλακίες;

Λέγω γω τώρα.

Πως! Συγκεντρώθηκε! Συγκεντρώθηκε! Αφού πήρε τον πούλο, αφού σε λίγο δε θα έχει να φάει, αφού έκατσε πάνω στο μικρό και χαλαρό καυλί των πολιτικών, ναι, φυσικά έχει συγκεντρωθεί! Κατεβαίνει στις πορείες και παίζει ξύλο! Απεργεί! Φωνάζει! Κάνει κάτι!

Εγώ γιατί πέρασα σήμερα από την Ερμού και την είδα τίγκα; Όλο κεφάλια; Ούτε μια γραμμή σε χρώμα πεζοδρομίου; 20-26 Οκτώβρη δεν είπαμε δεν ψωνίζουμε; Γιατί οι καφετέριες είναι τίγκα; Γιατί συνεχίζουμε να πληρώνουμε τους καφέδες 4 ευρώ; Γιατί συνεχίζουμε να παίρνουμε τα αυτοκίνητά μας; Γιατί δε βάζουμε αέριο; Γιατί δε σεβόμαστε τους γείτονες; Γιατί μας λέει κάτι ο γείτονας και τον γράφουμε στην όμορφη παπάρα μας που την κοιτάμε και την χαϊδεύουμε μέρα νύχτα; Δε χορτάσαμε χάδεμα; Πρέπει και την ώρα που μας μιλάει ο άλλος; Γιατί δεν κάνουμε μαθήματα αυτοδιαχείρησης όλοι; Γιατί δεν απεργούμε όλοι; Γιατί δεν γινόμαστε μια γροθιά όλοι; Γιατί δεν ξεστραβωνόμαστε γαμώ την τεχνολογία μου και να δούμε ντοκιμαντέρ και ταινίες που παρουσιάζουν πως είναι οι ζωές σε άλλες χώρες μετά το ΔΝΤ, πριν το ΔΝΤ, χωρίς το ΔΝΤ, στ’ αρχίδια μας το ΔΝΤ, να δούμε πως ζουν σε άλλες χώρες οι άνθρωποι που δεν έχουν τη φανταστικότερη χώρα του πλανήτη, ούτε είχαν τους τελειότερους προγόνους του σύμπαντος, ούτε τίποτα τέτοιο, γιατί δεν γυρίζουμε το γαμοκέφαλό μας να ρωτήσουμε το βρωμιάρη τον μετανάστη που τον σνομπάρουμε δίπλα μας έτσι για τη φάση, από που είναι, που ζούσε, πως ζούσε, τι έτρωγε και όταν μάθουμε, ίσως τότε να επανεκτιμήσουμε όσα δώρα έχουμε και δεν τους δίνουμε καμία σημασία.

Τώρα εγώ γιατί έχω συφιλιάσει; Γιατί είδα ένα ντοκιμαντέρ κι έκλαιγα όλη την ώρα, είδα μια εκπομπή του Αυγερόπουλου για την Γουατεμάλα και πάλι έκλαιγα, έλεγε που είναι αυτή τη στιγμή μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη χώρα αλλά το 57% του πληθυσμού της πεθαίνει από πείνα αφού, όπως έλεγε 11-12 οικογένειες κρατάνε τον πλούτο της χώρας και δεν έχουν κανένα λόγο να αλλάξουν τα πράγματα γιατί θα χάσουν τα οφέλη. Κι έτσι, αφήνουν τα πράγματα να διαιωνίζονται. Ο φτωχός λαός από την άλλη, όταν ψάχνει να φάει, δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί με δικαιώματα και παπάρες. Πεινάει και πεθαίνουν τα παιδιά του.

Γι’ αυτό. Έχουμε και λέμε. Πρώτα απ’ όλα ξυπνήστε. Χασμουρηθείτε, τεντωθείτε, ξύστε τ’ αρχίδια σας, αλλά ξυπνήστε. Κοιτάξτε τι θα κάνει ο καθένας σας τώρα που είναι νωρίς ακόμα. Γιατί νωρίς είναι. Αλλάξτε κοσμοθεωρία, πάτε στα χωριά σας, μην γεννοβολάτε και λέτε «έχει ο Θεός», σκεφτείτε έξυπνα, κάντε οικονομία, μην ζείτε με αυταπάτες, πολεμήστε, δεν ξέρω, κάντε κάτι ένας-ένας και επιτέλους, όλοι μαζί ας ενωθούμε κάποτε. Εδώ πέρα μας πολεμάνε, μας σκοτώνουν, μας την πέφτουν και εμείς τους το επιτρέπουμε. Και δεν χρειάζεται να σκοτωθούμε και μεταξύ μας. Υπάρχουν ειρηνικές λύσεις. Όπως η απεργία. Όλοι. Όλοι όμως. Για μία μέρα. Να νεκρώσει το σύμπαν. Να μην έχει νερό, ηλεκτρικό, τίποτα απολύτως. Σα να έχει πεθάνει η χώρα. Μπορούμε; Μπορούμε να δείξουμε ότι εμείς είμαστε η δύναμη; Με το να ξηλώνουμε τα μάρμαρα και να τα πετάμε στο κεφάλι του απέναντι, δε νομίζω ότι καταφέρνουμε κάτι, άσε που αυτό θέλουν κι αυτοί.

Λοιπόν, κυρίες και κύριοι, για όποιους δεν κατάλαβαν, έχουμε πόλεμο. Αυτός κυρίες μου και κύριοί μου, είναι ο Γ Παγκόσμιος Πόλεμος. Αν περιμένατε μπόμπες, ανατινάξεις, κομμένα χέρια, πόδια και φυματίωση, χάσατε. Ο πόλεμος είναι εγκεφαλικός, τεχνολογικός, οικονομικός και για να έχει και λίγη σάλτσα, όπου είναι εντελώς γάματα οι περιπτώσεις, έχει και κομμένα χέρια - πόδια. Λοιπόν, συγκεντρωθείτε. Και γι’ αρχή, φύγετε από την θλίψη της πούτσας, δε βοηθάει η θλίψη, σε καθίζει εκεί που ήσουν και αφήνει τους άλλους να στον χώνουν βαθύτερα. Άλλαξε κοσμοθεωρία, χαμογέλα, κατέβασε ιδέες, πάρε βαθιά ανάσα, κοίτα τον ήλιο, τα σύννεφα, διάβασε κανένα σοβαρό βιβλίο, πες καμιά μαλακία και πήγαινε μπροστά. Πάρε και τα βουνά άμα λάχει. Μόνο κάνε κάτι. Εκμεταλλεύσου όσα ήδη έχεις, όσα σου χαρίζονται απλόχερα από τη φύση και προχώρα. Άντε γιατί μου τα ’χεις σπάσει.

..Λέω μαλακίες; Είναι γνωστά αυτά; Είμαι αλλού; Στ’ αρχίδια μου ρε φίλε. Η κωλοτρυπίδα είναι σαν τη γνώμη. Όλοι έχουμε από μία. Και μένα αυτή είναι η κωλοτρυπίδα μου. Και να σου πω και κάτι άλλο; Εμένα μια χαρά είναι τα κέφια μου. Ποτέ δεν ήθελα πολλά. Όχι ότι με χαλάνε αλλά δε με νοιάζει. Κι έχω δει και πως ζουν οι άλλοι και εκτιμώ αυτά που έχω. Ή τουλάχιστον, προσπαθώ. Οπότε κόψε το λαιμό σου. Εγώ θα συνεχίσω να χαμογελάω και να σε προκαλώ να χαμογελάσεις και συ. Αλλιώς δε γίνεται, σόρυ.

Υ.Γ. 1. Το νοκιμαντέρ Megacities του Μichael Glawogger. Κατεβάστε το.

Κι ακόμα ένα δικό του, το Workingman'sDeath.

Χρειάζεστε και υποτίτλους στα ντοκιμαντέρ. Αγγλικοί, υπάρχουν.

Υ.Γ. 2. Λίγο πολύ όλοι έχετε δει κάτι παρόμοιο, ξέρετε την κατάσταση, μπλα μπλα μπλα. Αλλά δεν πειράζει. Ο Εξάντας του Αυγερόπουλου, για τη Γουατεμάλα, ολόκληρο εδώ.

Υ.Γ. 3. Αφιερωμένο σε όσους νοιάζονται πραγματικά.

Υ.Γ. 4. Ναι, έτσι, ΞΥΠΝΑ, σαν τους κολλημένους.

Γέροι στο καφενείο.

2011-10-17T14:36:00.001+03:00

Ήταν ωραία προχτές. Αμέ. Τώρα πως τα καταφέρνω και κάθε φορά λέω πως πάω για ένα τσάι και καταλήγω τύφλα δεν ξέρω, πρέπει να το κοιτάξω. Και ντάξει, δεν είναι κάθε φορά, είναι αυτές οι όμορφες φορές που έχεις να δεις τους φίλους σου πολύ καιρό και κάθεστε, αρχίζετε την κουβέντα, πίνετε, μιλάτε, άντε πίνετε και λίγο ακόμα και στο τέλος βρίσκεστε αγκαλιασμένοι να λέτε πόσο αγαπάτε ο ένας τον άλλο και χαμογελάτε πίνοντας.

Αυτά που έκανα όλη μέρα δεν υπήρχαν. Όχι να τα λέμε αυτά γιατί μετά λέω ότι πίνω και πως έγινε και τέτοια. Ε πως να μη γίνει χρυσό μου, τόσα νεύρα, τόση καντίφλα, μιζέρια, θλίψη πόνος και γκρίνια γύρω σου, πως να μη περάσεις καλά στο τέλος, επιβάλλεται αν μη τι άλλο. Λοιπόν. Προχτές αυτό. Σηκώθηκα 7:30, έκανα γυμναστική 1 ώρα κομπλέ με dvd, στρωματάκι, βαράκια και όλα τα κομφόρ βρίζοντας ελεεινά τη γυμνάστρια γιατί μιλούσε συνέχεια και μου έσπασε τ' αρχίδια, γιατί πονούσα και δεν μπορούσα να κάνω τις ασκήσεις, τέλος πάντων, 8 η ώρα το πρωί έβριζα σα λιμενεργάτης κάνοντας γυμναστική με dvd. Καλά που δεν έχω γείτονα από κείνη την πλευρά. Α παρεμπιπτόντως. Όποιος θέλει να μείνει στο γκέτο σε σπίτι με καλή τιμή και βεράντα δίπλα σε μένα και είναι πάρα πολύ καλό παιδί και ήσυχος μέχρι θανάτου, σχεδόν δεν ακούγεται, δεν υπάρχει, δεν μιλάει, δεν κάνει τίποτα, παρακαλώ να με ενημερώσει.

Μετά από τη γυμναστική, κι αφού έκανα το μπανάκι μου, έπλυνα όλες τις κουρτίνες, τα σεντόνια από τα κρεβάτια, τα άπλυτα γενικώς, 4 πλυντήρια τον αριθμό και μαγείρεψα 3 πράγματα γιατί ήθελα να ξεκαθαρίσει το ψυγείο. Έρχεται η μάνα μου σε άσχετες φάσεις που δεν την παίρνω γραμμή και μου βάζει διάφορα στο ψυγείο και μετά το ανοίγω και δεν ξέρω τι είναι κι επειδή είμαι φανταστικό άτομο, δεν κοιτάω ποτέ τι είναι εκεί μέσα. Προχτές βρήκα κάτι φασολάκια που είχαν λήξει το 2009. Έπρεπε να τα φάω να σου πω εγώ μετά. Η διάρροια θα έφτανε μέχρι την Κρήτη. Τέλος πάντων. Τα πλυντήρια έπαιζαν παράλληλα με το μαγείρεμα άρα και το άπλωμα και όλα τα σχετικά. Όταν πήγε πια 3 το μεσημέρι και ο καιρός ήταν βροχερός και δεν είχα καμία αγκαλιά να πέσω μέσα, είπα να τηλεφωνήσω να πάω σε κανένα σπίτι. Πήρα λοιπόν μια φίλη μου και πήγα σπίτι της. Ήπια δύο τσάγια, έπεσαν κάτι φιλιά εκεί με το σκύλο της και μετά πήγα στα Εξάθλεια να βρω μια άλλη μου φίλη, κολλητή που ήταν με φίλες.

Κι εδώ μπαίνουμε στο θέμα. Οι γέροι στο καφενείο. Γιατί; Να σας πω αμέσως. Γιατί ήμασταν σα γέροι στο καφενείο. Πρώτα απ'όλα ήμασταν σε ένα μέρος τίγκα στην τσιγαρίλα. Δεύτερον, ήμασταν μόνο εμείς εκεί (σε πρώτη φάση) και γκαρίζαμε κουνώντας τα χέρια μας, μισοσηκωνόμασταν σε φάσεις και λίγο από κει που καθόμασταν για να δώσουμε έμφαση και συζητούσαμε ακριβώς ότι και οι γέροι. Πολιτική και γκομενικά αλλά κυρίως πολιτική. Και για δουλειές. Συνθήκες εργασίας, ευτράπελα κλπ. Τα αθλητικά τα πιάσαμε λίγο και τα παρατήσαμε αμέσως γιατί είδαμε ότι το γαμούσαμε μιας και αρχίσανε να λένε ποιος είναι ωραίος και τους είπα ότι δεν είναι αυτό συζήτηση για αθλητικά οπότε το χέσαμε και ξαναπιάσαμε την πολιτική για να έχει ένταση να γουστάρουμε. Δεν τσακωθήκαμε γιατί δεν είμαστε γέροι στην πραγματικότητα να τα έχουμε χαμένα και γελούσαμε πολύ αλλά λέμε τώρα, ήταν πολύ ωραία. Πίναμε εντωμεταξύ τις μπύρες μας και ήρθε και η άλλη (η σερβιτόρα) και μας κέρασε μία καράφα ρακόμελο. Πώς να μη γίνεις κώλος. Μετά πιάσαμε ιστορίες, τι γέλιο έριξα αδερφάκι μου.. Ειδικά σε μια φάση που λέει η φίλη μου η οποία είναι σκηνογράφος-ενδυματολόγος που δούλευε μια φορά σε μια παραγωγή, ταινία ήταν νομίζω, και την έστειλαν να πάρει ένα δονητή από ένα sex shop που τον χρειάζονταν. Τι γέλιο έριξα. Πήγε η δικιά μου να πάρει το δονητή, μπαίνει μέσα, κοιτάει να δει τι έχει και τι θέλει και βλέπει πολύ πράμα. Έρχεται και η υπάλληλος, εκεί πέθανα στην περιγραφή, μια γριά, βαμμένη τέρμα, σοβαρή, με κότσο κι έτσι κι αρχίζει σαν υπάλληλος μουσείου να κάνει επίδειξη, εδώ αυτό ροζ με κόμπους φλέβες, εδώ μαύρο, αυτό δονείται με υπερηχητικό σύστημα όπως οι ναπάλμ ξέρω γω και τέτοια. Τι να κάνει η δικιά μου, να μην ξέρει, δεν τον ήθελε για πάρτη της, για ταινία είναι, λέει στην υπάλληλο, καααλά, να σκέφτεται η υπάλληλος, μας τα'παν κι άλλοι, για τσόντα θα το θέλει, μπορεί να υπέθετε, ποια σοβαρή ταινία έχει τέτοια, την κοιτούσε περίεργα και συνέχισε την επίδειξη. Αυτός 76 εκατοστά, ωραιότατος, κυματίζει άμα τον βάλεις κάθετα και κάνεις και μέση, εκείνος μικρός αλλά θαυματουργός, έχει δύο κεφάλια άμα είσαι πίτα να μην σε νοιάζει, θα στοχεύσεις σίγουρα και τέτοια, και η δικιά μου είδε ότι δε θα βγάλει άκρη, οπότε πήρε τηλέφωνο τον παραγωγό κι άρχισε να του λέει από το τηλέφωνο. Έλα, τι θέλουμε, ροζ, μπεζ, μελαχρινό, με φλέβες, σκέτο, μεγάλο, μεσαίο, τι; Πήρε τελικά ένα και το πιο καλό είναι ότι έκοψε δελτίο γιατί θα το πλήρωνε αυτή και μετά δίνοντας το δελτίο θα έπαιρνε τα λεφτά της πίσω, το οποίο έγραφε : πλαστικό ομοίωμα. Τι να έγραφε θα μου πείτε. Σωστά. Μπορεί να φταίνε οι μπύρες, δεν ξέρω αλλά έριξα τόσο γέλιο με το πλαστικό ομοίωμα και την σοβαρή κυρία με την επίδειξη που δε λέγεται.

Που λέτε. Οι φίλες μου είναι γαμάτες. Μια άλλη φίλη μου τι έκανε το άτομο. Πάλι πέθανα να γελάω. Θεά. Πήγε με το αμάξι για μία δουλειά στην Κηφισιά και έπρεπε να πάει κάπου όπου δεν τη βόλευε η Αττική Οδός. Δεν είχε gps, αλλά είχε μπει πριν στο google map και είχε βρει τη διαδρομή που ήθελε, την είχε εκτυπώσει και την είχε μαζί της. Έλα όμως που κάποια δρομάκια απ' αυτά που της έδειχνε το google map ήταν μονόδρομοι και μία σου από δω και μία σου από κει, έχασε την μπάλα. Ω ρε πούστη, λέει, τι θα κάνω. Και δεν ήταν σε κανένα γνωστό δρόμο για να βρει άκρη, ούτε υπήρχε κανείς να ρωτήσει, δύσκολα τα πράγματα. Το παλεύει λίγο ακόμα, την έσφιγγε κι ο χρόνος, για κάτσε σου λέει. Και τι κάνει; Βρίσκει ταξί, του λέει που θέλει να πάει, μπαίνει στο αμάξι της, το παίρνει από πίσω, όταν έφτασε πλήρωσε και τέλος. Θεά; Προσκυνώ. Όταν μου το είπε, έπεσα κάτω. Θεά.

Τι άλλο; Δε θυμάμαι. Νεύρα έχω. Δεν ξέρω γιατί, έχω νεύρα. Γελάω βέβαια και πάνω γυμναστική αλλά έχω νεύρα. Θα πάω θέατρο σήμερα και αύριο. Είμαι ιν τρανς. Γεια σας.

..Πολλές φορές νομίζω ότι φαίνομαι εντελώς ηλίθια κι ότι γελάω με μαλακίες αλλά να σας πω κάτι; Δε με νοιάζει. Τουλάχιστον γελάω!

Α! Και κάτι άλλο που θυμήθηκα. Όλοι έχουμε παρατηρήσει την παράνοια που παίζει εκεί έξω, είτε παίρνουμε μέρος είτε όχι. Λοιπόν, αυτό το θέμα με τα σκουπίδια με εντυπωσιάζει πραγματικά. Θυμάμαι παλιότερα, όχι πολύ μακριά, 3 ή 4 χρόνια πίσω, να κάνουν απεργία οι σκουπιδιάρηδες και να είναι τριπλά και τετράδιπλα βουνά σκουπίδια απ' ότι είναι τώρα. Μάλιστα, το ορκίζομαι αυτό που θα σας πω, είχα ακούσει κάτι περίεργα κροξίματα έξω και είχα βγει και είχα δει γλάρους στον αττικό ουρανό. Σημειωτέον, μένω 4 χιλιόμετρα από την κεντρική πλατεία της χώρας, δεν μένω στον Πειραιά, ούτε στη χωματερή. Οπότε τώρα τι μας έχετε σπάσει τα αρχίδια με τα σκουπίδια και καλά οι μεν πολιτικοί στέλνετε τα ΜΑΤ στη χωματερή και αρχίδια μάντολες και οι άλλοι κάνουν λες και δεν το έχουν ξαναδεί; Δε λέω τι ωραία και αφήστε τα, όχι, απλώς παρατηρώ πως στο πλαίσιο της γενικότερης παράνοιας, μεγαλοποιούμε τα πάντα, ακόμα κι αυτά που πάντα γνωρίζαμε και δεν κάναμε τίποτα όταν έπρεπε.

Όλα είναι υπέροχα!

2011-10-11T19:44:00.000+03:00

Το τι μπινελίκι έχω ρίξει αυτές τις μέρες δε λέγεται. Η ειρωνεία βέβαια είναι ότι προσπαθώ να είμαι ανεβαστική για τους άλλους γιατί δε φταίνε σε τίποτα να τρώνε ξινομουνίαση συν ότι δε γουστάρω να είμαι ξινή σε τρίτους αλλά λέμε μόνη μου δεν παλεύομαι. Τέτοια γρουσουζιά με έχει πιάσει, τέτοια μίρλα, τέτοια γκρίνια, όλο παραμιλάω και βρίζω γαμώ το σπίτι μου μέσα γαμώ δηλαδή. Κάνει και κρύο στο μπουρδέλο, μου λείπει, ναι φυσικά, κάτι μου λείπει αλλά δε θα πω τίποτα, θα σφίξω τα δόντια και δε θα μιλήσω, το μόκο.

Άσε που μ' έχει πιάσει τρέλα και δε με νοιάζει να τη λέω στους ανθρώπους. Πάει η καλή γλυκιά Κωλόγρια (-ποια; -μην το λες, δεν ξέρεις..) ώρες ώρες λέμε όχι μόνο με πιάνει να τη λέω αλλά μου΄ρχεται να σου χώσω και μια χαστούκα όλη δική σου, με ανοιχτή παλάμη να πιάσει όλο το πρόσωπο να μη μείνει σπιθαμή απ'έξω. Αλλά μετά έλα που με πιάνει παλι η γλυκα μου και μαλακώνω και σκέφτομαι, δε φταίει, δε φταίει κανείς, όπως τα βλέπεις έτσι είναι, εγώ δεν είμαι καλά... και κει που το δουλεύω τσακ! πάλι μου΄ρχεται να σου χώσω μία να είναι όλη δική σου.

Τα'χω πάρει με το κρύο. Τόσο καιρό παρακάλαγα να κάνει λίγο κρύο και τωρα που ξαπλώνω και κρυώνω ακόμα δε χειμώνιασε, νευριάζω.

Τα'χω πάρει μ' αυτές τις πούτσες τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης τύπου facebook, twitter και τα αρχίδια μάντολες στον κήπο του Σήφη του μάγκα του καραμπουζουκλή. Και γιατί ασχολείσαι, θα μου πείτε. Τώρα τι να πω, να σας γυρίσω μια σφαλιάρα που θέλω ή να σκύψω το κεφάλι και να πω δίκιο; Δίκιο βέβαια, ενοχλείσαι κυρία μου, γάμησέ τα όλα και τράβα στο βουνό και στα δέντρα μέχρι να τα κάψουν, άϊντε και μη μας τα σπας! Δίκιο. Αλλά έλα που μ'αρέσει και μένα να λέω καμιά μαλακία, να διαβάζω καμία άλλη, να μαθαίνω νέα, να βλέπω κίνηση.. Αλλά δίκιο. Βουνό, δέντρα.

Τα'χω πάρει και με το youtube. Βασικά και αυτό όπως και οι άλλες δύο οι μαλακίες (facebook, twitter), δεν έχουν κανένα τρόπο επικοινωνίας με το κοινό. Είναι στη λογική "έχεις πρόβλημα; Στον πούτσο μας". Γι' αυτό μου τη σπάνε. Αλλά είναι να μη σε πιάσουν πάνω σε κρίση. Μπαίνω τις προάλλες στο youtube να ανεβάσω ένα βιντεάκι που ήθελα και βλέπω ότι το βίντεό μου "χοντρές με κολάν" το έχουν εμποδίσει να φαίνεται αμέσως και ζητάνε να είσαι άνω των 18 και μέλος του youtube. Θα πήγε προφανώς κάποια βουβάλα που φοράει κολάν, πάτησε το σημαιάκι που λέει πως είναι αισχρό το περιεχόμενο και οι άλλοι, τα ρομπότ στο You tube, είπαν α εντάξει, αφού το πάτησε μια βουβάλα ή ένας ανώμαλος θα το απαγορέψουμε. Έλεγξες ρε αρχιδότρομπα αν είναι υβριστικό; Αν έχει σκηνές που σε ντροπιάζουν; Γιατί το συγκεκριμένο ούτε γυμνό έχει, ούτε βρίζω, ούτε τίποτα. Λέω απλώς ότι είναι άσχημο να βλέπεις την κωλάρα τη θεόρατη της άλλης που είναι τέρμα στην κυταρρίτιδα να φοράει κολάν.

Και τα πήρα στο κρανίο μ' αυτό. Και ψάχνω να δω που έχουν μια φόρμα επικοινωνίας, ένα μέηλ, κάτι. Και μαντέψτε: δεν είχαν. Και μαντέψτε: είχαν μια διεύθυνση να τους στείλεις ΓΡΑΜΜΑ στην ΑΜΕΡΙΚΗ. Και μαντέψτε: ΤΟ ΕΣΤΕΙΛΑ. Αμέ. Έκατσα, το έγραψα, το εκτύπωσα, το έβαλα σε φάκελο, πήγα στο ταχυδρομείο, του έβαλα γραμματόσημο και το'στειλα. Χεστηκανε αυτοί βέβαια και σιγά μην το διαβάσει κανείς αλλά εγώ το έκανα. Και όλοι αυτό πρέπει να κάνουμε. Να τους στέλνουμε γραμματα με μπινελίκια μπας και στρώσουν οι κωλομαλάκες. Μην τα χρησιμοποιείτε! θα μου πείτε. Δίκιο. Δέντρα. Επιστροφή.

Και τώρα θα βρίσω. Αυτούς και αυτές όλους που είναι ΟΙ ανώμαλοι και ΟΙ για κλωτσές και ΟΙ για τον πούτσο και για τα πανηγύρια και για μάπες και για κουτουλιές να ανοίγουν μύτες που πάνε και πατάνε σε μένα σημαιούλες ότι τους ενοχλεί το περιεχόμενο. Ρε μπουρδελογαμιά, είπες τίποτα στον περιπτερά που έχει τις τσόντες φόρα μέσα στη μούρη εσένα και του παιδιού σου; Όχι. Αντίθετα, περπατάς και χαϊδεύεις λίγο και το παπάρι σου μέσα από την τσέπη. Είπες τίποτα ρε αρχίδι μαλάκα υποκριτή κομπλεξικέ παπάρα σε τόσα που γίνονται; Κατήγγειλες κανένα βενζινάδικο που κλέβει; Ζήτησες απόδειξη από τον πούστη που στα παίρνει με χαμόγελο; Όταν βάζεις τσόντες και χαμουρεύεσαι είναι ΟΚ; Διαμαρτηρήθηκες ποτέ που δε σου δείχνουν τη φάτσα και τα ονόματα των παιδεραστών; Ενδιαφέρθηκες για το κωλοχανείο που λέγεται Ελλάδα; Ναι, άμα έχει στο μπλογκ του σημαιούλα την πατάω. Αυτή προφανώς είναι η απάντησή σου αρχιδομαλάκα. Και για να μη βρίζουμε μόνο τους άντρες, από κάτω θα πιάσουμε και τις πατσαβούρες.

Και συγκεκριμένα όσον αφορά το/στο βιντεάκι μου, θεωρώ ότι όσοι πάτησαν σημαιούλα, αυτοί είναι ΟΙ μαλάκες που παρεξηγήθηκαν από το περιεχόμενο. Προφανώς είναι τίποτα ΥΠΕΡανώμαλοι που γουστάρουν να βλέπουν τις χοντροβουβαλοκωλάρες με κολάν. Παρομοίως ίσως είναι τίποτα θηλυκά τσόλια που είναι σαν κάτι γριές που έρχονται στο γυμναστήριο 90 χρονών με κραγιόν από τη μύτη μέχρι το σαγόνι και τιγρέ τάνγκα πάνω από το κολάν και κωλοτρίβονται στο γυμναστή κι έχουμε όλοι τον εμετό να πηγαίνει ασανσέρ. Αλλά ξέρετε τι σας χρειάζεται κουφάλες; Και στους μεν και στους δε. Να μας πιάσει κρίση όλους και να κάνουμε ό,τι μας καυλώσει. Ολοι ρε. Εσείς προσβάλετε την αισθητική μας κι άμα πούμε κάτι με χιούμορ μας πατάτε σημαιάκια; Εμείς πρέπει μόλις σας βλέπουμε να ερχόμαστε κοντά σας με χαμόγελο και μόλις φτάσουμε στα 20 εκατοστά, να βάζουμε δάχτυλο στο λαιμό, αν δεν έχει φτάσει ήδη ο εμετός πάνω, και να σας ξερνάμε. Να σας γεμίζουμε εμετό από πάνω μέχρι κάτω. Μετά, να σκουπίζουμε τις άκρες των χειλιών μας, να λέμε συγνώμη ευγενικά και να απομακρυνόμαστε. Αυτό πρέπει να κάνουμε. Ό,τι έχει ο καθένας ρε παιδί μου. Εσύ αηδία, εγώ εμετό. Γιατί; Δίκαιο είναι. Έρχεται ο γέρος με το βαμμένο κομοδινί μαλλί και σου κάνει καμάκι; Παπ εμετό! Να σου πω εγώ, θα το ξανακάνει; Και πάει λέγοντας.

Και στο σημείο αυτό, το γυρνάω 180 μοίρες και λέω το εξής: ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και μεις απλώς να μην κοιτάμε ή να γελάμε. Και να μην έχουμε κακά συναισθήματα για τους άλλους. Δεν πειράζει, ας είναι. Ας πατάει ο κάθε κομπλεξικός τα σημαιάκια. Τι να κάνουμε; Και τι έγινε; Θυμώνω αλλά μετά σκέφτομαι αυτά. Έχει τελικά τίποτα σημασία; Αφού πάντα θα υπάρχει ο μαλάκας κάπου. Πάντα. Και σε κάποιες περιπτώσεις, όταν δεν υπάρχει μαλάκας, γινόμαστε εμείς για να βρίσκεται και να μη χαλάσει η συνταγή. Οπότε τι ψάχνω; Ένα τέλειο κόσμο; Πολύ θα τον ήθελα, στο στρουμφοχωριό που ζει η ψυχή μου πιστεύει πως γίνεται αλλά δυστυχώς θέλει πάρα πολύ δουλειά από τον καθένα προσωπικά για να μάθει να κοιτάει τη δουλειά του και να μην ασχολείται, να μην εκδικείται, να μάθει να κρίνει κλπ. Κανείς δεν είναι τέλειος τελικά. Κανείς.

Κι επειδή έχω νεύρα επειδή και μένα κάτι μου λείπει, σας λέω να πάτε να γαμηθείτε και πως εγώ θα προσπαθώ και δε θα σταματήσω να προσπαθώ. Αυτά.

Ουγγρικό βιολί.

2011-10-02T19:41:00.000+03:00

Έχω τις μαύρες μου, νομίζω ότι λέω όλο βλακείες, δε με αγαπάει κανείς, είμαι μια πατημένη κουράδα στο παπούτσι ενός άστεγου που η σόλα του είναι φαγωμένη και σε λίγο θα ξεμείνει κάπου και θα την πάρει το νερό ενός βοθρατζίδικου και θα τη ρίξει σε ένα λαγούμι στο κέντρο της πιο βρώμικης περιοχής της πόλης και θα μείνει εκεί μέχρι να λιώσει.

Κατά τα άλλα καλά.

Τη στωική αρετή μπορεί να την ασκεί ακόμα κι ένας δούλος.

2011-09-21T11:21:00.001+03:00

Αγωνιάτε τώρα τύπου και σκέφτεστε "τι τίτλος είναι αυτός;", "τι θέλει να μας πει αυτή;", "αχ κάτσε να πάρω το τήλιο μου δίπλα και να φτιάξω το μαξιλάρι στην πλάτη να στρογγυλοκάτσω την κωλάρα μου γιατί κάτι σημαντικό θα μας πει, ψαγμένο" και τέτοια; Ναι αμέ, καμία σχέση. Ο τίτλος προέρχεται μέσα από ένα βιβλίο φιλοσοφίας που αναφέρεται στους στωικούς, στους επικούρειους και στους σκεπτικούς και κάτι λέει για τον Αριστοτέλη που πίστευε πως τα εξωτερικά αγαθά είναι απαραίτητα ως "πόροι" για την αρετή ενώ οι στωικοί υποστήριζαν αυτό που έγραψα στον τίτλο, εξηγώντας πως αν κάνεις τις σωστές επιλογές σ' όποια κατάσταση κι αν βρίσκεσαι, ακόμα κι αν οι υλικές σου δυνάμεις είναι περιορισμένες, μπορείς να έχεις αρετή. Ή ο Επίκουρος είπε πως "όποιος κατάλαβε ποια είναι τα όρια που θέτει η ζωή, γνωρίζει πόσο εύκολο είναι να αποκτηθεί ό,τι διώχνει τον πόνο της στέρησης και κάνει τη ζωή τέλεια στο σύνολό της. Κι έτσι δεν έχει ανάγκη από πράγματα που αποκτώνται με ανταγωνισμούς". Αυτά όλα προέρχονται από το κεφάλαιο "Πώς μπορώ να είμαι ευτυχισμένος;" που τυχαία διάλεξα και άνοιξα και είναι από το βιβλίο "Στωικοί Επικούρειοι και Σκεπτικοί, του R.W. Sharples, εκδόσεις Θύραθεν, για όποιον ενδιαφέρεται και τη βλέπει στωικά, επικούρεια ή σκεπτικά. Τα έχουμε λίγο ανάγκη όλα αυτά αυτές τις μέρες που όλα είναι σκατά. Χρειάζεται να καταλάβουμε φίλοι μου πως οι προτεραιότητές μας είναι αυτές που πρέπει να αλλάξουμε και πως στην πραγματικότητα δεν χρειαζόμαστε σχεδόν τίποτα για να είμαστε ευτυχισμένοι. Για σκεφτείτε. Τι έκαναν οι πρόγονοί μας; Γενικά. Ζούσε ποτέ η ανθρωπότητα σε μια κατάσταση απόλυτης γαλήνης; Όχι. Επέζησαν οι άνθρωποι; Ναι αμέ. Δεν υπήρχαν στιγμές ευτυχίας; Δεν αναπτύχθηκε η τέχνη, ο πολιτισμός, δεν ήρθε ο σκοταδισμός, η αναγέννηση, επαναστάσεις, όλα είναι στο πρόγραμμα, γι' αυτό σας λέω, μην αγχώνεστε, ρίξτε το στο γέλιο, θα πέσει πολύ ξύλο λέμε το χειμώνα, άσε τώρα να γελάσουμε λίγο.

Τα βιβλία. Τι ωραία που είναι τα βιβλία. Τα αγαπώ τα βιβλία. Έχω πολλά βιβλία. Πάρα πολλά βιβλία. Έχω ασχοληθεί πολύ με τα βιβλία μου αυτό το διάστημα γι' αυτό τα θυμήθηκα τώρα και τα έμπλεξα στην κουβέντα μας η οποία κάθε άλλο από φιλοσοφικό ή άλλο σοβαρό περιεχόμενο έχει αλλά έτσι είμαι γω. Ξεκινάω να μιλάω για την ανατολή κι έχω φτάσει στη δύση. Μπορώ άμα θέλω να σε κάνω να ξεχάσεις πως σε λένε. Γιατί θα έχεις κοιμηθεί οσο μιλάω ακατάπαυστα και δε θα έχεις πια ταυτότητα φίλε και φίλη μου μιας και στον ύπνο μπορούμε να είμαστε οι οποιοιδήποτε. Προσφέρω και βαθιά χαλάρωση δηλαδή.

Και μετά το διάλειμμα για διαφημίσεις, μπορούμε να συνεχίσουμε και να μπούμε κάποτε στο προκείμενο. Έγινε βασικά όλος αυτός ο πρόλογος γιατί αρχικά δεν έβρισκα τίτλο για να χαρακτηρίσω έστω και 1 της εκατό όλα αυτά που θα γράψω εδώ μέσα σήμερα. Μιλάμε τι έχω ζήσει ο άνθρωπος αυτές τις μέρες δε λέγεται. Πολύ γέλιο. Εγώ. Εσείς δεν ξέρω. Εγώ πάντως έχω γελάσει μακράν. Μέχρι την Κύπρο μη σου πω. Γεια σου κουμπάρα λατρεία μου. Φιλιά στο μουσείο να δώσεις. Γεια σας και μανούλα κολλητού! Γεια σου κολλητέ! Γεια σας ολονών! (Ραδιοφωνικός παραγωγός της πούτσας κι έτσι, φιλιά στην Κουλάρα με έκο).

Που λέτε. Μετά τις χαιρετούρες μπορούμε να συνεχίσουμε πλέον και ουσιαστικά να ξεκινήσουμε την σημερινή μας εκπομπή. Αλήθεια, έχω ωραία φωνή. Θα με πάρει κανείς να κάνω καμιά εκπομπή στο ράδιο; Α πρέπει. Τώρα τελευταία ειδικά που τα'χω πάρει και βρίζω από το πρωί μέχρι τη νύχτα θα είναι ό,τι πρέπει. Βέβαια θα με κλείσουν το πολύ μέσα σε 2 μέρες, θα με αφορίσει η εκκλησία και θα κόψουν επαφές μαζί μου πολλοί. Οπότε είναι μεγάλη η χασούρα, άσε, το σκέφτομαι.

Που λέτε λέω. Της πουτάνας. Από που να ξεκινήσω. (-Ναι, ξεκίνα όμως γιατί ήδη οι μισοί έχουν φύγει και οι υπόλοιποι κοιμούνται, άιντε. -Δεν πειράζει, θα το κάνω κι εγώ σαν τη Μοιραράκη που ξαφνικά εκεί που σ'έχει υπνωτίσει, πατάει μια τσιρίδα με ένα μπορδοροδοκόκκινο και έχεις βρεθεί να κρατάς το τηλέφωνο και να της τηλεφωνείς πριν καν το καταλάβεις. -Που τη θυμήθηκες αυτή; -Πώς, Χειμώνας έρχεται).

Για το γυμναστήριο να πω; Για το πόδι μου; Για τα βιβλία; Για το γκέι κλαμπ; Για τη μάνα μου; Για τι πράμα να πω; Από που να ξεκινήσω. Θα το πάρω χρονικά. με τη σειρά δηλαδή. Είναι σίγουρο ότι θα τα μπερδέψω κατά τη διάρκεια αλλά δεν πειράζει, αράξτε εσείς, χαλαρώστε, απολαύστε, δεν είναι θέμα, γαλήνη είπαμε, χαρά, χαμόγελα, μη δίνετε σημασία στους γαμημένους που ΕΜΕΙΣ ψηφίσαμε, μην έχετε ενοχές, όλα μπορούν να αλλάξουν και πρώτα απ'όλα η διάθεσή μας, ναι; Ωραία, τώρα μπορούμε να συνεχίσουμε.

Μιλάμε, την έχω καταβρεί με τη γυμναστική. Μετά από 50 χρόνια προσπάθειας, νοητικής πάντα, να πείσω τον εαυτό μου ότι θέλω, πραγματικά θέλω να πάω γυμναστική, πραγματικά τα κατάφερα και όντως θέλω να πηγαίνω γυμναστική. Τόσα χρόνια, όταν προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου να κάνει γυμναστική, άλλαζα πλευρό στον καναπέ. Με διαλείμματα βέβαια που όντως πήγαινα για λίγο καιρό και μετά το έγραφα στα παπάρια μου γιατί ο άνθρωπος είναι δύσκολο ζώο φίλοι μου. Μπορεί να κάνει μια στιγμή ν' αλλάξει, μπορεί να κάνει και χρόνια. Έτσι λοιπόν, τώρα την είδα πάω γυμναστήριο και γουστάρω. Έλα όμως που πονάει το πόδι μου. Το πέλμα μου. Κάτι του έκανα και με πονάει. Μήνες πονάει εντωμεταξύ. Έχω κάνει 40 διαλογισμούς από πάνω του και του'χω γαμήσει τη μάνα στο περπάτημα και στα χοροπηδητά αλλά το σκέφτομαι. Θέλω να περάσει απλώς από μόνο του. Αλλά τώρα με το γυμναστήριο σκεφτόμουν μήπως είναι ώρα να πάω στο γιατρό. Ξέρω γω; Μήπως γιατί είμαι κι ερείπιο και μπορεί εκεί που χοροπηδάω να σπάσω; Μπορεί γι'αυτό. Και πήγα. Κι έχω κάκωση. Α δεν ξέρω πως. Βαρούσα κλωτσές σε κάτι μαλάκες στη Βουλή, τι να σας πω, δε θυμάμαι, δεν ξέρω τι έκανα. Και τι μου είπε ο γιατρός; Ξεκούραση λέει κι όχι περπάτημα, όχι γυμναστική για τουλάχιστον 3 βδομάδες. Και τι του είπα εγώ; "Αυτό δε γίνεται". Εγώ. Που αν το πάθαινα παλιότερα και μου έλεγε τέτοιο πράμα ο γιατρός, θα έκανα τέτοια χαρά που θα έβγαζα τα μαξιλάρια του καναπέ για να θαφτώ πιο μέσα, να τα βάλω από πάνω μου, να πάρω και μια κουβερτούλα και να με βρούνε εκεί μετά από 3 βδομάδες, ένα μήνα, όσο θέλετε. "Είπε ο γιατρός όχι γυμναστική;! Ορίστε! Ορίστε! Εγώ δεν φταίω, αυτός το είπε", θα έλεγα και θα είχα βρει ακόμα μια φανταστική δικαιολογία για να λιώνω ανελέητα. (Βέβαια, και τώρα, λέω, λέω και μετά από ένα μήνα μπορεί να έχω βαρεθεί πάλι και να μην πηγαίνω αλλά θα δούμε, θα προσπαθήσω να μην το κάνω και να κρατήσω συνέπεια).

Αυτή τη στιγμή οι φίλοι μου, όσοι δηλαδή με γνωρίζουν, θα έχουν φέρει ένα πιάτο με οτιδήποτε είναι αυτό που τους αρέσει να τρώνε και θα κοιτάνε με ενδιαφέρουν για τη συνέχεια. Εγώ να θέλω γυμναστική; Δε γίνεται αυτό. Ναι, είμαι ενεργητική αλλά αλλού, σε άλλη φάση, όχι σε γυμναστήριο. Μα πως έγινε αυτό; Ήρθε η ώρα να το ξεστομίσω. Γιατί παιδιά, ρίχνω τόσο γέλιο εκεί πέρα που δεν έχει όρια. Κι όπως έλεγα και στον πρόλογο, ο καιρός που διανύουμε είναι για γέλια. Αλλιώς θα βγω έξω με κανένα πόδι από σκαμπό και θ' αρχίσω να κοπανάω όποιον βρίσκω και μου κάνει. Παρεμπιπτόντως η μάνα χτες με ρώτησε αν θέλω λέει καμία γκλίτσα γιατί έχει πολλές. Μα αν έχετε το θεό σας δηλαδή. Τι να την κάνω την γκλίτσα εγώ και γιατί έχει πολλές αυτή, πείτε μου σας παρακαλώ δηλαδή να καταλάβω κι εγώ, εμένα μη με ρωτάτε. Εγώ απλώς την κοίταξα και άλλαξα δωμάτιο για να μη βρίσω. Τι είμαι να θέλω την γκλίτσα; Βοσκός να σαλαγάω τα πρόβατα; Δε ρώτησα αν έχει και φλογέρα γιατί αυτά πάνε σετ. Μετά πρόσθεσε πως έχει και μαγκούρες. Πι έχεις κοπελιά; Ήμαρτον κύριε. Αλλά ξέρετε τι έχει γίνει. Πέθαναν γιαγιάδες θείες κλπ Θεός Σχωρέσ'τες τις αγαπημένες μου και ό,τι είχαν μας έμεινε. Γκλίτσες, μαγκούρες, αναπνευστικοί σωλήνες, μπουκάλες οξυγόνου, ενέσεις και τέτοια. Οπότε άμα θέλετε καμιά γκλίτσα, καμιά μαγκούρα, κανένα πιεσόμετρο ή σωληνάκι, να μου πείτε.

Που λέτε γελάω πάρα πολύ στο γυμναστήριο και γι' αυτό θέλω να πηγαίνω. Δε γίνεται αυτό που ζω. Λες και μπαίνω μέσα σε dvd με γυμναστική κατευθείαν από αμερικάνικο γυμναστήριο με τους φουσκωτούς και τις φουσκωτές με κολλητά μπλουζάκια όλοι, άτριχοι, με πετσετέ φάσες, κορδέλες, πως τα λένε δεν ξέρω τύπου Ράμπο στο κούτελο, πάρα πολύ δυνατά μουσική και χοροπηδητό λες και είσαι στα Οινόφυτα τη δεκαετία του 90 κι έχεις φάει 12 έκστασι και 4 τριπάκια από τα καλά. Μιλάμε τέτοιο γέλιο, αφού γελάω δυνατά πια, κανονικά σας λέω. Και δε μ' ακούνε κιόλας. Που γελάω. Είναι τόσο δυνατά η μουσική που ποιος να μ' ακούσει. Καθήστε να σας δώσω εικόνα. Αξίζει.

Βλέπω το πρόγραμμα του γυμναστηρίου κι έχει κάτι προγράμματα που δεν ξέρω τι είναι. Μπόντι έτσι, μπόντι αλλιώς, πάουερ μάι ας, λέει αυτό αλλά εγώ δεν ξέρω τι είναι. "Ωραία", σκέφτομαι, "θα πάω να δοκιμάσω για να ξέρω την επόμενη φορά, πως αλλιώς"; τελειώνω τη σκέψη μου και είμαι ικανοποιημένη. Πάω λοιπόν σε ένα μια μέρα. Και είναι μια γυμνάστρια, φέτες εννοείται, έβλεπες στην κοιλιά της τετραγωνάκια κανονικά όμως. Και βάζει μουσική. Αυτό ήταν. Ξεκίνησα να γελάω. Γιατί η μουσική είναι ΑΙΣΧΟΣ φίλοι μου, γι' αυτό! Μιλάμε trance της πουτάνας. Μέχρι Guns n' Roses σε trance έχουν φτιάξει για τα γυμναστήρια, δεν υπάρχει. Αρχικά λοιπόν με πιάνουν γέλια. Μετά όμως άρχισα να εκνευρίζομαι. Γιατί την είχε τέρμα. Τι καύλα είναι αυτή στα γυμναστήρια τέτοιου τύπου να είναι τέρμα η μουσική δεν το καταλαβαίνω πραγματικά. Και καλά τι; Θες να μου δώσεις δύναμη και όρεξη να κάνω το πρόγραμμα; Εγώ προσωπικά θα έρθω κει και θα σου χώσω μία μέσα στη μούρη για να μάθεις. Χαμήλωσέ το μωρή μαλακισμένη! Αφού μιλάς! Δεν άκουγα τίποτα παιδιά. Μόνο κάτι Α, Ο, πως ακούς τους μανάβηδες από μακριά που φωνάζουν μισά αλλά γκαρίζοντας και λένε ΠατΆτ! ΠορτοκΆ! ΜΉΗΗΗλ! Έτσι. Κάποια φάση τελειώνει η μία από τις πίπες που ονομάζουν μουσική και κει που είμαι έτοιμη να της την πω, της λέει μια κοπέλα πως δεν ακούγεται. Και τι της λέει ρε σεις; "Δεν μπορώ να μιλάω πιο δυνατά!" ΧΕΛΟΟΥΟΥΟΥΟΥ κοπελιά!!! Χαμηλωσέ το! Δε χρειάζεται να μιλάς πιο δυνατά! Ούτε που το σκέφτηκε! Είναι η φάση τέτοια παιδί μου, τέλος. Χαμόγελο σα να έχεις φάει ντάτουρες, φουσκωτοί μυς, trance κάκιστη μουσική. Και τι λέει αμέσως μετά; "Θα πάρω μικρόφωνο όμως". Και κει μου ξαναφτιάχνει το κέφι κι αρχίζω να γελάω. Θα πάρει μικρόφωνο. Να το χαμηλώσει λίγο δεν υπάρχει. Πάρε μικρόφωνο, τύλιξέ το και γύρω από το μικρό σου δάχτυλο και κάνε κίνηση Μαρινέλα κιόλας να τη βρίσκουμε καλύτερα.

Την αφήνω αυτή, τελειώνει το πρόγραμμα, δεν τη συμπάθησα, ψιλοξυνίλα ήταν, πάω άλλη μέρα σε άλλο πρόγραμμα. Και μπαίνω μέσα. Και βλέπω άλλη γυμνάστρια, πολύ πιο συμπαθητική ομολογώ, υπερφέτες κι αυτή, μέτραγες μυς μιλάμε. Και τι φοράει; Μικρόφωνο. Μιλάμε κόντεψα να κατουρηθώ. Άρχισα να γελάω με το έμπα. Πάω πίσω, βάζει μουσική και κει παιδιά, απλώς λυπάμαι που δεν μπορώ να έχω κάμερα, να τη στήσω ώστε να δείτε τι γίνεται και τι κάνω. Όχι χάλι η μουσική, όχι τέρμα τέντα τσίτα τελειωμένη, το έβλεπα σας λέω, με έκανε να νιώσω 15 χρόνια νεότερη, βρέθηκα σε όλα τα τελειωμένα πάρτυ που πηγαίναμε τότε. Μιλάμε άνοιξα την πόρτα της αίθουσας και μπήκα στη δεκαετία του 90. Και αυτό το πρόγραμμα; Δεν υπάρχει φίλοι μου. Δεν υπάρχει. Είναι σα να βλέπεις dvd στο γρήγορο. Ένα θα σας πω. Από την τσίτα της κατάστασης, μου έφευγαν πορδές. Αλήθεια σας το λέω. Χοροπηδούσα, γελούσα κι έκλανα. Κι όσο έβλεπα την τσίτα κι έκλανα, τόσο γελούσα. Βέβαια κάποια στιγμή αγχώθηκα γιατί εκεί που μου'χει φύγει μια καλή, μου φεύγανε ρε σεις, αλήθεια, δεν υπήρχε αυτό που συνέβαινε εκεί μέσα, έκανε μικρό διάλειμμα η τύπισσα και πλησίασε στα μέρη μου τύπος να πάρει το νερό του που είχε αφήσει εκεί. Πω πω λέω, μαλάκα, θα του'ρθει τίποτα τ' ανθρώπου, ντροπή, πω, πω, κι αρχίζω να κάνω διακριτικά αέρα με τα χέρια και με το στόμα. Φου φου η δικιά σου μπας και φύγει η απαλή εσάνς αλλά με τόση πίεση, είχα αμολύσει 5-6 απανωτές, τι να σου κάνει, συγνώμη, το ξέρω ότι είναι μαλακία, δε θα το έκανα ποτέ ηθελημένα, ορκίζομαι, αλλά έτσι όπως κάνανε εκεί μέσα, καλά που δε χέστηκα κιόλας. Ορκίζομαι πως την επόμενη φορά θα πιεστώ να κάνω τα κακά μου πριν πάω μπας και γλυτώσω κανένα κακό. Τελικά δεν έδειξε δυσαρέσκεια ή κάτι άλλο ο άνθρωπος, εντάξει.

Και τώρα που λέμε για κακά, μια ωραία ιστορία με τη μάνα.

Είμαι σπίτι της τις προάλλες και βρίσκομαι στην κουζίνα και ταΐζω τον Έρωτα (σκυλάκι). Και βέβαια τρώει μόνο του αλλά όταν είμαι γω αγαπιόμαστε, το ταΐζω και τέτοια, ζούμε τον έρωτά μας κι έτσι. Είμαι λοιπόν κοντοκαθισμένη και το ταΐζω λέγοντάς του λόγια αγάπης. Και ξαφνικά μου'ρχεται μια βοθρίλα άλλο πράμα. Ξέρετε υποθέτω πως μυρίζει η κλανιά του σκύλου. Κι αν δεν ξέρετε, καλύτερα, δε θέλετε να μάθετε. Ένα κιλό να είναι ο σκύλος, δεν έχει σημασία. Ένα κιλό σκύλος άμα κλάσει μπορεί να προκαλέσει χημικό πόλεμο και να διώξει οτιδήποτε ζωντανό από κοντά του σε ακτίνα μιλίων μιλάμε. Η δικιά μας έχει μάθει. Όταν κλάνει και παθαίνουμε εγκεφαλικά, της λέμε "βρε κλανιάρα, θα μας χέσεις;, θα μας γεμίσεις σκατό, θα μας πεθάνεις;" κι αυτή κουνάει την ουρά της και χαμογελάει σκυλίσια γιατί το ξέρει, έχει συνδυάσει τις κουβέντες με τις πορδές της και χαίρεται μιας και δεν τη μαλώνουμε, αυτά τα λέμε με αγάπη και χάδια, καθήμενοι εκεί να την πίνουμε γιατί έτσι γελοίοι γίνονται αυτοί που έχουν ζώα, μη σχολιάζετε. Αυτή τη φορά λοιπόν είμαι κοντοκαθισμένη όπως είπαμε και την ταΐζω. Κι έρχεται η βοθρίλα. "Ρε αγάπη μου", της λέω, "τι σκατίλα είναι αυτή;" Με κοιτάει το ζώο τρώγοντας αλλά δεν κουνάει την ουρά. Είναι κι ο μπαμπάς μου εκεί εντωμεταξύ και η μαμά μου. Ο μπαμπάς χαμογελάει αλλά δε λέει τίποτα. "Που να δεις να σε κλάσει στο κρεβάτι παιδί μου, τρέχουμε να φύγουμε" συμπληρώνει η μαμά. Εγώ ακόμα σκυμμένη να κάνω αέρα και κοιτώντας το σκυλί, της λέω "είσαι κλανιάρα αγάπη μου, κλανιάρα", "σαν τ' αφεντικό της" συμπληρώνει η μάνα. "Εμένα εννοείς;" της λέω χωρίς να κοιτάξω. "Ναι αγάπη μου". "Γιατί, εσείς δεν κλάνετε;" της λέω. "Κλάνουμε αγάπη μου" μου λέει. Συζήτηση επιπέδου τώρα, προσέξτε. Και σηκώνομαι τώρα γιατί πιάστηκαν τα γόνατά μου. Και μου'ρχεται εντονότερη η βοθρίλα. "Ω ρε πούστη τι είναι αυτό το πράμα! Ρε αγάπη μου!" λέω στο σκυλάκι αλλά αυτό δεν κουνάει ουρά. Και τότε γυρίζω προς το νεροχύτη και τι βλέπω; Τη μάνα να έχει ανοίξει ένα τάπερ με φέτα όπου από κει έρχεται όλη αυτή η βοθρίλα. "Ρε μαμά! Αυτό μυρίζει σκατά!!! Και κατηγορούμε το σκυλάκι;!" "Γιατί αγάπη μου, ωραία φετούλα!" "Τι ωραία φετούλα ρε μαμά, να το ελέγξεις άμα η ωραία σου φετούλα μυρίζει σκατά!!" "Να σου βάλω λίγη;" Μετά απ' αυτή την ερώτηση, νομίζω τα υπόλοιπα περιττεύουν. Επίσης, με αυτό το συμβάν, συνδέεται ωραιότατα η ως άνω ιστορία με την γκλίτσα. Όπως βλέπετε οι άνθρωποι ζουν μια χωριάτικη απλή ζωή με γκλίτσες, με ένα σκυλί που μοιάζει με πρόβατο, φέτα που μυρίζει ποδαρίλα με σκατό κι έρχομαι εγώ το κωλόπαιδο ο φλώρος και της βάζω χέρι που μου φεύγουν οι κλανιές μεσ' το γυμναστήριο. Τι να πεις. Ώρες ώρες τα παιδιά είναι πολύ μαλακισμένα.

Πήγαμε με την κολλητή μου σε γκέι μπαρ. Κοριτσιών. (Είδατε τι ωραία περνάμε από το ένα θέμα στο άλλο;) Το τι έγινε εκεί μέσα δε λέγεται. Το πιο ωραίο είναι ότι αρχικά βαριόμουν να πάω. Πριν ήμασταν στο μπαρ με το φίλο μπάρμαν αλλά είχε πολύ κόσμο, εγώ δεν ήθελα να πιω και σκεφτόμουν να γυρίσω νωρίς σπίτι. Γυρίζει όμως η κολλητή και μου λέει "δεν έρχεσαι να πάμε κει που είναι κάτι φίλες;" "Άντε καλά", λέω και πάω μιας και είμαι απ' αυτούς που εκεί που βαριέμαι και λέω όχι, την ίδια στιγμή έχω σηκωθεί και πάω όπου να'ναι. Αν πάλι δε μου πεις, δεν πειράζει, κάθομαι στον καναπέ ωραιότατα, κανένα πρόβλημα. Έλα όμως που μου είπε και πήγα. Και δεν είχα ξαναπάει εκεί. Παλιά σε παρόμοιο ναι. Τώρα εκεί όχι. Δε μ' αρέσουν και οι μουσικές που παίζουν. Αλλά πήγα. Και ντάξει. Ντάξει μιλάμε, δεν υπήρχε αυτό. Καταρχήν έγινα τύφλα κι έφυγα από κει μέσα τρικλίζοντας στις 6 το πρωί. Και κατά δεύτερον γέλασα τόσο πολύ που δεν ξέρω τι θα γίνει πια μ' αυτά που κάνω. Γιατί την ίδια μέρα ας πούμε, είχα πάει στο γυμναστήριο που βρίσκεται 20 χρόνια πίσω αλλά μέσα στη μόδα της γυμναστικής και πριν βγω και καταλήξω σε γκέι μπαρ, είχα πάει και σ' ένα κέντρο διαλογισμού για 3ωρο διαλογισμό. Καλό; Και να είμαι τώρα εγώ στο γκέι μπαρ, να πίνω με 3 από τα 10 καλαμάκια από ένα κουβαδάκι για όλους, να βαράω παλαμάκια με το ένα χέρι στον αέρα (δεν γίνεται αυτό, μην το φαντάζεστε, ήμουν πολύ πίτα) κι όσο σκεφτόμουν που ήμουν πριν και που είμαι τώρα και τι κάνω γενικότερα, τόσο να γελάω. Και από την άλλη, τη βρίσκω ατελείωτα να είμαι ξαπλωμένη στον καναπέ και να πλέκω. Α ρε Αλμοδοβάρ γιατί να μην είμαι Ισπανίδα. Πάμε παρακάτω. Άμα γνωριστούμε και σε συμπαθήσω γίνομαι φιλική, σε ακουμπάω στον ώμο και τέτοια. Άμα βρεθούμε δε σε μπαρ και γίνουμε λιώμα πίτα κώλος, είμαι βέρα ελληνίδα και όπως όλοι, γινόμαστε αδέρφια, αγκαλιαζόμαστε, χορεύουμε και τέτοια. Λογικό νομίζω. Εκεί εντωμεταξύ, στο γκέι μπαρ να σκέφτομαι "μην αγκαλιάζεις, μην απλώνεσαι" γιατί τα κορίτσια μπορεί να μπερδευτούν και δεν ήθελα αλλά έλα που είναι γυναίκες και γω μαζί τους αισθανόμουν καλά, ήμουν και πίτα, οπότε χα χα χα και χου χου χου απλωνόμουν, αγκάλιαζα και τέτοια. Σε κάποια φάση σκύβω λοιπόν να πιάσω κάτι από την τσάντα μου και ακούω το ανεπανάληπτο "μη σκύβεις κοπελιά, δε σκύβουν εδώ μέσα" και αυτό ήταν. Αφού δε μου φύγανε τσίσα πάλι καλά. Πέθανα να γελάω. Να μη σκύβω; Γιατί; Τι θα μου βάλεις; Το τι γέλιο έριξα, μα ήταν φανταστικό. Μετά βέβαια το μπούκωσα και μαζεύτηκα γιατί ναι μεν ήταν ωραία κοπέλα αυτή που μου το είπε αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει, άσε τώρα. Μετά, πίτα μεν αλλά σκέψεις έκανα, λέω στην κολλητή μου: "Αν σκεφτώ το σεξ, οι γυναίκες μεταξύ τους είναι πιο αισθησιακές σε σχέση με τους άντρες που κάνουν σεξ. Εκ των πραγμάτων αυτοί είναι πιο βίαιοι". Και γυρίζει και μου λέει με γουρλωμένα μάτια: "Τι λες μωρέ! Κοίτα γύρω σου! Σαν το θείο μου τον Κώστα είναι μερικές!" Αυτό ήταν. Μα σαν το θείο μου τον Κώστα; Ούτε τον έχω δει τον θείο της τον Κώστα, ούτε συμφωνούσα μαζί της μιας και επιμένω ότι οι γυναίκες λόγω της φύσης τους, όσο και θείος Κώστας να είναι, πάντα είναι πιο αισθησιακές, γέλασα πάρα πολύ, μα πάρα πολύ. Κι όσο έκανα συνδυασμό μέσα στο λιώμα μου, πήγα στο γυμναστήριο με την άλλη με το μικρόφωνο και χόρευα trance, έκανα 3 ώρες διαλογισμό και τώρα είμαι εδώ, χορεύω Αλέξια και Καρβέλα Βίσση απ' όταν ήταν ακόμα ζευγάρι μαζί με πολλούς θείους Κώστες συν ''δε σκύβουν εδώ κοπελιά'', είχα κατουρηθεί. Ένα έχω να πω. Θα ξαναπάω. Πέρασα φανταστικά. Χόρεψα, βαρούσα παλαμάκια στα κορίτσια που χόρευαν νησιώτικα και τσιφτετέλια, τέλεια ήταν. Ένα μόνο πράγμα δεν μου άρεσε. Τα τόσα ζευγάρια βυζιά που τρίφτηκαν πάνω μου. Δε μπορώ τα βυζιά πάνω μου, λυπάμαι. Μπορεί οι άντρες να γουστάρετε αλλά εγώ όχι. Για την ακρίβεια με φρικάρει. Δε θέλω ρε παιδί μου. Άμα στο μετρό ας πούμε καμία περάσει και τρίψει τα βυζιά της πάνω μου και δεν αντιδράσει καν, λέω από μέσα μου "ούξου μωρή καριόλα". Αλλά εκεί, στο μπαρ, με τόσο γυναικόκοσμο τι να κάνεις; Οπότε πολύ βυζί. Και είχε και κάτι χοντρές σε φάσεις, τέλος πάντων. Πάει αυτό, άσε τα βυζιά, τα ξεχνάω, θα ξαναπάω σίγουρα.

Και συνεχίζουμε με αλλαγή θέματος. Η μάνα αποφάσισε να ξηλώσει ένα ολόκληρο δωμάτιο και να το μεταφέρει σε άλλο. Υπήρχε λόγος, δε λέω, αλλά έλα που το δωμάτιο που έπρεπε να ξηλωθεί συμπεριλάμβανε τη βιβλιοθήκη μου. Ναι και; θα μου πείτε. ΧΑ! θα σας απαντήσω. Όποιος έρχεται στο σπίτι μου, βλέπει κει 100 βιβλία και λέει "αυτό είναι όλο;" Νομίζεις. Στο σπίτι της μάνας μου πήγες; Εκεί βρίσκονται και 1000 βιβλία. Και όλα αυτά είναι πάνω σε αυτή τη βιβλιοθήκη η οποία είναι 3x3 και τα βιβλία είναι σε διπλές τριπλές σειρές, χτισμένα μιλάμε. Βιβλία πανεπιστημίου, κόμικς, εγκυκλοπαίδειες, λεξικά, ταξιδιωτικά, της πουτάνας το κάγκελο. Μιλάμε βρήκα ένα περιοδικό του 1967 για τους Πρόβο στο Άμστερνταμ. Και πήγα φέτος που ήμουν Ολλανδία σε μια έκθεση που αφορούσε το θέμα κι ούτε ήξερα ότι είχα τέτοιο πράγμα. Ανυπομονώ να το δείξω στον κολλητό, θα ξετρελαθεί! Τι του παππού μου βιβλιάρια υγείας βρήκα, τι κάτι χουντικά, τι εγκυκλοπαίδειες, τι χειρομαντεία, η τέχνη του υπνωτισμού, φυτολόγια, χάρτες, ξέρετε εμείς αγαπάμε τα βιβλία και μαζεύαμε πάντα τα πάντα. Οπότε έχουμε απ'όλες τις εποχές κάτι, συχνά προερχόμενο απ' ούτε ξέρω που. Αυτό έπρεπε να γίνει χτες. Σημειωτέον χτες πήγα στο γιατρό για το πόδι που λέγαμε στην αρχή. Και μου είπε ξεκούραση. Ναι αμέ, από τις 9 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα ανεβοκατέβαζα βιβλία όσον ο καλός μας φίλος και συγγενής που την ξήλωσε, τη μετέφερε και την επανασυνέδεε βαρώντας τρυπάνια και σφυριά.

Εννοείται ότι δεν έχω χέρια. Ούτε πόδια. Πλέον δεν πονάει μόνο το πέλμα, πονάει και το γόνατο, οι ώμοι, η πλάτη και το καλύτερο; Αρρώστησα. Δεν ξέρω πως και γιατί αλλά αρρώστησα. Πονάει λαιμός, πονάει στήθος, είμαι πολύ κομπλέ, σεταρισμένη πλήρως. Ευτυχώς που έχω και το πλέξιμο. Πίνω ζεστά, ξαπλώνω και πλέκω. Θεία Πρόνοια φίλοι μου λέγεται αυτό. Όταν κάνεις ό,τι να' ναι, φροντίζει αυτή σε συνδυασμό με το σώμα σου, να σε καθηλώσει και πολύ καλά κάνει. ΟΜ. ΖΕΝ.

Αυτά. Τα ξαναλέμε. Πάω να πιω το ζεστό μου και ν' αγοράσω παγοκύστες για το πόδι μου.

Α!!! Άμα δεν κλείσουμε με ατάκα μάνας δε γίνεται. Είχα μια μέρα την τηλεόραση που είχε βγει ο Βενιζέλος κι έλεγε τις χαρές που μας επιφυλάσσει και παίρνω τη μάνα μου. "Τι κάνεις; Βλέπεις το Βενιζέλο;", της λέω. "Ε που κακόχρονο να'χουν" λέει χαρακτηριστικά γιατί είναι και νησιώτισα μην ξεχνιόμαστε. "Τους μισθούς τους αυτοί τους κόψανε;" τη ρωτάω για να τη φτιάξω. Και απαντάει με όλη της τη χάρη και την τέχνη βρίσκοντάς με απολύτως σύμφωνη: " Όλων αυτών παιδί μου, δεν τους έχουν πειράξει μία τρίχα απ' τ' αρχίδια τους. Εμάς κοιτάνε πως να καταστρέψουν".

Σήκω χόρεψε κουκλί μου να σε δω να σε χαρώ.

2011-09-12T18:02:00.000+03:00

Άσχετος τίτλος αλλά πάντα μ' άρεσε αυτό το τραγούδι. Το λάλαγα πάντα σε άσχετες φάσεις και γελούσαμε. Όταν μια κατάσταση είναι για το γάμο του Καραγκιόζη, ενδείκνυται ας πούμε να σηκωθεί ένα κουκλί να χορέψει, συνοδεύεις και με παλαμάκια και είσαι κομπλέ. Ή θυμάστε οι παλιοί μια εποχή που είχαν βγει κάτι μαλακίες παιχνίδια, κουκλάκια, αντικείμενα τι ήταν αυτά, που τους βαρούσες παλαμάκια και κουνιόντουσαν; Ε, εγώ όταν πήγαινα σε μαγαζί με μαλακίες και έβλεπα τέτοια, έλεγα το "Σήκω χόρεψε κουκλί μου" συνοδεία παλαμάκια και ήταν πιο καλό, γελούσαν κι οι πωλήτριες και περνούσαμε όλοι όμορφα. Τώρα, στη σημερινή περίπτωση, εδώ δηλαδή, στο blog αυτό που όλοι περνάμε όμορφα και διασκεδάζουμε μέσα απ' την καρδιά μας, το κότσαρα για να δηλώσω το πόσο άχρηστη, ανάπηρη, ανήμπορη και κωλόγρια είμαι που θέλω να γυμναστώ και τολμάω να πάω γυμναστήριο. Το λέω δηλαδή ειρωνικά, είναι σα να λες σε μια ετοιμοθάνατη σε αναπηρική καρέκλα με τέσσερα σωληνάκια στο κάθε χέρι: "Σήκω χόρεψε κουκλί μου". Δε γίνεται. Θα φας καμιά Παναγία, καμιά κατάρα, ανάλογα σε τι φάση θα βρεις την γριά με το ένα πόδι στον τάφο.

Ένα θα σας πω. Ήμουν με τον Ζαχαράτο στο ίδιο πρόγραμμα γυμναστικής. Ντάξει μιλάμε πολύ σταρ πέφτει. Εγώ, Ζαχαράτος, κόλαση. Τις προάλλες ήταν ο Αργύρης Αγγέλου, πιο παλιά νομίζω πως είχα δει την Καραμπέτη, μα που πάω γυμναστήριο, στην Κηφισιά; Όχι. Στη Μύκονο; Όχι. Στο Λιχνενστάιν; Όχι. Στο γκέτο ρε. Απλά αυτοί είναι καλοί και απλοί άνθρωποι κι έρχονται μαζί με μας τους πτωχούς χωριάτες. Που λέτε.

Κάναμε μια πολύ ωραία γυμναστική, αυτή που μένεις χωρίς χέρια μετά και γω προσωπικά γελάω. Όλη την ώρα γελάω μόνη μου, είναι στάνταρ ότι θα περνάνε για καθυστερημένο αλλά δε με νοιάζει, εγώ διασκεδάζω. Γιατί γελάω; Γιατί είμαι άχρηστη, ανήμπορη και κουλή, πάλι τα ίδια θα λέμε;

Κάτσε ν' ανάψω τον ανεμιστήρια γιατί γράφω με πάθος κι έχω λιώσει.

........... Τον άναψα. Γαμώ το καλοκαίρι του γαμώ. Τελείωσε το καλοκαίρι λέμε. Τελείωσε. Χειμώνας τώρα. Χειμώνας. Κρύο. Βροχή. Τέρμα η ζέστη. Αφού δεν είμαι στη θάλασσα να βρέχομαι, θέλω λίγη δροσιά. Δεν είναι κατάσταση αυτή, έχω βαρεθεί να κάνω ντους όλη μέρα και να κυκλοφορώ με το βρακί, να κάνω πλονζόν επειδή ανοίγει η κουρτίνα με το δήθεν αεράκι, βαρέθηκα λέμε. Σήμερα μου χτυπούσε η κουμπάρα μου στο Skype και ήμουν έτοιμη να απαντήσω φορώντας μόνο το βρακί μου. Και ντάξει η κουμπάρα μου, χεστήκαμε, να είναι κανείς εκεί μέσα να γίνουμε τσιμπούκι περιποιημένο; Και που να προκάμω κάθε τρεις και λίγο, κάτι στο μπαλκόνι βάλε ρούχα, μπες μέσα βγάλε, κ΄τι το'να βάλε κάτι τ'αλλο βγάλε, βαριέμαι πια, θα μπερδευτώ και θ' αρχίσω να φοράω παντελόνι να κοιμάμαι και θα βγαίνω στο δρόμο με το νυχτικό. Δε γίνεται σας λέω, ήμαρτον πια, λίγη δροσούλα, τι 35άρια είναι αυτά; Χάθηκε ο κόσμος να βάλει εκεί ένα 29; Ένα 28 ρε παιδί μου γαμώ το κέρατό του μέσα να φύγω ρε να φύγω να ησυχάσω.

Και που να πας; Όπου με καλέσουν, ξέρω γω; Έτοιμη είμαι.

Που ήμασταν; Α ναι, στο γυμναστήριο. Αααα, γνωρίζω μεγάλες δόξες λέμε. Τις προάλλες πήγα γιόγκα. Τι ήταν κι αυτό. Στα 15 λεπτά δεν είχα πια χέρια. Σταμάτησα λοιπόν κι άρχισα να γελάω. Μη φανταστείτε δυνατά ΧΑΧΑΧΑ κι έτσι, όχι, απλά γελούσα. Με τον κώλο τρουλωμένο οι μπροστινές μου με έβλεπαν μέσα από το πόδια τους ξαπλωμένη να γελάω και σου λέει "πάει, χάζεψε αυτό" ή "μήπως έχω καμία τρύπα στον κώλο;" Οπότε μου χαμογελούσαν κι αυτές και μου έκαναν νόημα 'όλα καλά;', 'ναι, ναι' έκανα νόημα εγώ και συνέχιζα να γελάω. Λίγο πριν τελειώσει η ώρα, νομίζω πως δεν είχα πλέον ούτε πόδια. Οπότε εκεί ήμουν ξαπλωμένη απλώς. Και φανταστείτε τι φάτσα είχα που όταν τελείωσαμε, ήρθε μια κοπέλα και μου έκανε "μμμμ" και έπαιρνε μια φάτσα λυπημένου κουταβιού. Την κοιτάω, χαμογελέω και μου λέει "μα δεν ξέρεις μια φατσούλα γεμάτη παράπονο που είχες". Ε χέρια και πόδια έχασα κυρά μου τι ήθελες, να το διασκεδάζω;

Σήμερα ήταν μέρα σταρ. Ζαχαράτος. Εγώ τον συμπαθώ ωραιότατα. Τι είπε το στόμα τους εκεί μέσα, λύσσαξαν. Πρώτα απ'όλα άρχισαν να λένε για επιθέσεις, βιασμούς, ξύλο, κλέφτες και απαντεώνες. Το ξέρω ότι ειδικά σε περιοχές τύπου γκέτο όπως η δική μας, αυτές είναι οι χάι λάιτ συζητήσεις αλλά ήμαρτον κυρία μου, περιμένει η γυμνάστρια με τη μπάρα στα χέρια, θα της μακρύνουν της κοπέλας, τελείωνε. Τίποτα η κυρία. "Και πήγε αυτός και την βίαζε ακατάπαυστα 96μιση ώρες". Και αφού λένε ένα κάρο μαλακίες, λέει ο θεός ο Ζαχαράτος: "Το είχα δει σε ένα θρίλερ. Ήταν μία που με το που το έκανε και πήγαινε ο άλλος να το βγάλει, τσακ του το'κοβε αμέσως. Αυτό πρέπει να βρεθεί. Κάτι να το βάζεις εκεί και να είναι ξυράφι και να του λες του άλλου 'έλα ρε, έλα'!" Είχαν πέσει κάτω οι άλλες, η γυμνάστρια δεν κατάλαβε και νόμιζε ότι το πουλάνε κάπου το μουνί-ξυράφι και ρωτούσε που το πουλάνε, άλλες λέγανε να το ονομάσουν πεοκόφτη, κι εγώ διακριτική, ονειρευόμουν την ώρα που θα έρθω σπίτι να τα καταγράψω. Η μοίρα του δημοσιογράφου- χρονογράφου- συγγραφέα, δεν μπορεί να χαλαρώσει, όταν δει- ακούσει- σκεφτεί κάτι που του αρέσει, σκέφτεται την ώρα που θα πάει να το σημειώσει. Τι πράμα κι αυτό.

Αυτά που λέτε. Πάω να φάω σύκα, μ' έπιασε τώρα. Τα λέμε.